II OSK 1003/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1452/13 w sprawie ze skargi T. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów wniesionych do tytułu wykonawczego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1452/13, oddalił skargę T. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013r. w przedmiocie oddalenia zarzutów wniesionych do tytułu wykonawczego. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. J. wykonanie, pod kierunkiem osoby posiadającej prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, rozbiórki samowolnie nadbudowanej części budynku mieszkalnego tj. poddasza użytkowego o wymiarach 6,08 x 4,55 m wraz z prowadzącymi doń od strony północnej zewnętrznymi "drabiniastymi" schodami drewnianymi o szerokości 0,85 m oraz dobudowanego od strony północnej murowanego wiatrołapu, w rzucie w kształcie wielokąta (prostokąt o wymiarach 2.45 x 2.0 m i trójkąt o bokach 2 x 1,90 x 1,75 m) w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] 25 w Gdyni na terenie działki nr [...]/10, zlokalizowanej na terenie nadmorskiego pasa technicznego. Decyzja ww. stała się prawomocna. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego upomnieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, ze zm.) wezwał zobowiązanego do niezwłocznego wykonania obowiązku w zakresie ww. decyzji. Wobec niewykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji organ egzekucyjny wystawił w dniu [...] sierpnia 2012 r. tytuł wykonawczy nr [...]. W piśmie z dnia 11 września 2012 r., T. J. wniósł zarzuty do powyższego tytułu wykonawczego dotyczące niespełnienia przez organ egzekucyjny obowiązków określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: - art. 33 pkt 4 — poprzez błędne oznaczenie osoby zobowiązanego; - art. 33 pkt 5 z uwagi na niewykonalność obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym; - art. 33 pkt 7 — poprzez zaniechanie doręczenia zobowiązanemu upomnienia; - art. 33 pkt 8 — poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, - art. 33 pkt 10 — poprzez niedochowanie wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., Pomorski WINB, po rozpatrzeniu zarzutów do tytułu wykonawczego uznał je za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] 7 stycznia 2013 r. Na powyższe postanowienie T. J. złożył skargę. Organ odwoławczy stwierdził wystąpienie przesłanek uzasadniających odmienne rozstrzygnięcie, w stopniu pozwalającym na uznanie skargi w całości w trybie przewidzianym art. 54 § 3 p.p.s.a., albowiem postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., zostało błędnie podjęte w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru z datą odbioru 8 stycznia 2013 r., numer pocztowy (00) [...]. Organ wskazał, że postanowienie z dnia 7 stycznia 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi T. J. w dniu 9 stycznia 2013 r., co oznacza, że termin do wniesienia zażalenia, liczony w sposób przewidziany w art. 57 § 1 k.p.a. upływał w dniu 16 stycznia 2013 r. Zażalenie złożone zostało w dniu 16 stycznia 2013 r. tj. w terminie przewidzianym w art. 141 § 2 k.p.a. W tym stanie faktycznym i prawnym organ uznał za zasadne uchylić własne postanowienie z dnia 28 lutego 2013 r. i rozpatrzeć zażalenie T. J. na postanowienie z dnia 7 stycznia 2013 r. GINB postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. uchylił własne postanowienie z dnia 28 lutego 2013 r. oraz utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Pomorskiego WINB z dnia 7 stycznia 2013 r. Organ wskazał, że zarzuty można złożyć tylko z przyczyn literalnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Określone wyczerpująco podstawy złożenia zarzutów wskazują, że chodzi o sytuacje gdy naruszone zostały istotne zasady postępowania egzekucyjnego lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Organ zacytował treść art. 33 u.p.e.a., wskazał także jakie elementy powinien zawierać tytuł egzekucyjny, zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. Odpowiadając na zarzut zażalenia, że organ błędnie oznaczył adres obiektu będącego przedmiotem postępowania oraz nie wskazał numerów PESEL, daty urodzenia, NIP zobowiązanego w tytule wykonawczym, GINB podniósł, że dane identyfikujące oraz adres zamieszkania zobowiązanego w tytule wykonawczym są zbieżne z adresem obiektu będącego przedmiotem postępowania oraz adresatem decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie której doszło do wydania tytułu egzekucyjnego. Natomiast zgodnie z art. 27 § 1 pkt 2 us u.p.e.a. nr PESEL, data urodzenia i NIP nie są elementami obligatoryjnymi tytułu wykonawczego — wystarczającym jest dla osoby fizycznej jej imię i nazwisko oraz adres zobowiązanego. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia z dnia 6 sierpnia 2010 r., pokwitowane w dniu 10 sierpnia 2010 r. przez córkę, co czyni bezzasadnym zarzut jego niedoręczenia. Kopia ww. upomnienia została ponownie przekazana zobowiązanemu przy piśmie z dnia 2 lipca 2012 r. Dalej GINB wskazał, że stosownie do art. 33 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., który wymaga, aby tytuł wymieniał treść obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że jest on wymagalny. Określenie treści obowiązku w tytule wykonawczym dotyczy wskazania, na czym obowiązek ten polega, a to dla uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości zarówno co do sposobu, jak i co do zakresu prowadzenia egzekucji. Treść obowiązku nie musi zawierać wszelkiego rodzaju zasad obowiązujących w procesie budowlanym, zasad dotyczących bhp czy obowiązku prowadzenia robót przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia. Końcowo organ wskazał, że żaden ze środków egzekucyjnych, w dacie wniesienia przedmiotowego zażalenia nie był zastosowany, co wyklucza analizowanie sprawy w aspekcie uciążliwości środka egzekucyjnego. T. J. w skardze na powyższe postanowienie zarzucił mu: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 26 i 27 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy tytułu wykonawczego oraz postanowienia organu I instancji, na podstawie których doszło do nałożenia obowiązku, którego skarżący nie jest w stanie wykonać, albowiem nie jest on właścicielem nieruchomości przy ul. [...] 25A w Gdyni i nie ma tytułu prawnego do owej nieruchomości; 2. naruszenie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo błędnego oznaczenia osoby zobowiązanego w tytule wykonawczym; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 5 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku owej decyzji w postaci niewykonalności obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym; 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji gdy doszło do zaniechania doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 tej ustawy; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 8 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji gdy doszło do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 6. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy w tytule wykonawczym nie dochowano wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący nie jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] 25A w Gdyni. Wniósł o zasiedzenie owej nieruchomości, ale postępowanie sądowe w tej sprawie jeszcze nie zostało zakończone. Absurdem jest zatem nakładanie na skarżącego jakichkolwiek obowiązków dotyczących ww. nieruchomości. Brak tytułu prawnego do nieruchomości powoduje, że nie może podjąć na niej jakichkolwiek prac, czy też doprowadzić jej do stanu wskazanego przez właściwe organy. W konsekwencji, nakładanie na skarżącego jakichkolwiek obowiązków w tym względzie jest nieuzasadnione. Z żądaniem takim organy administracji publicznej powinny wystąpić do właściciela nieruchomości. Skarżący zakwestionował treść tytułu wykonawczego i zasadność utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji. W treści tytułu wykonawczego osoba zobowiązanego wskazana została jedynie z imienia i nazwiska oraz poprzez oznaczenie adresu zamieszkania przy ul. [...] 25 w Gdyni. Nie zostały wskazane żadne dodatkowe dane pozwalające na identyfikację podmiotu zobowiązanego - nr PESEL, NIP, ani data urodzenia. Nie sposób ocenić, do którego T. J. odwołuje się tytuł wykonawczy. Zaznaczył, że nie zamieszkuje przy ul. [...] 25, ale przy ul. [...] 25A w Gdyni, co wynika wprost z dokumentacji zawartej w aktach postępowania. W takiej sytuacji nie ma absolutnej pewności, że osoba wskazana w tytule wykonawczym to w istocie skarżący. Dalej skarżący wskazał, że w tytule wykonawczym decyzja z 2 września 2009 r. odwołuje się do konieczności wykonania ściśle określonych prac pod kierunkiem osoby posiadającej prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Treść obowiązku z tytułu wykonawczego nie obejmuje jednak takiej konieczności. Wskazał także na brak możliwości wykonania obowiązku nałożonego przez organ egzekucyjny. Na działce [...]/10 zlokalizowanych jest szereg budynków, w tym budynek przy ul. [...] 25 oraz budynek przy ul. [...] 25A. Biorąc pod uwagę, że skarżący zamieszkuje przy ul. [...] 25A, bezzasadny jest nałożony obowiązek zlikwidowania jakichkolwiek naniesień na innej nieruchomości. Powtórzył także zarzut niedoręczenia upomnienia (art. 15 § 1 u.p.e.a.) oraz naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niedochowanie wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że postępowanie egzekucyjne toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jedną z takich zasad jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ar. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Skarżący podniósł zarzuty wymienione w art. 33 pkt 4, 5, 7, 8 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.. Zdaniem Sądu trafnie organ egzekucyjny ocenił, że zarzuty te nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego zachowane zostały wszelkie wymogi prawne związane z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 26 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, jeżeli zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Ostateczną decyzją z dnia 19 maja 2009 r. GINB utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą skarżącemu rozbiórkę wymienionego w tej decyzji części obiektu budowlanego. Pomorski WINB w dniu [...] sierpnia 2010 r. wystosował do skarżącego upomnienie znak: [...], które zostało ww. doręczone 10 sierpnia 2010 r. Ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia wynika, że w tym dniu przesyłkę odebrała córka J. T. Mając na uwadze treść art. 43 k.p.a., który to przepis – na mocy art. 18 u.p.e.a. ma odpowiednie zastosowanie również do tego ostatniego postępowania – Sąd uznał doręczenie za prawnie skuteczne. Prawidłowo zatem organ oddalił zarzuty oparte o treść art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Wobec tego, że skarżący pomimo upływu terminu określonego w upomnieniu nie wykonał dobrowolnie nałożonego obowiązku prawidłowo wszczęto egzekucję administracyjną. Tym samym nie można skutecznie zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa w związku z tym, że dnia 4 lipca 2012 r. wystawił tytuł egzekucyjny, który doręczony został zobowiązanemu 4 września 2012 r. Nie ma racji skarżący wskazując, iż organ w sposób błędny określił osobę zobowiązanego. Jak wynika z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w tytule egzekucyjnym organ ma obowiązek wskazać imię, nazwisko, lub firmę zobowiązanego i jego adresu a także zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu jeżeli wierzyciel posiada taką informację. A zatem elementem obligatoryjnym tytułu wykonawczego jest jedynie imię, nazwisko i adres zobowiązanego. Tym samym organ nie ma obowiązku wskazywać jego nr PESEL lub daty urodzenia. W niniejszej sprawie zarzut ten jest tym bardziej nieuzasadniony, że skarżący nie kwestionował tego, że tytuł wykonawczy winien być skierowany do innej osoby o tym samym imieniu i nazwisku (zbieg nazwisk). Niezrozumiały jest także zarzut nieprawidłowo określonego w tytule wykonawczym adresu zobowiązanego. W postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z dnia 19 maja 2009 r. korespondencja była skutecznie doręczana skarżącemu na adres w Gdyni przy ul. [...] 25. Taki jest też adres nieruchomości, na której posadowione są obiekty budowlane objęte nakazem rozbiórki. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż co do działki nr [...]/10 objętej decyzją, używana jest zamiennie numeracja 25, 25a i 25/1. A zatem skoro wskazanie adresu zobowiązanego w tytule wykonawczym jest związane z koniecznością dookreślenia osoby zobowiązanego, to wskazanie adresu T. J. – ul. [...] 25 przy możliwości zamiennego używania numerów 25A i 25/1 nie może być uznane za wadliwe. Jako nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty błędnego oznaczenia osoby zobowiązanego określone w art. 33 pkt 4 i 10 u.p.e.a. W ocenie Sądu nie można mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), skoro na tym etapie nie zastosowano jeszcze żadnego środka. Sąd wskazał, że nie znajduje prawnego uzasadnienia zarzut niewykonalności obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją niezależne od zobowiązanego i trwałe przyczyny powodujące niemożność wykonania tego obowiązku. Adresat obowiązku musi być trwale pozbawiony możliwości jego wykonania. Niewykonalność ta jest spowodowana przyczynami o charakterze obiektywnym. Niepieniężny obowiązek rozbiórki dobudowanej i nadbudowanej części obiektu budowlanego wynikający z decyzji jest wykonalny. W sprawie nie występują trwałe i nieusuwalne przeszkody, które uzasadniałyby twierdzenie o niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Kwestia braku tytułu prawnego do nieruchomości objętej decyzją stanowiącą podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania zakończonego wydaniem tej ostatniej decyzji. Organ odwoławczy decyzją z dnia 19 maja 2009 r. utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. wskazał, że kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po wydaniu ww. decyzji w żaden sposób nie zmieniła się sytuacja własnościowa na nieruchomości. Co za tym idzie powyższa okoliczność nie może być w żadnej mierze uwzględniona przez organ egzekucyjny albowiem, odmienna ocena tej okoliczności prowadziłaby de facto do wzruszenia ostatecznej decyzji co, dla odmiany, stanowiłoby naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że prawidłowo oddalono zarzuty oparte na art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Trafnie, zdaniem Sądu, organ ocenił także brak obowiązku ścisłego określania sposobu wykonania zobowiązania nałożonego decyzją. Sąd nie doszukał się wadliwości w braku wskazania w tytule, iż rozbiórka ma się odbywać pod nadzorem uprawnionej osoby. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. T. J. w skardze kasacyjnej od powyzszego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 33 pkt 4 u.p.e.a. poprzez błędne oznaczenie osoby zobowiązanego; - art. 33 pkt 5 u.p.e.a. z uwagi na niewykonalność obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym; - art. 33 pkt 7 u.p.e.a. poprzez zaniechanie doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art 15 §1 u.p.e.a.; - art. 33 pkt 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; - art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niedochowanie wymogów formalnych regulujących zakres informacji zawartych w tytule wykonawczym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wstępnie zaznaczyć należy, że rozpatrywana skarga kasacyjna formalnie spełnia wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych poprzez wymienienie przepisów prawa, które według skarżącego naruszone zostały przez Sąd Wojewódzki. Jednak w jej uzasadnieniu nie przedstawiono argumentacji, z której wynikałoby, czy skarżący kwestionuje interpretację przepisów wymienionych w zarzutach, czy ich zastosowanie. Treść skargi kasacyjnej zawiera powtórzenie zarzutów skargi, złożonej od zaskarżonego postanowienia, do których ustosunkował się wyczerpująco Sąd Wojewódzki. Natomiast autor skargi kasacyjnej nie przeprowadził wywodu prawnego odnoszącego się do oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku. Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonując właściwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w sposób uprawniony stwierdził, że organy administracji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ani procesowego, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd dokonał wnikliwej analizy toku postępowania oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustosunkował się do wszystkich istotnych zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę skarżącą. Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że przepis art. 27 § 1 ust. 2 u.p.e.a. nakazuje jedynie wskazanie imienia i nazwiska oraz adresu zobowiązanego. W związku z powyższym należy uznać, że te właśnie dane stanowią ustawowe minimum niezbędne do prawidłowego wystawienia tytułu wykonawczego. W konsekwencji nie można było zarzucić organowi egzekucyjnemu, że wystawiony przez niego tytuł wykonawczy nie spełnia ww. kryteriów w zakresie poprawnego oznaczenia zobowiązanego, w szczególności ze względu na brak numeru PESEL czy też NIP zobowiązanego. Również kwestia adresu zobowiązanego została w sposób wystarczający wyjaśniona w zaskarżonym wyroku. Sąd Wojewódzki wskazał bowiem, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że co do działki nr [...]/10, znajdującej się przy ul. [...], objętej decyzją o nakazie rozbiórki, używana jest zamiennie numeracja 25, 25a i 25/1, co skutkowało tym, że wskazanego w tytule wykonawczym adresu zobowiązanego nie można było uznać jako wadliwego. W skardze kasacyjnej nie przytoczono żadnych okoliczności pozwalających na podważenie dokonanej w powyższym zakresie oceny Sądu Wojewódzkiego, co w rezultacie skutkuje bezzasadnością zarzutu naruszenia art. 33 pkt 4 i 10 u.p.e.a. Bez żadnego uzasadnienia postawiony został w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 33 pkt 8 u.p.e.a., wskazujący na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarówno organy orzekające w sprawie jaki i Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku wyjaśniły stronie skarżącej, że na tym etapie postępowania nie zastosowano jeszcze żadnego środka egzekucyjnego w związku z czym nie mogło dojść do naruszenia wskazanego przepisu. Jako chybiony należało również uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a., zwłaszcza, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń faktycznych odnoszących się do faktu doręczenia w dniu 10 sierpnia 2010 r. dorosłemu domownikowi przesyłki zawierającej upomnienie. Nie przedstawiono też żadnych okoliczności, które podważyłyby wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do skuteczności doręczenia wymienionego pisma w trybie art. 43 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Całkowicie nietrafny okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący niewykonalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zaznaczyć należy, że orzeczony decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nakaz rozbiórki oznaczonych części budynku podlega wykonaniu przez osobę do tego zobowiązaną bez względu na to, czy przysługuje jej tytuł prawny do określonej nieruchomości. Jak słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki to z ostatecznej decyzji wynika podmiot zobowiązany, a ustalenie tego przez organ egzekucyjny oznaczałoby naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Z przepisu art. 52 Prawa budowlanego wynika, że podmiotem obowiązanym do dokonania rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Kompetencją organu nadzoru budowlanego, orzekającego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego o nakazie rozbiórki, jest wskazanie w decyzji podmiotu zobowiązanego. Z tych względów organ egzekucyjny nie był uprawniony do weryfikowania okoliczności wiążących się ze stanem prawnym nieruchomości, czego domagał się skarżący. W konsekwencji Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że w sprawie nie zaistniały żadne trwałe i nieusuwalne przeszkody wskazujące na niewykonalność obowiązku w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. art.184 p.p.s.a.