I FSK 1456/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej D. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 555/13 odrzucającego skargę D. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2007 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt: I SA/Gd 555/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D. R. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2007 r. Przedstawiając okoliczności faktyczne w jakich zapadło powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 21 marca 2013 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję. Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 2.000 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 10 czerwca 2013 r., skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Postanowieniem z 5 września 2013 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 21 października 2013 r. wydał analogiczne rozstrzygnięcie, tj. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od ww. postanowienia, skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 524/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono w dniu 7 maja 2014 r. Skarżący pomimo upływu wyznaczonego terminu nie uiścił wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił. Sąd wskazał, mając na uwadze, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uwzględniony, iż wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 maja 2014 r., a zatem termin do jego wykonania bezskutecznie upłynął w dniu 14 maja 2014 r., co uzasadniało jej odrzucenie stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżono powyższe postanowienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że brak uiszczenia wymaganej kwoty wpisu od skargi w określonym terminie związany jest z brakiem akceptacji wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy. W tych okolicznościach pełnomocnik wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 10 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Na wstępie należy zauważyć, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Art. 176 P.p.s.a. ustanawia dla skargi kasacyjnej szczególne wymagania, od których spełnienia zależy skuteczność wszczęcia postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazany środek odwoławczy powinien odpowiadać wymaganiom formalnym (czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym) oraz wymaganiom materialnym (konstrukcyjnym), tj. zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż podział ten ma zasadnicze znaczenie w kwestii usunięcia ewentualnych braków pisma – o ile pierwsza kategoria wymagań w przypadku ich niespełnienia ma charakter usuwalny, o tyle braki w zakresie wymagań materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, czyniąc skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd (por. postanowienia NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt: I FZ 506/12, publ. LEX nr 1239238 i wskazane w nim dalsze orzeczenia). Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom określonym w ww. przepisie, bowiem ani w jej petitum ani w uzasadnieniu nie zostały wskazane przepisy, które mogłyby stanowić jej podstawę. Nie ulega przy tym wątpliwości, że to na autorze skargi kasacyjnej jako profesjonalnym pełnomocniku, w tym wypadku doradcy podatkowym, ciąży obowiązek prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych, który polega na wskazaniu, naruszenia których przepisów prawa regulujących postępowanie sądowoadministracyjne lub przepisów prawa materialnego dopuścił się Sąd pierwszej instancji. Nadto skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie nie zawiera wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Powyższe zaś skutkuje, stosownie do art. 178 w zw. z art. 180 P.p.s.a., jej odrzuceniem. W tym stanie rzeczy poza kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje kwestia podstawy odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, Sąd odwoławczy nie bada zasadności zaskarżonego postanowienia wobec ustalenia, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 182 § 1 i 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej, nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 P.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.