II OSK 983/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1891/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1891/13, oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Po rozpatrzeniu wniosku Parafii [...] z siedzibą w Warszawie Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą techniczną, zagospodarowaniem terenu wraz z budową miejsc parkingowych naziemnych oraz wjazdu od drogi wewnętrznej na działkach o nr ew. [...]/3, [...]/4, [...]/6 oraz na części działek [...]/1, [...]/2, [...]/5, [...]/1, [...]/2 i [...] z obr. [...] przy ul. [...] 2 i ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w Warszawie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Warszawie, utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Rozpatrując odwołania Kolegium wskazało, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jako załącznik została do decyzji dołączona mapa w odpowiedniej skali i na podstawie tej mapy organ pierwszej instancji wyznaczył obszar analizowany, w którym znalazły się obiekty, które pozwoliły na określenie funkcji, gabarytów i parametrów dla inwestycji, którą planuje inwestor. W ocenie Kolegium przeprowadzona analiza, stanowiąca załącznik do decyzji, określiła możliwości realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji oparta została na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, przy równoczesnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, mających istotny wpływ na ocenę czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa materialnego, tj. w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a zatem czy dopuszczalne jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. [...] w skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wpływu planowanej inwestycji na obronność i bezpieczeństwo państwa, a w konsekwencji naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że teren inwestycji przylega bezpośrednio do działki nr ew. 29, która została nieodpłatnie przekazana na czas nieoznaczony w trwały zarząd [...]. Ponadto w zasięgu inwestycji znajduje się działka [...]/5 z obrębu [...] znajdująca się w 67% w trwałym zarządzie [...]. Zdaniem skarżącego organy obu instancji nie dokonały oceny wpływu planowanej inwestycji na działki nr ew. 29 i 17/5. Realizacja inwestycji na działkach sąsiednich do działek [...] może negatywnie oddziaływać na bezpieczeństwo obiektów zaliczonych do kategorii Il obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa, którymi są obiekty jednostek organizacyjnych [...] na podstawie przepisu § 2 pkt 12 w związku z § 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz. U. Nr 116, poz. 1090). Ponadto podniesiono, że [...] w dniu 22 czerwca 2009 r. wystąpiła z wnioskiem do Marszałka Województwa Mazowieckiego o ustalenie dla działki [...] /5 strefy ochronnej obejmującej m.in. działki [...]/3, [...]/4, [...]/6, [...]/1, [...]/2, [...]/9, [...]/1, [...]/2. Wskazano również, że obecnie w Urzędzie m.st. Warszawy trwają prace nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [...], w którym zgodnie z wnioskiem Dyrektora Generalnego MSWiA złożonym w porozumieniu z [...] zostanie uwzględniona strefa ochronna dla terenu zamkniętego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], tj. działki ew. nr [...]/5 z obrębu [...] będącej terenem zamkniętym na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Przedmiotowa strefa ochronna obejmuje działki, na których ma być prowadzona inwestycja. W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 54 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza również przepis art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Sąd zaznaczył, iż pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia. Tym samym pod pojęciem "przepisów odrębnych" w odniesieniu do ustawy należy wyłącznie rozumieć przepisy innych ustaw, a nie aktów podustawowych np. rozporządzeń wykonawczych do ustawy. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. W doktrynie wskazuje się również na związany charakter tej decyzji czyli takiej, w której organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa. Zdaniem Sądu powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy) nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organy mają obowiązek uwzględniać te wymagania tylko w takim zakresie, w jakim pośrednio przewidują to konkretne przepisy szczególne, zawarte zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w innych ustawach. Przepis art. 1 ust. u.p.z.p. wymieniający wartości, które powinny być uwzględnione w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera szereg pojęć niedookreślonych. Dokonywanie przez organ samodzielnej oceny, czy planowana inwestycja jest zgodna ze wskazanymi powyżej wymaganiami powodowałoby, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy miałaby w zasadzie charakter uznaniowy. Organ dysponowałby bowiem w każdym wypadku dużą swobodą interpretacyjną i luzem decyzyjnym, stanowiąc zarówno o możliwości realizacji inwestycji, jak i o warunkach jej budowy i sposobie zagospodarowania terenu nie tylko w oparciu o przepisy prawa, lecz również na podstawie własnej oceny stanu faktycznego sprawy. W kwestionowanych decyzjach prawidłowo określono niezbędne parametry dla wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli spełnia ono kryteria, o których mowa w art, 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. przy jednoczesnym zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu. Takie warunki zdaniem Sądu precyzyjnie określono w decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym kumulatywne spełnienie tych warunków nie pozwalało na odmowę wydania przedmiotowych warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z ustalaniem strefy ochronnej dla działki nr ew. 17/5 Sąd wskazał, że działka ta jest terenem zamkniętym. Zgodnie z art. 2 pkt 11 u.p.z.p. przez teren zamknięty należy rozumieć teren zamknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) stanowiącym, że jest to teren zastrzeżony ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określony przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Jednakże samo sąsiedztwo z terenem zamkniętym nie może powodować zakazu zabudowy, dlatego też określa się strefę ochronną dla terenu zamkniętego. [...] wystąpiła na podstawie art. 4 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 3 pkt 7 z wnioskiem do Marszałka Województwa Mazowieckiego o ustalenie dla działki [...]/5 strefy ochronnej obejmującej m.in. działki [...]/3, [...]/4, [...]/6, [...]/1, [...]/2, [...]/9, [...]/1, [...]/2, ale do dnia wydania decyzji strefa ochronna nie została określona. Niezasadny jest również argument, że trwają prace nad projektem mpzp rejonu Placu [...], w którym zgodnie z wnioskiem Dyrektora Generalnego MSWiA złożonym w porozumieniu z [...] zostanie uwzględniona strefa ochronna dla terenu zamkniętego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], tj. działki ew. nr [...]/5 z obrębu 1-01-03 będącej terenem zamkniętym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla rejonu Placu [...] nie został uchwalony. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.z.p. uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazują, że SKO w Warszawie w sposób właściwy zastosowała przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. [...] w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p, poprzez niezapewnienie ochrony interesów [...]. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania tj, art. 141 § 4 p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, poprzez: 1) brak dostatecznego rozpoznania wszystkich twierdzeń skarżącego dot. wyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na obronność i bezpieczeństwo państwa; 2) sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu prawnego sprawy, a w konsekwencji brak możliwości kontroli czy wyrok został wydany prawidłowo. Zdaniem strony skarżącej stosownie do uregulowania zawartego w art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., mając na uwadze fakt, iż realizacja przedmiotowej inwestycji, może znacząco negatywnie wpłynąć na realizację ustawowych zadań [...], WSA w Warszawie powinien był zapewnić ochronę interesów [...]. Realizacja na działkach sąsiednich do działek [...] przedmiotowej inwestycji może negatywnie oddziaływać na bezpieczeństwo obiektów zaliczonych do kategorii II obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa, którymi są obiekty jednostek organizacyjnych [...] na podstawie przepisu § 2 pkt 12 w związku z § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz. U. Nr 116, poz. 1090). Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. uwzględnia się zwłaszcza potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Ponadto powtórzono argumentację zawartą w skardze, że [...] na podstawie art. 4 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 3 pkt 7 u.p.z.p. wystąpiła z wnioskiem do Marszałka Województwa Mazowieckiego o ustalenie dla działki [...]/5 strefy ochronnej oraz, że trwają prace nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [...], w którym zostanie uwzględniona strefa ochronna dla terenu zamkniętego działki ew. nr [...]/5. Przedmiotowa strefa ochronna obejmować ma działki, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja i wprowadza ograniczenia sprzeczne z założeniami tej inwestycji. Zdaniem strony skarżącej ustanowienie strefy ochronnej jest obligatoryjne. Zatem Sąd Wojewódzki powinien wziąć pod uwagę interes [...] w zakresie ochrony przed negatywnym wpływem inwestycji na realizację jej ustawowych zadań. Sąd Wojewódzki naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie ustosunkował się do wszystkich twierdzeń dotyczących wyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na obronność i bezpieczeństwo państwa. Ponadto uzasadnienie, w szczególności w zakresie potencjalnego wpływu jaki może mieć planowana inwestycja na bezpieczeństwo i obronność, jest lakoniczne i ogólnikowe w sposób uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu prawnego sprawy, a w konsekwencji brak możliwości kontroli czy wyrok został wydany prawidłowo. W następstwie tego nie da się jednoznacznie określić przesłanek, jakimi się kierował sąd przy wydawaniu przedmiotowego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych do niej podstaw. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadnie skarżący zarzucił Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki sporządził uzasadnienie wyroku w sposób odpowiadający wymogom ustawowym i umożliwiający jego kontrolę instancyjną. W szczególności w sposób wystarczający Sąd odniósł się do zarzutów skargi, według których organy obydwu instancji nie oceniły wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości będące w trwałym zarządzie [...], czym naruszyły przepisy art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Zgodnie z wymienionymi przepisami decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie m.in. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z kolei powołany przez skarżącego art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nakazuje uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazanych w nim wartości, zwłaszcza: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz inne jak wymienione w pkt 8 – potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Nawiązując do powyższej regulacji Sąd Wojewódzki prawidłowo wyjaśnił, że przepis ogólny zawarty w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może samodzielnie stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, gdyż organy orzekające w sprawie warunków zabudowy mają obowiązek uwzględnić wymagania ogólne tylko w takim zakresie w jakim przewidują to konkretne przepisy szczególne, zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bądź w innych ustawach. W uzasadnieniu wyroku prawidłowo zaznaczono, że organ nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. W rezultacie nie stanowiła przeszkody do wydania decyzji okoliczność, że działka będąca w zarządzie [...] ma status terenu zamkniętego. Jak trafnie zauważył Sąd Wojewódzki samo sąsiedztwo z terenem zamkniętym nie może stanowić podstawy dla zakazu zabudowy, chyba że ustanowiona jest strefa ochronna co jednak w sprawie nie wystąpiło. Zasadnie również Sąd Wojewódzki stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał znaczenia fakt wystąpienia przez [...] z wnioskiem do Marszałka Województwa Mazowieckiego o ustalenie strefy ochronnej oraz to, że rozpoczęte zostały prace nad planem miejscowym, w którym strefa taka miałaby być uwzględniona. Zarówno organy administracji, jak też Sąd Wojewódzki miały bowiem obowiązek orzekania na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej. Z tych względów za niezasadny należało uznać również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Zaznaczyć należy, że tak jak w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim , tak też w skardze kasacyjnej, skarżący kwestionując wydane w sprawie decyzje, ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia o niezapewnieniu ochrony interesów [...]. Mianowicie podniesiono tylko, że realizacja przedmiotowej inwestycji "może znacząco negatywnie wpłynąć na realizację ustawowych zadań [...]" oraz "może negatywnie oddziaływać na bezpieczeństwo obiektów zaliczonych do kategorii II obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa, którymi są obiekty jednostek organizacyjnych [...] na podstawie § 2 pkt 12 w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 24 czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony". Odnosząc się do powyższych twierdzeń trzeba zauważyć, że zaliczenie według przepisu rozporządzenia obiektów jednostek organizacyjnych [...] do obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do ograniczenia właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługującego mu prawa do jej zabudowy. Jak zostało powiedziane wyżej nie stanowił przeszkody do wydania decyzji o warunkach zabudowy fakt, że nieruchomość sąsiednia ma charakter terenu zamkniętego w sytuacji, gdy nie ustalono strefy ochronnej, która służy właśnie temu, aby na danym obszarze wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenu, łącznie z zakazem zabudowy. Niewątpliwie rzeczą organów kompetentnych w tym zakresie jest doprowadzenie do ustalenia stref ochronnych, gdy jest to niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania terenu zamkniętego bądź obiektów na nim zlokalizowanych. Tymczasem w niniejszej sprawie mimo wniosku [...] złożonego do Marszałka Województwa w czerwcu 2009 r. strefa ochronna nie została ustanowiona. W takim stanie sprawy powoływanie się przez skarżącego na przepis ogólny art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. nie mogło podważyć decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji zaskarżonego wyroku. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto z przepisu tego wynika wyraźnie, że przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że wymóg uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym np. potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa może być zrealizowany, gdy istnieją w tym zakresie przepisy odrębne określające konkretnie zasady zagospodarowania określonego terenu i jego zabudowy. W niniejszej sprawie nie ustalono takich unormowań, a skarżący tylko w sposób ogólnikowy podniósł, że przedmiotowa inwestycja może negatywnie oddziaływać na bezpieczeństwo obiektów [...] oraz wykonywane przez nią zadania. Dodatkowo trzeba wskazać, że w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w kwestionowanej decyzji zastrzeżono, że w ramach projektu budowlanego należy stosować takie rozwiązania, aby sposób zabudowy i zagospodarowania działki nie naruszał interesów prawnych właścicieli nieruchomości sąsiednich. Tak więc Agencja ma zapewnioną ochronę na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, stosownie do regulacji prawnych obowiązujących na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek uczestnika w przedmiocie kosztów postępowania nie mógł być uwzględniony, gdyż przepis art. 204 p.p.s.a. przewiduje wyłącznie zwrot kosztów na rzecz organu bądź skarżącego. ----------------------- 9