I SAB/Wa 337/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie potwierdzenia nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego gruntu zajętego pod część ulicy [...] w W. - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Wojewody [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego S. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S. L., pismem z dnia 14 maja 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 marca 2013 r. o wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), potwierdzającej nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego gruntu zajętego pod część ulicy [...] w W. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...] naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § i art. 36 § 1 kpa, poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, o zobowiązanie Wojewody [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasadzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg dotychczasowego postępowania podnosząc m.in., że do dnia złożenia skargi na bezczynność wniosek z dnia 14 marca 2013 r. nie został rozpoznany, co oznacza, że organ naruszył zasady określone w powołanych wyżej przepisach kpa. Na poparcie twierdzeń skarżący przytoczył stosowne orzecznictwo sadowoadministracyjne dotyczące bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zaznaczył, że do wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., nie została załączona jakakolwiek dokumentacja potwierdzająca spełnienie przesłanek niezbędnych do wydania decyzji w trybie powołanego przepisu. W celu zebrania materiału dowodowego, w tym głównie dokumentacji geodezyjno – prawnej, zwrócono się do Miasta [...] i uzyskano informację, że przybliżony termin opracowania tej dokumentacji to pierwszy kwartał 2014 r. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. poinformowano stronę o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewoda [...] zaznaczył, że w sprawie konieczne jest ustalenia właściciela nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz że przy piśmie z dnia 5 czerwca 2013 r. akta sprawy przekazano do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w związku z wniesionym zażaleniem na bezczynność organu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyznaczył Wojewodzie termin na załatwienie sprawy wynoszący 2 miesiące od dnia otrzymania postanowienia (termin ten upływa w dniu 21 sierpnia 2013 r.). W tej sytuacji, pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. ponownie zwrócono się do Miasta [...] o pilne zlecenie wykonania stosownej dokumentacji geodezyjno – prawnej. W dniu 9 lipca 2013 r. otrzymano zaś informację o zleceniu jej wykonania. W dniu 8 lipca 2013 r. wysłano jednocześnie pismo z prośbą o przekazanie aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłym właścicielu nieruchomości. Przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2013 r. organ przekazał zaś kopię pisma z dnia 19 sierpnia 2013 r. skierowanego do S. L., w którym poinformowano m.in. o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie i wyznaczono nowy termin jej rozpatrzenia na dzień 30 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 2 powołanej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu skarga na bezczynność Wojewody [...] jest uzasadniona. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma natomiast na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – Wojewoda [...] nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że z analizy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 14 marca 2013 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) potwierdzającej nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego gruntu zajętego pod część ulicy [...] w W. Po wpłynięciu powyższego wniosku Wojewoda [...] prowadził co prawda postępowanie wyjaśniające i podejmował czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego i wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Jednakże nie można uznać, że czynności te podejmowane były zgodnie z zasadami określonymi w powołanych wyżej przepisach kpa. Jak wskazuje analiza akt administracyjnych, po wpłynięciu wniosku z dnia 14 marca 2013 r., pierwsze działania w sprawie podjęte zostały dopiero w maju 2013 r., po wniesieniu przez skarżącego zażalenia na bezczynność Wojewody [...] (stosowne pisma organu m.in. z dnia 8 maja 2013 r., z dnia 10 maja 2013 r. i z dnia 16 maja 2013 r.). Kolejne czynności podejmowane były w czerwcu 2013 r., następnie zaś w lipcu 2013 r., po wydaniu przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] wyznaczającego Wojewodzie [...] termin na załatwienia sprawy wynoszący 2 miesiące od daty otrzymania postanowienia (tj. od dnia 20 czerwca 2013 r.). Przy czym zaznaczyć trzeba, że wyznaczony w powyższym postanowieniu termin nie został przez organ dochowany. Jak wynika z akt sprawy do dnia rozpoznania przez Sąd skargi na bezczynność Wojewody, tj. do dnia 6 września 2013 r. sprawa z wniosku skarżącego nie została zakończona. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga na bezczynność Wojewody [...] jest uzasadniona. Jak wskazano organ podejmował czynności mające na celu załatwienie sprawy, jednakże nie można uznać, że podejmowane one były efektywnie i bez zbędnej zwłoki. Zwłaszcza, że pierwsze działania podjęte zostały po interwencji ze strony skarżącego (po wniesieniu zażalenia). Trudno zatem przyjąć, że organ na bieżąco interesował się sprawą. Bezczynności organu w żaden sposób nie usprawiedliwiają przy tym podawane przez Wojewodę [...] w pismach z dnia 4 czerwca 2013 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2013 r. przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie, tj. brak stosownej dokumentacji. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie charakter i stopień jej skomplikowania oraz fakt, że Wojewoda [...] mimo, iż z przekroczeniem terminów określonych w kpa, to podejmował jednak czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego koniecznego do końcowego załatwienia sprawy, Sąd uznał, że bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że sąd administracyjny w trybie powołanego wyżej art. 149 § 1 może orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi podjęcia działań celem ukarania dyscyplinarnego pracownika organu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.