I GZ 217/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. spółka z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 13 maja 2014 r.; sygn. akt I SA/Wr 465/13 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. spółka z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2013 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 13 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 465/13 odmówił E. Sp. z o.o. z/s w M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi wnioskodawcy na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Prowadząca działalność w branży paliwowej Spółka, wniosła o przyznanie prawa pomocy, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W oświadczeniu majątkowym wskazała, że nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi, ponieważ wszelkie rachunki bankowe oraz wierzytelności zostały zajęte. Wyjaśniła, że prowadzona jest wobec niej egzekucja należności w wysokości ponad 5.000.000 zł z tytułu należności publicznoprawnych. Ponadto w wyniku zajęcia przez Urząd Celny w 2011 r. towaru wnioskodawcy o wartości ponad 300.000 zł, została pozbawiona możliwości uzyskania zapłaty za ten towar od kontrahenta. Zwróciła też uwagę, że wniosła do tutejszego Sądu kilkadziesiąt skarg, co wpływa na podwyższenie łącznej wysokości opłat sądowych do kwoty 49 640 zł. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego wnioskującej Spółki wynosi 400.000 zł, wartość środków trwałych 0 zł, a wysokość straty za ostatni rok obrotowy (2012) 72.117,31 zł. Stan kont na trzech rachunkach bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił 0 zł. Spółka podała wyniki finansowe za lata 2010 i 2011 r., które były dodatnie i wynosiły odpowiednio 195.307,98 zł i 185.573,46 zł, zaś w 2012 r. odnotowała stratę w kwocie 72.117,31 zł. Zarządzeniem z 28 lutego 2014 r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów uzupełniających oświadczenie majątkowe Spółki, a mianowicie: bilansu oraz rachunku zysków i strat za listopad i grudzień 2013 r. oraz za styczeń 2014 r., wydruków historii posiadanych rachunków bankowych oraz kopii deklaracji VAT-7 za w/w miesiące, dokumentów potwierdzających zajęcia egzekucyjne oraz innych oświadczeń i dokumentów uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Pismem z 14 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej Spółki złożył wniosek o przedłużenie terminu do wykonania zobowiązania z 28 lutego 2014 r., który na mocy zarządzenia z 18 marca 2014 r. został pozytywnie rozpatrzony, a termin do przedłożenia wskazanych dokumentów przedłużony do 28 marca 2014 r. Pismem z 27 marca 2014 r. skarżąca Spółka ponownie złożyła wniosek przedłużenie terminu o kolejne 14 dni na wypełnienie zobowiązania z 28 lutego 2014 r. dot. zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 4 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. odmówił skarżącej Spółce przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji po rozpoznaniu wniosku na skutek sprzeciwu skarżącej Spółki, postanowieniem z 13 maja 2014 r. podzielił stanowisko referendarza sądowego i odmówił przyznania prawa pomocy. Wskazał, że według przepisu art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy strona wykaże, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co oznacza, iż ciężar dowodu okoliczności uzasadniających wniosek spoczywa na stronie zwracającej się o takie prawo. Zdaniem Sądu, osoba prawna powinna wykazać nie tylko, że nie posiada niezbędnych środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego, ale również, iż podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem. O braku środków finansowych strony skarżącej nie może świadczyć jedynie wszczęcie i umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu braku skuteczności egzekucji z majątku strony, gdyż nie stoi to na przeszkodzie prowadzeniu przez Spółkę dalszej działalności gospodarczej, co czyniła w latach 2011 i 2011, oraz co zostało potwierdzone złożonymi przez stronę dokumentami. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż uchyliła się od przedstawienia informacji żądanych od niej w wezwaniu doręczonym 7 marca 2014 r. Nieudzielenie dodatkowych informacji na temat sytuacji majątkowej wnioskodawcy, mimo przedłużenia terminu do wykonania tego zobowiązania spowodowało, że Sąd nie dysponował w sprawie dokumentacją umożliwiającą dokładniejszą ocenę możliwości płatniczych Spółki, co w konsekwencji skutkowało odmową przyznania stronie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. Sp. z o.o. z/s w M., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych lub o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 246 § 2 pkt 2 ppsa poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy Spółka nie posiada środków na pokrycie kosztów postępowania. Spółka podniosła, że wszczęcie i umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu nieskutecznej egzekucji z majątku Spółki - wbrew stanowisku Sądu - świadczy o rzeczywiście trudnej sytuacji finansowej, tj. braku jakichkolwiek środków finansowych. Wskazano ponadto, że nie można czynić zarzutów Spółce, iż wciąż prowadzi działalność gospodarczą mimo prowadzenia w stosunku do niej egzekucji należności publicznoprawnych, bowiem zgodnie z twierdzeniem Sądu I instancji, Spółka winna podejmować kroki w celu zdobycia funduszy niezbędnych do pokrycia wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątek od tej reguły stanowi instytucja prawa pomocy, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 ppsa osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zatem ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy. Należy podkreślić, że strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bowiem kryterium finansowe. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sąd ten prawidłowo ocenił, że strona nie wykazała istnienia przesłanki pozwalającej na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W swoich rozważaniach ujął wszystkie informacje przedstawione przez stronę i prawidłowo uznał, że nie zostało wystarczająco wykazane, że Spółka nie jest w stanie ponieść opłat związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Ponadto Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na fakt, iż Spółka miała możliwość przedstawienia dowodów na potwierdzenie swojej trudnej sytuacji majątkowej, jednak mimo przedłużania terminu do złożenia stosownej dokumentacji - tego nie uczyniła. Wbrew zarzutom skarżącej, podstawą orzekania w przedmiocie prawa pomocy stanowiło zatem samo oświadczenie, którego treść nie potwierdziła w sposób wystarczający trudnej sytuacji finansowej Spółki. Należało zatem stwierdzić, że przedstawione przez skarżącą Spółkę, niczym niepoparte okoliczności, nie są wystarczające do oceny jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.