II SAB/Bd 185/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie zgłoszenia zmiany klasyfikacji nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 100 (sto) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie zgłoszenia zmiany klasyfikacji nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2013 r. Sąd wezwał skarżące Stowarzyszenie do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składało zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Wójta Gminy [...] – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem uznania, że strona skarżąca z takim zażaleniem nie występowała. W piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. strona skarżąca oświadczyła, że nie składała zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Wójta Gminy [...] gdyż w jej odczuciu w sprawie niniejszej nie ma zastosowania tryb dotyczący bezczynności organu wynikający z przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Wójta Gminy [...] a także oświadczenia skarżącego, Stowarzyszenie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie złożyło zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć stronie skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Na marginesie Sąd pragnie podkreślić, odnosząc się do pisma Stowarzyszenia z dnia 11 lipca 2013 r., iż przesłanką ewentualnego zaskarżenia na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym jest powołanie się strony skarżącej na naruszenie jej interesu prawnego czy uprawnienia, które zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca – Stowarzyszenie w skardze nie powołał się na naruszenie ich interesu prawnego. Ponadto Stowarzyszenie nie modyfikuje żądania skargi z bezczynności na możliwość wniesienia skargi w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, a jedynie wskazuje na dodatkową podstawę prawną. Są to dwa różne żądania i to strona skarżąca jako inicjatorka postępowania skargowego winna wskazać, z którego trybu chce skorzystać. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 k.p.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.