II GZ 118/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 288/13 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej gminie postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 7 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 288/13, pozostawił bez rozpoznania wniosek A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z [...] lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej gminie. Sąd I instancji orzekła w następującym stanie sprawy. Pismem z 20 września 2013 r. A. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 31 grudnia 2013 r., skarżący został zobowiązany do wypełnienia przesłanego mu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Formularz doręczono skarżącemu w dniu 7 stycznia 2014 r. Zarządzenie nie zostało wykonane w zakreślonym terminie, tj. do 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. pozostawił wniosek A. G. bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm). Wskazał, że skarżący – pomimo prawidłowo doręczonego formularza – nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym formularzu do chwili orzekania przez Sąd I instancji. A. G. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zwolnienie go z dokonywania żądanej wpłaty oraz uznanie, że opłata została wniesiona. W uzasadnieniu stwierdził, że zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rozdzieleniu skargi z 19 kwietnia 2013 r. na 69 postępowań, jest nieważne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżenie postanowienia w przedmiocie pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, wywołuje ten skutek, że Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 252 § 2 tej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie nadesłał tego dokumentu, mimo doręczenia mu urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania powyższej czynności. Formularz doręczono A. G. w dniu 7 stycznia 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (k. 95 akt sądowych). Termin do złożenia wypełnionego formularza upłynął bezskutecznie w dniu 14 stycznia 2014 r. W świetle powyższych okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Postępowanie sądowe, w tym także postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji, wobec dyspozycji art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zauważyć ponadto należy, że skarżący w toku postępowania nie podważał prawidłowości doręczenia mu urzędowego formularza PPF celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania, ani nie kwestionował okoliczności uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Argumenty dotyczące wadliwości zarządzenia o rozdzieleniu skarg leżą poza granicami niniejszego postępowania. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie skarżącego za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.