II SAB/Łd 94/13

Dnia 11 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant sekretarz Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 roku sprawy ze skargi A. K. na bezczynność A Spółki z o.o. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od A Spółki z o.o. w B. na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 17 maja 2013 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność A w B. Spółka z o.o., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 8 listopada 2012 r. wnosząc o: 1) uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej (w zakresie pkt 3 wniosku), 2) zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej (w zakresie pkt 3 wniosku), 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi A. K. argumentował, że w dniu 8 listopada 2012 r. wystąpił do A Sp. z o.o. z siedzibą w B. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej [...]. W piśmie tym skarżący wnosił o udzielenie informacji: ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów (pkt 1), czy są to osoby zatrudnione bezpośrednio w [...] czy w podmiocie zewnętrznym, o ile czynności te wykonuje podmiot zewnętrzny - jaka jest jego nazwa, adres, ogólne zasady wynagradzania i okres obowiązywania umowy na usługę kontroli (pkt 2) oraz o przesłanie wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów (pkt 3). Podkreślił przy tym, że dane te nie zostały opublikowane na stronach internetowych organu, w tym w BIP, wobec czego po myśli art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinny być udostępnione na wniosek. Dalej A. K. stwierdził, że pomimo upływu terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, strona przeciwna nie udzieliła mu pełnej wnioskowanej informacji, co uzasadnia zarzut bezczynności. Pismem z dnia 16 listopada 2012 r. A Sp. z o.o. w B. udzieliła informacji zawartych w pkt. 1-2 wniosku, lecz nie przesłała wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów, o którym mowa w pkt. 3 wniosku. Skarżący skierował zatem do A Sp. z o.o. kolejne pismo z dnia 23 listopada 2012 r., przypominające treść pierwotnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Do dnia dzisiejszego skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi na ten wniosek. Nie wydano też decyzji, zgodnej z wymogami art. 107 § 1 k.p.a., o odmowie udzielenia informacji publicznej, oraz nie podano informacji o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji, z jednoczesnym wskazaniem terminu jej udostępnienia, w trybie art. 13 ust. 2 ustawy. Skarżący wskazał ponadto, że A w B. Spółka z o.o. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne z zakresu transportu zbiorowego oraz dysponującym majątkiem publicznym, wobec czego w myśl art. 4 ust. 1 ustawy jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej. W szczególności Spółka otrzymuje za pośrednictwem Marszałka Województwa [...] dopłaty z budżetu państwa do biletów z ulgą ustawową zatem dysponuje publicznym majątkiem, zaś 100% udziałów w A ma Powiat B. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. b), c) i f) ustawy, informacje, o które wnioskował skarżący, stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu. Odpowiadając na skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosło o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wyjaśniając, że pismem z dnia 23 maja 2013 r. A w B. działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę A. K. w całości, przesyłając jednocześnie wzór identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów. W dniu 5 września 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo z dnia 3 września 2013 r. zatytułowane "stanowisko procesowe skarżącego", w którym A. K. oświadczył, że pismem z dnia 23 maja 2013 r. udzielono mu informacji publicznej, wobec czego organ usunął stan bezczynności będący przyczyną wniesienia skargi. Skarżący wniósł o uznanie, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania w trybie art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz umorzenie postępowania w trybie art. 162 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. stawił się pełnomocnik organu, który wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów - stosownie do przedmiotu skargi na bezczynność, określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może natomiast określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Oznacza to po pierwsze, iż przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, nie mogła być treść (prawdziwość) udzielonej skarżącemu informacji. Po wtóre zaś A Sp. z o.o. z siedzibą w B. po wniesieniu skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględniło ją w całości i udzieliło skarżącemu wnioskowanej informacji. Okoliczność tą skarżący potwierdził zresztą w piśmie z dnia 3 września 2013 r. Skoro zatem organ nie pozostaje w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod. red. T.Wosia, str. 467). Oznacza to również, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., w sprawie o sygn. akt l OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., stosowanego per analogiam, zasądzono na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu. LS