II SA/Wa 1163/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 7, art. 21 ust. 1, 2, 6 i 10 oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] lutego 2013 r. orzekającej o odmowie przydzielenia S. G. miejsca w internacie albo kwaterze internatowej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że ww. żołnierz służby stałej, wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B. z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. o przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej. Żołnierz pełni służbę w miejscowości B. W dniu [...] sierpnia 2004 r. nabył lokal mieszkalny położony w T. [...] od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, natomiast zamieszkuje przy ulicy [...] w T. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił S. G. przydzielenia miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), zgodnie z którym miejsce w internacie lub kwaterze internatowej nie przysługuje, jeżeli żołnierz zawodowy lub jego małżonek zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie kadrowej lub dyspozycji albo miejscowości pobliskiej, albo żołnierz zawodowy zaspokoił swoje potrzeby w tej miejscowości, korzystając z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6. Zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy, żołnierzowi nie przysługuje prawo zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Agencji z pomniejszeniem w cenie nabycia. Zgodnie z art. 21 ust. 10 ww. ustawy prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6 albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Dalej organ podał, że miejscowość T., w której żołnierz nabył lokal mieszkalny od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z pomniejszeniem w cenie nabycia i w której zamieszkuje, jest miejscowością pobliską do B. – miejscowości pełnienia służby. Od decyzji ww. złożył odwołanie, w którym wskazał, że podróż do pracy zajmuje mu więcej niż 2 godziny lądowymi środkami publicznego transportu zbiorowego w obie strony oraz który przystanek traktować jako najbliższy pełnienia służby. Całkowity czas przejazdu wynosi 132 minuty, a najbliższą miejsca pełnienia służby jest stacja B., a nie jak podano w decyzji Stacja D. Zdaniem S. G. organ nie uwzględnił do ogólnego czasu przejazdu z dworca autobusowego w B. do przystanku położonego przy ulicy S. w B. i z powrotem realizowanego przez tego samego przewoźnika. Przystanek ten jest położony w obrębie (granicach) miejscowości B. Decyzji zarzucił niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że najbliższą stacją przystankiem miejsca pełnienia służby jest dworzec autobusowy B. [...], a nie przystanek P. Rozpatrując odwołanie organ wskazał, że prawo do zakwaterowania nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeśli nabył lokal mieszkalny od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Wyjątek stanowi realizacja prawa w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, która może nastąpić pod warunkiem, że żołnierz lub jego małżonek nie skorzystał z przywileju, o którym mowa w art. 21 ust. 6 ustawy, w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej. S. G. skorzystał z uprawnienia, o których mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy Realizacja uprawnień nastąpiła w miejscowości T., w której zamieszkuje. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji T. jest miejscowością pobliską do B., czyli miejsca pełnienia przez ww. zawodowej służby wojskowej. Miejscowością pobliską w rozumieniu ustawy art. 1a ust. 1 pkt 7 jest miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji przystanku najbliżej miejsca zamieszkania. Przy ustalaniu czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby nie uwzględnia się przejazdu w obrębie miejscowości pełnienia służby czy w obrębie zamieszkania. Przystankiem położonym najbliżej miejsca pełnienia służby, z którego możliwy jest przejazd do miejsca zamieszkania, czyli przystankiem łączącym obie miejscowości T. i B. jest przystanek D. Przy ustalaniu czasu dojazdu z/do miejsca pełnienia służby nie wlicza się czasu potrzebnego stronie na przesiadkę i dojazd pomiędzy przystankami B. a D., które to znajdują się w tej samej miejscowości. Bezspornie przejazd z przystanku B. do przystanku D. odbywają się w obrębie jednej miejscowości i zapewnia komunikacja lokalna – miejska. Czas przejazdu pomiędzy przystankami PKS nie jest uwzględniany przy określaniu czasu dojazdu i powrotu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby wynosi 113 min. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), – art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podkreślił, że organ błędnie przyjął, że T. jest miejscowością pobliską w stosunku do B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, narusza przepisy prawa. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę albo miejscowości pobliskiej, albo za jego zgodą w innej miejscowości. Realizacja prawa do zakwaterowania następuje w jednej z form przewidzianych w art. 21 ust. 2 ustawy: 1. przydziału kwatery (lokalu mieszkalnego/na czas pełnienia służby, 2. przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej, 3. wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy został zawarty katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania. Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek z zastrzeżeniem ust. 10: 1. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r., 2. otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r., 3. nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, 4. otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U z 1992 r. Nr 5, poz. 19), 5. nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 10 ustawy prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6 albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Wobec powyższego co do zasady prawo do zakwaterowania nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli nabył lokal mieszkalny od Agencji z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Wyjątek stanowi realizacja prawa w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, która może nastąpić pod warunkiem że żołnierz lub jego małżonek nie skorzystał z przywileju, o którym mowa w art. 21 ust. 6 ustawy, w miejscowości w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przydział miejsca w internacie albo w kwaterze internatowej w związku z pełnioną służbą w miejscowości B. Niesporne jest, że nabył od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia lokal mieszkalny w T. oraz że mieszka w T. [...] . S. G. skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy. Realizacja uprawnień nastąpiła w miejscowości T., w której skarżący mieszka. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 7 przez miejscowość pobliską, należy rozumieć miejscowość, do której najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego nie przekracza zgodnie z rozkładem jazdy dwóch godzin, w obie strony łącznie z przesiadkami, licząc od stacji najbliżej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Jak już wyżej wspomniano S. G. mieszka w T. [...], a najbliższy przystanek znajduje się przy ulicy B., natomiast służbę pełni w B. [...] i najbliższy przystanek miejsca pełnienia służby znajduje się (B.) przy ulicy S., a nie jak podaje organ przy ulicy J. Całkowity czas dojazdu najkrótszą drogą lądowym środkiem publicznego transportu zbiorowego przekracza w obie strony zgodnie z rozkładem jazdy dwie godziny w obie strony od stacji najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji najbliżej miejsca zamieszkania. Wobec powyższego organ błędnie zinterpretował przepisy prawa i w sposób nieuzasadniony przyjął, że miejscowość miejsce pełnienia służby (B.) i miejsce zamieszkania (T.) są miejscowościami pobliskimi i skarżącemu nie przysługuje prawo do korzystania z zakwaterowania w miejscu pełnienia służby. Ponownie rozpoznając wniosek S. G., organ powinien prawidłowo zastosować przepisy prawa, przyjmując wskazaną przez sąd wykładnie i przyznać skarżącemu prawo do korzystania z zakwaterowania w miejscu pełnienia służby. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.