IV SA/Wa 1124/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę W dniu 10 kwietnia 2012 r. H. H., urodzona [...] lipca 1979 r., obywatelka [...], wystąpiła z wnioskiem, w trybie tzw. abolicji dla cudzoziemców, o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, że w Polsce przebywa od października 2007 r., jednocześnie podając, że ostatni raz wjechała na terytorium Polski w dniu 17 czerwca 2011 r. oraz że kilka razy przebywała w [...], a suma tych pobytów nie przekraczała 10 miesięcy. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] orzekł o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, stwierdzając w uzasadnieniu, że cudzoziemka nie przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. oraz że w postępowaniu w przedmiotowej sprawie złożyła fałszywe informacje. W wyniku złożonego przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji, po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wydając decyzję posiłkował się zapisami Systemu Informatycznego "POBYT", z którego wynika, że skarżąca nie ubiegała się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, a więc w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Ponadto z akt sprawy wynika, że cudzoziemka w dniu wejścia w życie powyższej ustawy, czyli 1 stycznia 2012 r. przebywała w Polsce nielegalnie oraz przedmiotowy wniosek złożyła w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy. W przedmiotowym wniosku w części E pkt IV. skarżąca wskazała, że w Polsce przebywa od października 2007 r., natomiast w części E pkt V. wskazała, że kilka razy przebywała w [...], a suma tych pobytów nie przekraczała 10 miesięcy. Wskazała również, że ostatni raz na terytorium Polski wjechała w dniu 17 czerwca 2011 r. Prawdziwość podanych we wniosku informacji oraz świadomość grożących konsekwencji w przypadku podania nieprawdziwych danych osobowych lub fałszywych informacji, skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wobec powyższego organ stwierdził, że cudzoziemka podając w przedmiotowym wniosku informację, że na terytorium Polski przebywa od października 2007 r., a w dalszej części tego wniosku wskazuje, że kilka razy wyjeżdżała do [...] i ostatni raz wjechała do Polski w czerwcu 2011 r., tym samym chciała wprowadzić w błąd organ prowadzący sprawę. Składając przedmiotowy wniosek skarżąca przedstawiła dokument podróży nr [...] wydany w W. z terminem ważności od dnia 18 kwietnia 2011 r. do dnia 18 kwietnia 2021 r., który został wydany w miejsce poprzedniego o numerze [...]. W paszporcie tym zamieszczona jest wiza nr [...] o symbolu [...] wydana przez konsula RP w [...] w dniu 16 czerwca 2011 r. z terminem ważności od dnia 17 czerwca 2011 r. do dnia 31 maja 2012 r. na czas pobytu 350 dni, która następnie została unieważniona. W trakcie przesłuchania w dniu [...] września 2012 r. skarżąca zeznała, ze posiada trzy paszporty. Na podstawie pierwszego paszportu wjechała w 1999 r. do [...]. W [...] przebywała tydzień, później została przewieziona na 2-3 dni na [...], a następnie do [...]. W[...] przebywała do 2007 r. Drugi paszport otrzymała w [...], a następnie przekazała go pośrednikowi, który "załatwił" jej w Polsce obecny paszport. Do Polski wjechała w 2007 r. samochodem. Początkowo mieszkała w W., a w 2009 r. przeniosła się pod obecny adres. W [...] była zamężna z obywatelem [...] T I. W 2012 r. uzyskała rozwód, sprawa rozwodowa prowadzona była przez prawnika. Drugie małżeństwo cudzoziemka zawarła w dniu [...] lipca 2012 r. z V. T., którego zna od pobytu w [...] i który posiada w [...] zgodę na pobyt długoterminowy. Następnie skarżąca zeznała, że obecnego męża V. T. poznała w [...], są z jednej miejscowości i niedaleko siebie mieszkali. W dalszej części przesłuchania skarżąca oświadczyła, że nie posługuje się ani językiem [...], ani językiem polskim i nie rozumie języka polskiego. W ocenie organu odwoławczego pobyt skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwa od czerwca 2011 r., tj. od momentu uzyskania wizy krajowej nr [...] wydanej przez konsula RP w [...]. Fakt ten potwierdzają załączone do akt sprawy dokumenty dotyczące świadczenia przez skarżącą pracy, m. in. świadectwo pracy wydane w dniu [...] września 2011 r. potwierdzające fakt świadczenia przez cudzoziemkę pracy w okresie od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. na rzecz [...] sp. z o.o., zezwolenie na pracę typ A wydane przez Wojewodę [...] w dniu [...] lipca 2011 r. na rzecz [...] sp. z o.o. z terminem ważności od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 31 maja 2012 r. oraz umowa o pracę zawarta w dniu [...] września 2011 r. między skarżącą a [...] sp. z o.o. na podstawie wymienionego zezwolenia. Na podstawie powyższych ustaleń i przedłożonego dokumentu podróży organ odwoławczy stwierdził, że pobyt skarżącej w Polsce nie trwa co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. w związku z tym nie spełnia ona jednej z przesłanek warunkujących udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 tzw. ustawy abolicyjnej. Sam fakt nielegalnego przebywania w Polsce w dniu 1 stycznia 2012 r. i złożenie przedmiotowego wniosku w terminie nie obliguje organu do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ponieważ przesłanki skutkujące udzieleniem przedmiotowego zezwolenia muszą być spełnione łącznie, tymczasem skarżąca nie wypełnia żadnej z przesłanek zawartych w art. 1 powołanej ustawy. Skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. H., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 5 tej ustawy w zw. z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez ich błędne zastosowanie polegające na dowolnym i pozbawionym dostatecznych dowodów przyjęciu, że skarżąca nie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sposób nieprzerwany; 2) art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 3) art. 3 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. poprzez nietrafne i dowolne uznanie, że skarżąca podała fałszywe informacje; 4) art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez względu na słuszny interes skarżącej i niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i dowolną jego ocenę. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ten akt decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 28 sierpnia 2013 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe profesjonalnego pełnomocnika skarżącej z dnia 26 sierpnia 2013 r., w którym podniósł, że w przypadku nielegalnego pobytu na terytorium RP, obowiązek udokumentowania, że spełnia się określone w ustawie wymogi jest trudny do spełnienia zarówno w zakresie dokumentów prywatnych w postaci dokumentacji lekarskiej czy rachunków za wykonywane usługi, jak również w zakresie świadków, którzy w ogólnie przyjętym zwyczaju unikają, a wręcz uchylają się od kontaktów z różnymi organami. W piśmie tym podniesiono, powołując się na art. 60 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, że w aktach sprawy brak jest dowodu, z którego wynikałoby, że wnioskodawczyni została nie tylko pouczona o swoich prawach i obowiązkach, ale także, że została wezwana do uzupełnienia braków wniosku. Do wzmiankowanego pisma dołączono tłumaczenia oświadczeń trzech świadków na okoliczność, że skarżąca spędziła u nich dwa, trzy dni podczas pobytów w [...] na potrzeby sprawy sądowej w latach 2007 i 2011 oraz dwa oświadczenia, z których wynika, że skarżąca jednemu świadkowi pomagała od marca do września 2009 r. przy opiece nad dzieckiem, zaś z drugiego oświadczenia wynika, że skarżąca świadkowi pomagała urządzać mieszkanie w 2008 r. Wszystkie oświadczenia złożone zostały przez świadków narodowości [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.), na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja, w art. 1 określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Jednocześnie art. 3 ust. 1 tej ustawy zastrzega udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Powołana ustawa w art. 21 określa termin jej wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Jednakże kwestionowana decyzja wydana została na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 omawianej ustawy. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia i w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że skarżąca nie spełniła wymogów do zalegalizowania jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 1 powołanej ustawy i tym samym nie spełnia wymogów do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. W toku postępowania administracyjnego organy ustaliły na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT", że cudzoziemka nie ubiegała się na terytorium RP o nadanie jej statusu uchodźcy. Ustalenie to nie było przez skarżącą kwestionowane. Skarżąca domagała się udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski powołując się na to, że przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie od października 2007 r. Możliwość udzielenia zezwolenia w takim przypadku przewiduje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Warunki udzielenia takiego zezwolenia to: nielegalny i nieprzerwany pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie tej ustawy co najmniej od 20 grudnia 2007 r. oraz złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy do dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 4 omawianej ustawy stanowi ponadto, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy. Z tego przepisu wynika więc domniemanie faktyczne nieprzerwanego pobytu. Domniemanie to może być obalone przez jakikolwiek dowód zebrany w sprawie lub inną okoliczność, wskazującą na to, że cudzoziemiec opuścił w tym czasie terytorium Polski. Należy podkreślić, że określone w art. 3 ust. 4 powołanej ustawy domniemanie obejmuje jedynie wymaganie nieprzerwanego pobytu w Polsce. Nie obejmuje natomiast wymagania nielegalnego pobytu w Polsce w dniu wejścia w życie ustawy, co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Udowodnienie tej przesłanki warunkującej uzyskanie zezwolenia leży zatem po stronie wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Mają w tym zakresie zastosowanie ogólne reguły postępowania dowodowego, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a więc m. in. zgodnie z art. 75 kpa organ powinien jako dowód dopuścić w tej sprawie wszystko, co może przyczynić się do wykazania, że skarżąca przebywała w Polsce nieprzerwanie co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Jednakże, co oczywiste, ciężar dowodu tych okoliczności nie spoczywa na organie, lecz na wnioskującym o udzielenie zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie tylko wykazała, ale nawet nie uprawdopodobniła, że w wymaganym ustawą okresie przebywała w Polsce. Jedyny przedstawiony przez nią dowód to oświadczenia M. H., N. T. i H. D. złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego przy piśmie z dnia 26 sierpnia 2013 r. stwierdzające, że skarżąca spędziła u nich dwa, trzy dni podczas pobytów w [...] na potrzeby sprawy sądowej w latach 2007 i 2011 oraz dwa oświadczenia, z których wynika, że skarżąca L. H. pomagała jej od marca do września 2009 r. przy opiece nad dzieckiem, zaś z oświadczenia C. V. wynika, że skarżąca pomagała urządzać mieszkanie w 2008 r. Złożonym oświadczeniom Sąd nie dał wiary, albowiem wszystkie te oświadczenia złożone zostały przez świadków narodowości [...]. Ponadto przedstawione oświadczenia Sąd uznał za niewiarygodne ze względu na osoby M. H., N. T. i H. D., które występują w wielu postępowaniach toczących się z udziałem cudzoziemców, jako świadkowie potwierdzający wielu cudzoziemcom ich pobyt na terytorium Polski. Co więcej, zeznania skarżącej złożone w postępowaniu administracyjnym również nie są przekonywujące. Jeżeli nawet zgodzić się z jego tezą, że osoba przebywająca nielegalnie w danym kraju stara się nie pozostawiać śladów swego pobytu, to przecież nie sposób przyjąć, że nie zachowały się jakiekolwiek ślady jego kilkuletniego pobytu w Polsce. Nie chodzi tylko o materialne dowody tego pobytu. Z zeznań skarżącej wynika, że nie rozumie i nie zna ona języka polskiego – poza pojedynczymi słowami: "jak tam, dzień dobry, dzisiaj mam dużo torebek, czarny, biały, zielony, żółty, granat, brązowy i czerwony", których znajomość wynika z racji wykonywania zawodu sprzedawcy – co nie wskazuje na to, aby rzeczywiście przebywała w Polsce w tym wymaganym kilkuletnim okresie. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd podziela stanowisko organów, co do tego, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca nie przebywała na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. Skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, ani wyjaśnień, które mogłyby te okoliczności potwierdzać. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione także te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy i wyczerpujący, organy dokonały również prawidłowej oceny materiału dowodowego. Nietrafny jest argument skarżącej, że wskazane w formularzu informacje, że na terytorium Polski przebywa od października 2007 r., a w dalszej części tego wniosku wskazała, że kilka razy wyjeżdżała do [...] i ostatni raz wjechała do Polski w czerwcu 2011 r., nie są istotne z punktu widzenia przesłanek wydania zezwolenia, skoro dotyczą podróży, których faktyczna długość nie jest przeszkodą dla uznania pobytu za nieprzerwany. W tym świetle nie można uznać za trafną argumentacji skargi, jakoby podane nieprawdziwe informacje w sprawie mogły być nieistotne, czy podane przypadkowo – tzn. bez świadomości wprowadzania w błąd (patrz kwalifikacja w świetle orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08, LEX nr 584005). Trzeba podkreślić, że podanie fałszywych informacji jest przesłanką samodzielną i alternatywną dla innych materialnych przeszkód uzyskania zezwolenia. Z woli prawodawcy już sam fakt podania nieprawdziwych informacji stanowi przeszkodę dla wydania zezwolenia. Nie jest koniecznym warunkiem, aby nieprawdziwe informacje dotyczyły innych przesłanek odmowy, które – już po ujawnieniu prawdy – przesądzą w danym postępowaniu o nieuwzględnieniu wniosku. W takim przypadku zamieszczanie w ustawie dodatkowej przesłanki odmowy, w postaci podania nieprawdy, byłoby zbędne (rozumowanie przy założeniu racjonalności ustawodawcy). Należy tu wskazać, że w przedmiotowych sprawach procedura jest znacznie uproszczona i zakres dowodzenia przebywania przez cudzoziemca na terenie Polski jest znacznie, co do zasady, ułatwiony, oparty generalnie w dużej mierze na trudnych w pełni do skutecznego zweryfikowania oświadczeniach zainteresowanych. W takiej sytuacji sankcja w postaci odmowy udzielenia zezwolenia w przypadku podania nieprawdziwych informacji jest zrozumiała, służy wstępnej eliminacji wniosków osób, których oświadczenia nie mogą być traktowane z góry, jako wiarygodne, jak np. w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji nie mają istotnego znaczenia inne podnoszone w skardze i złożonym w toku postępowania sądowoadministracyjnego piśmie, kwestie, czy organ w sposób wystarczający wyjaśnił kwestię nieprzerwanego przebywania skarżącej na terenie Polski od końca 2007 r. i czy zasadne było nie żądanie od skarżącej dostarczenia dowodów dla uprawdopodobnienia jej nieprzerwanego pobytu w Polsce w postaci nie sprecyzowanych dokumentów. Kwestie te nie mogą mieć znaczenia dla sprawy, wobec ustalenia wystąpienia jednej z obligatoryjnych przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia – wskazanej w art. 3 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy. W świetle powyższych okoliczności nie są zasadne zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie braku właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i prawa materialnego. Nadto Sąd z urzędu zauważa, rozpoznając liczne sprawy dotyczące cudzoziemców, że rozbieżności i opatrywanie treści składanych przez cudzoziemców wniosków w sprawach ich dotyczących o coraz to nowsze elementy wskazuje na zjawisko tzw. "eskalacji zeznań", tzn. rozbudowania oświadczeń składanych przez cudzoziemców skutkiem poznania reguł konwencyjnych i proceduralnych noszących cechy próby kreowania sztucznych scenariuszy mających dopasować sytuację wnioskodawców do tychże reguł. Służyć ma temu również dostarczanie dokumentów, zwłaszcza poświadczeń mających podtrzymywać wszelkie możliwe okoliczności sprawie służące, a będące wyrazem solidarności cudzoziemców. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy wydając kwestionowaną decyzję podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i merytorycznego załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, w sposób wyczerpujący zebrał i dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Wyjaśnić również należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej. Nie zwalnia to skarżącej z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce ona wyciągać korzystne dla siebie skutki. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.