II FSK 3935/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. H. i T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 492/13 w sprawie ze skargi G. H. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem 11 września 2013 r., I SA/Sz 492/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę T. K. i G. H. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 15 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 2. W uzasadnieniu orzeczenia sąd przyjął następujący stan faktyczny. T. K. i G. H. umową z dnia 19.01.1998 r. wydzierżawili od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa na okres 10 lat licząc od 22.12.1997 r. nieruchomość rolną "S.[...] w D." położoną w gminie Ł. oznaczona w ewidencji gruntów, jako część działki nr [...] z obrębu D. o powierzchni 2,5 ha stanowiącą w całości tereny osiedlowe zabudowane wraz z budynkami, budowlami i urządzeniami trwale z nimi związanymi posadowionymi na gruncie. Z treści aneksu nr [...] z dnia 21.12.2007 r. do ww. umowy dzierżawy wynika, że strony umowy postanowiły przedłużyć czas trwania umowy do dnia 22.03.2008r. Z aneksu nr [...] z dnia 21.03.2008 r. do ww. umowy wynika, że strony umowy postanowiły przedłużyć czas trwania umowy do dnia 22.12.2017 r. Nadto, strony oświadczyły, że w wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] obrębu D. powstała działka nr [...], której część stanowi przedmiot dzierżawy o powierzchni 2,5 ha. Z aneksu nr [...] z dnia 29.11.2010 r. do ww. umowy wynika, że strony umowy wskazały, że przedmiotem dzierżawy jest nieruchomość rolna zabudowana "S.[...] w D.", położona w gminie Ł., oznaczona w ewidencji gruntów jako część działki nr [...] z obrębu D. o powierzchni 3,8575 ha, w tym grunty rolne zabudowane o powierzchni 3,8575 ha oraz budynki, budowle i urządzenia trwale związane z gruntem. Nadto wskazano, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki nr[...] jest Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych. Działka ma powierzchnię 3,8575 ha, a grunty oznaczone zostały symbolem użytku Ba. Na gruncie posadowiono 15 budynków, w tym 2 o funkcji przemysłowej oraz 13 o funkcji innej niemieszkalnej. Wskazano również, że z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 30.03.2001 r. wynika, że G. H. rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 01.01.2001 r., a jej przedmiotem jest działalność przetwórcza i usługowa w rolnictwie, hodowli i dziedzinach pokrewnych, działalność handlowa produktami spożywczymi i przemysłowymi w kraju i za granicą skup i sprzedaż zbóż oraz przechowalnictwo. Miejscem działalności gospodarczej jest R., S. i D. W wyniku wszczętego z urzędu w dniu 27.11.2012 r. postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok, organ podatkowy I instancji wydał ww. decyzję z dnia 17.12.2012 r., wskazując w niej do opodatkowania 38 575,00 m2 innych gruntów oraz 8 839,00 m2 budynków pozostałych. Odwołując się od powyższej decyzji, skarżący wskazali że z niewiadomych przyczyn 11.12.2003 r. dotychczasowy użytek o symbolu RIV-Ba został zamieniony na Ba. Od początku zaś istnienia nieruchomości nie zaszły na niej żadne zmiany uzasadniające zmianę użytku. Po rozpatrzeniu zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z dnia 15 kwietnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. 3. W rozważaniach merytorycznych sąd pierwszej instancji powołał się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej u.p.g.k). - zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd wskazał, że od zasady tej przewidzianej w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów a dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Wobec tego podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w odrębnie wszczętym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Organy pierwszej i drugiej instancji, działając w oparciu o wskazane przepisy prawa, prawidłowo ustaliły podatek od nieruchomości na 2012 rok na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt podatkowych. Sąd podkreślił, że norma prawna wynikająca z art. 21 ust.1 u.p.g.k. jest dla organu podatkowego wskazówką postępowania w przedmiocie wymierzania podatków, zaś ewidencja gruntów i budynków jest obligatoryjnym urzędowym dokumentem, jako niewątpliwym i bezspornym źródłem informacji o osobie właściciela lub osoby władającej oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, budynkach, w oparciu o który organy podatkowe zobowiązane są ustalać wymiar podatku od nieruchomości. Podsumowując rozważania, sąd wskazał, że dane składające się na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymierzania podatku od nieruchomości a zarzuty skarżących uznać należało za bezpodstawne, nie znajdują bowiem oparcia ani w prawie obowiązującym w podatkowym roku 2012, ani też w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. 4. Od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 173 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) skarżący wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., - naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191, art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej: o.p.,), poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwe wykonanie przez sąd pierwszej instancji funkcji kontrolnej i w konsekwencji oddalenie skargi (z uwagi na błędne przyjęcie, że organ podatkowy rozpatrując sprawę oparł się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym). - naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 oraz art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm. - dalej: u.p.r.) oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: u.p.o.l.) polegające na niezastosowaniu tych przepisów. - naruszenie przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (wskutek niedostrzeżenia błędów w ustaleniach faktycznych organów i braku zastosowania przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b) u.p.o.l.) poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji, pomimo naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191 o.p. i art. 1, art. 2 ust. 1, ust. 2 u.p.r., art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b) u.p.o.l.), mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez sąd, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b) u.p.o.l. oraz art. 1, art. 2 ust. 1, ust. 2 u.p.r. nie powinny mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. - naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 134 §1 p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego (polegające na niezastosowaniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. oraz art. 1, art. 2 ust. 1, ust. 2 u.p.r.), które miało wpływ na wynik sprawy. - naruszenie art. 194 § 3 op w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie dowodu z oględzin nieruchomości. - naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 b) u.p.o.l. w zw. z art. 46 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.) - dalej k.c., poprzez niezastosowanie w sprawie - naruszenie art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a w szczególności przez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w postępowaniu podatkowym podatnicy jakimi są skarżący, tj. będący dzierżawcami nieruchomości od Skarbu Państwa, nie mogą kwestionować zapisów zawartych we właściwej ewidencji gruntów, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż skarżący w ogóle nie mają możliwości kwestionowania wadliwych czynności administracyjnych, które mają wpływ na wysokość uiszczanego przez nich podatku; Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2013 roku, sygn. akt I SA/Sz 492/13 w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu, aczkolwiek zarzutom skargi kasacyjnej nie można w pewnym zakresie nie przyznać racji. Otóż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie, na co zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, podnoszono i akcentowano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków. Zgodnie z art. 21 ust 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 (dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 ord. pod.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. W rozpoznawanej sprawie dane dotyczące obszaru gruntu zawarte w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe. Nie było zatem możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko wypisowi z ewidencji gruntów i budynków z dnia 30 grudnia 2011 r. przez organy podatkowe prowadzące postępowania w sprawie na podstawie art. 194 § 3 ord. pod. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Zwrócić należy uwagę, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Natomiast to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 u.p.g.k.). W sprawie niniejszej przedmiot opodatkowania ustalony został na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, której skuteczne prawnie kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi także drogi prawnej ustalania, kwestionowania lub weryfikowania powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości., albo też funkcji budynków. Organy podatkowe przeprowadziły natomiast postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 233 § 2 ord. pod., art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. e) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ord. pod. w związku z art. 1, art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.r. są chybione. W skardze kasacyjnej skarżący podnieśli, że jako dzierżawcy spornych nieruchomości nie byli oni informowani o dokonywanych zmianach w ewidencji gruntów w 2003 r. Zmiany tej nie kwestionowała też Agencja Nieruchomości Rolnych, a ze zmian w ewidencji dokonanych w 2013 r. wynikało, że powrotne oznaczenie gruntów symbolem B-RVI wskazuje, iż dokonane zmiany w 2003 r. były błędem organu ewidencyjnego. Skarżący powołali się tutaj na decyzję Starosty Powiatowego z dnia 1 lipca 2013 r. i wypis z rejestru gruntów z dnia 6 września 2013 r., a także na pismo tegoż Starosty z dnia 30 października 2013 r. Grunty, którymi dysponuje Agencja Nieruchomości Rolnych to grunty państwowe, w odniesieniu do których powierzono tej Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do mienia państwowego (art. 5 ust. 1 w związku z art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2012 r. poz. 1187 ze zm.). Agencja zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy gospodaruje (a więc także wydzierżawia) gruntami znajdującymi się w "użytkowaniu lub faktycznym władaniu osób fizycznych, osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych". Skarżący wydzierżawiali te nieruchomości na podstawie umowy z dnia 19 stycznia 1998 r. Byli zatem użytkownikami wydzierżawionych nieruchomości tak w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy, jak i w rozumieniu § 11 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia. Z powołanego wyżej przepisu § 46 ust. 1 rozporządzenia wynika, że "dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11". Zatem z powyższych regulacji wynika, że nie tylko sama Agencja Nieruchomości Rolnych, ale i skarżący powinni byli także uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu w 2003 r., czy późniejszym, odnoszących się do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Jeżeli nie brali takiego udziału to powinni z własnej inicjatywy uruchomić stosowne postępowania. Zatem sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, jeżeli wskazywał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Należy tu jeszcze przytoczyć treść art. 336 k.c. Zgodnie z nim "posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określenie władztwo nad rzeczą". Zatem, jeżeli w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa jest mowa o użytkowniku lub osobie fizycznej faktycznie władającej nieruchomościami rolnymi to chodzi tu o posiadaczy tych nieruchomości w rozumieniu tego przepisu. Z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wynika, że "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące (...) posiadaczami nieruchomości lub ich części, albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z mocy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; b) jest bez tytułu prawnego z zastrzeżeniem ust. 2 (nie dotyczy tej sprawy)". Podobny w treści jest art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) u.p.r. Przepisy te są przepisami prawa materialnego. Z art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.g.k. wynika, że: "W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (...)". Zgodnie zaś z art. 22 pkt 2 u.p.g.k. osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (...) są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów. Z powyższych uregulowań wynika ewidentnie przymiot dzierżawcy gruntów państwowych i samorządowych jako strony tak we wszczęciu postępowania ewidencyjnego, jak i w udziale w postępowaniu ewidencyjnym, wszczętym z urzędu. Z art. 28 k.p.a. wynika także, że "stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". W orzecznictwie i w piśmiennictwie (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 28 k.p.a. 2015.09.25, Lex/el pkt 2; wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1995 r., I SA 1326/93, "Glosa" 1996 nr 1 z glosą I. Lipowicz i A. Agopszowicza) nie budzi wątpliwości, że interes prawny strony we wszczęciu postępowania administracyjnego lub brania w nim udziału powinien wynikać z przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że status podatnika podatku od nieruchomości, rolnego będącego osobą fizyczną wynikający z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., czy art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.r. daje takiej osobie możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego zmian w ewidencji gruntów. Możliwość taką daje temu podatnikowi także § 46 ust. 1 w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia. Z przyczyn podniesionych wyżej za nie zasadny należało uznać także zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.