II GZ 441/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 280/13-323/13 w zakresie rozdzielenia skarg w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydatków budżetu Powiatu B., które nie wygasają z upływem roku budżetowego postanawia: odrzucić zażalenie. A. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. 113 uchwał Rady Powiatu w B. podjętych w latach 2011, 2012 i 2013, wnosząc o stwierdzenie nieważności tych uchwał. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zarządzeniem z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 280/13-323/13, wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) zarządził rozdzielenie skarg A. G. na poszczególne uchwały Rady Powiatu w B. i każdą z tych skarg zarejestrował pod inną, odrębną sygnaturą. Skarga A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydatków budżetu Powiatu B., które nie wygasają z upływem roku budżetowego została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Ke 319/13. W zażaleniu A. G. domagał się uchylenia zarządzenia o rozdzieleniu skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że rozdzielenie skargi jest sprzeczne z ekonomiką procesową oraz jest nieuzasadnione, a koszty, które musi ponieść w związku z rozdzieleniem skargi są znaczne i w ocenie żalącego się, zmierzają do pozbawienia go prawa do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Z art. 194 § 1 p.p.s.a. wyraźnie i jednoznacznie wynika, że zażalenie przysługuje: po pierwsze – w przypadkach przewidzianych w ustawie, po drugie – na enumeratywnie wymienione w pkt od 1 do 10 tegoż przepisu postanowienia. Wśród tych postanowień (abstrahując od odmienności formy prawnej – postanowienie/zarządzenie) nie zostało wymienione rozstrzygnięcie o rozdzieleniu skarg. Z kolei przykładem zarządzenia zaskarżalnego w drodze zażalenie przewidzianego w ustawie jest np. zarządzenie, o którym mowa w art. 227 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Gdyby wolą ustawodawcy było stworzenie możliwości zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie rozdzielenia skarg, to zapewne posłużyłby się podobną formułą w odniesieniu do tego zarządzenia, czego jednak nie uczynił. Skoro zatem na zarządzenie wydane w przedmiocie rozdzielenia skarg nie przewidziano w ustawie możliwości wniesienia zażalenia, to w konsekwencji nie może ono być w tym trybie kwestionowane, a złożone zażalenie musi podlegać odrzuceniu. Na marginesie należy wskazać, że poza sporem pozostaje fakt, że A. G. w jednym piśmie zaskarżył 113 uchwał Rady Powiatu w B. Zgodnie zaś z art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przewodniczący jest zatem zobligowany do zastosowania wskazanej normy prawnej. Oznacza to, że każdorazowo gdy strona w jednym piśmie zaskarży kilka aktów, lub też uczyni przedmiotem skargi bezczynność w zakresie niewydania większej ilości aktów, to sąd – do którego złożona została taka skarga – zobowiązany jest rozdzielić skargi, nadać każdej ze skarg nową, odrębną sygnaturę, po czym orzekać w każdej z tych spraw indywidualnie. Skoro A. G. skargą objął 113 uchwał, to Sąd I instancji słusznie rozdzielił wszystkie wniesione doń skargi oraz dokonał odrębnej ich rejestracji w odniesieniu do poszczególnych uchwał (jako odrębne sprawy sądowoadministracyjne). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie jako niedopuszczalne odrzucił.