VI SA/Wa 359/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. zasądzić od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej A. K. kwotę 1257 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...] cofnięto A. K. (dalej też jako skarżąca) zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego o nazwie: "[...] " zlokalizowanego w miejscowości [...] przy ul. [...] . Od powyższej decyzji strona odwołała się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, który decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] . Na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego J. K., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zarejestrowaną pod. sygn. akt VI SA/Wa 359/13). Skarżąca uiściła przy tym wymagany wpis sądowy w kwocie 1 000 złotych. Główny Inspektor Farmaceutyczny, po dokonaniu - w związku z wniesioną skargą - analizy akt administracyjnych postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż zawarte w skardze wnioski o uchylenie w całości decyzji organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej obydwu instancji zasługują na uwzględnienie. W konsekwencji decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił w całości zarówno swą decyzję z dnia [...] października 2012 r., jak i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zarejestrowaną pod. sygn. akt VI SA/Wa 1117/13). Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił w całości zarówno swą decyzję z dnia [...] października 2012 r., jak i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] podlega umorzeniu. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W tej sytuacji postępowanie podlega umorzeniu z mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż skuteczne cofnięcie skargi lub śmierć strony. Umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str.494). Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy w toku postępowania odpadł jeden z elementów postępowania uniemożliwiający dalsze jego prowadzenie. W niniejszej sprawie o umorzeniu postępowania przesądziła okoliczność, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 roku, jak też utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku, zostały uchylone decyzją organu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] . Tym samym akt będący przedmiotem zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, na skutek podjętych przez organ, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., czynności autokontrolnych. Przestał w konsekwencji istnieć przedmiot zaskarżenia, czyniąc wydanie rozstrzygnięcia w badanej sprawie zbędnym. Podkreślenia przy tym wymaga, iż skarga A. K. na decyzję autokontrolą Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 1117/13, została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Decyzję wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., strony postępowania mogą bowiem zaskarżyć stosownie do art. 53 § 1 i 54 § 1 p.p.s.a. w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, wnosząc skargę do Sądu za pośrednictwem organu, który ją wydał. Jeżeli strona nie wniesie jednakże skutecznej skargi w wyżej wskazanym terminie decyzja autokontrolna staje się prawomocna, co skutkuje umorzeniem postępowania ze skargi na decyzję uchyloną decyzją autokontrolą. Tym samym w realiach rozpoznawanej sprawy postępowanie sądowe ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 roku podlegać będzie umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na okoliczność, że skarga A. K. na decyzję autokontrolą Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. jest bezskuteczna z uwagi na jej odrzucenie przez Sąd. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, jako bezprzedmiotowego. Jednocześnie stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Na koszty postępowania wynoszące w niniejszej sprawie 1257 złotych złożyło się: a/ wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, ustalone zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 pkt 1) ppkt c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) na kwotę 240 złotych, b/ opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, c/ uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 1 000 złotych. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji.