I OSK 1114/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.), Sędzia NSA Joanna Banasiewicz, Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski, Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ś.-Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2041/13 w sprawie ze skargi B. Ś.-Z. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2014 r., IV SA/Wa 2041/13 oddalił skargę B. Ś. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wnioskiem z dnia 30 marca 2010 r. B. Ś. zwrócił się do Prezydenta m. st. Warszawy o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w zakresie: 1. działki ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, poprzez zmianę powierzchni użytków gruntowych "dr" (drogi) i "Ba" (tereny przemysłowe) o łącznej powierzchni 1.750 m² w ten sposób, aby zgadzały się one z powierzchnią użytków gruntowych ujawnionych w akcie notarialnym nr [...] z dnia 5 maja 1943 r. i w planie sporządzonym w 1935 r. przez mierniczego przysięgłego J. M. oraz 2. działki ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, poprzez zmianę jej powierzchni w ten sposób, aby zamiast ujawnionych 2 m² wynosiła ona 2,5 m², co w sumie wyniesie 1.752,5 m², czyli powierzchnię działki ew. o dawnym numerze [...], o której mowa w powyższym akcie notarialnym. Organ powyższy wniosek załatwił dwoma decyzjami: 1. w zakresie działki ew. nr [...] - decyzją z dnia [...] września 2010 r., która wprowadziła zmianę w ewidencji gruntów, polegającą na przywróceniu powierzchni użytków gruntowych ujawnionych przed modernizacją ewidencji gruntów z 2006 r., tj. 108 m² w miejsce dotychczas ujawnionej powierzchni 111 m² w użytku gruntowym "dr" oraz 1.642 m² w miejsce dotychczas ujawnionej powierzchni 1.639 m² w użytku gruntowym "Ba", a 2. w zakresie działki ew. nr [...] - decyzją z dnia [...] września 2010 r. o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów, polegającej na wpisaniu powierzchni 2,5 m² zamiast dotychczas ujawnionej powierzchni 2 m². Dalsze postępowanie administracyjne związane było z działką ew. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 442/11, uchylił decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] stycznia 2011 r. Zdaniem sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie nie tylko z przyczyn w niej podniesionych. W sprawie ma zastosowanie § 62 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), zwanego dalej "rozporządzeniem", zgodnie z którym pole powierzchni działki określa się z dokładnością do 1 m², co nie daje podstaw do wpisywania jednostki powierzchni mniejszej niż 1 m². Organy prawidłowo wykazały powierzchnię działki skarżącego w zaokrągleniu do pełnych metrów kwadratowych, jednakże nie wyjaśniły jakie podstawy normatywne pozwoliły na przyjęcie metody zaokrąglania w dół. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1628/11, uchylił decyzje organów obu instancji (z dnia [...] sierpnia 2011 r. i z dnia [...] września 2010 r.). Zdaniem sądu organ odwoławczy naruszył art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Ustalenia orzekających organów co do powierzchni działki ew. nr [...] wymagają ujednolicenia, gdyż organ pierwszej instancji ustalił ją na 2,5 m², zaś organ odwoławczy - na 1,7968 m². Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił aktualizacji operatu ewidencji gruntów, polegającej na wpisaniu powierzchni 2,5 m² zamiast dotychczas ujawnionej powierzchni 2 m². Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r. decyzja z dnia [...] października 2012 r. została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Prezydent m. st. Warszawy kolejny raz odmówił wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów zmiany, polegającej na wpisaniu powierzchni 2,5 m² zamiast dotychczas ujawnionej powierzchni 2 m². Wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że: 1. powierzchni działki w ewidencji gruntów nie można ujawniać na podstawie dokumentów własnościowych (m. in. aktów notarialnych), lecz na podstawie obliczeń dokonanych zgodnie z § 60-62 rozporządzenia i tak: a) zgodnie z § 60 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są numeryczny opis granic działki ewidencyjnej i pole powierzchni działki ewidencyjnej; b) numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych, stosownie do § 61 i 62 rozporządzenia, dokonuje się za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych, a pole powierzchni oblicza się na podstawie tych współrzędnych i określa w hektarach z dokładnością zapisu do 0,0001, 2. działka ew. nr [...] o powierzchni 0,0002 ha została wykazana w ewidencji gruntów na podstawie operatu technicznego nr [...]. W latach 2002-2003 została przeprowadzona geometryzacja granic działki ew. nr [...]: przebieg jej granic określały współrzędne dwóch punktów pozyskane na podstawie danych z wcześniejszych operatów geodezyjnych oraz współrzędne z jednego punktu uzyskanego na podstawie digitalizacji map; obliczona na ich podstawie powierzchnia działki ew. nr [...] wynosiła 1,7968 m², ale z uwagi na to, że współrzędne z digitalizacji nie spełniały wymogów obowiązujących standardów technicznych, to powierzchnię działki - stosownie do § 82 ust. 4 rozporządzenia - przyjęto na podstawie dotychczasowej ewidencji; aktualnie współrzędne tego punktu zostały skorygowane na podstawie danych z operatu [...], a obliczona na podstawie współrzędnych z trzech punktów załamania granic powierzchnia działki ew. nr [...] wynosi 1,690 m², a po zaokrągleniu - 2 m², co jest zgodne z dotychczasowym wpisem w ewidencji gruntów; wynik dokonanych czynności technicznych nie spowodował więc zmiany danych ewidencyjnych dotyczących działki ew. nr [...], 3. proponowana zmiana powierzchni działki ew. nr [...] nie może być w tym postępowaniu rozważana, ponieważ działka ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wnioskodawca wniósł do sądu skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. zarzucając: 1. naruszenie art. 21 w zw. z art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), zwanej dalej "Konstytucją" poprzez pozbawienie skarżącego prawa własności części działki ew. nr [...] o powierzchni 0,5 m², 2. niezasadne wyłączenie spod orzekania w niniejszym postępowaniu administracyjnym co do zmian w ewidencji w zakresie dotyczącym działki ew. nr [...]; skarżący wnioskował o powiększenie jej powierzchni z 1.750 m² do 1.751 m², przy pozostawieniu powierzchni działki ew. nr [...] - 2 m², co dałoby łączną powierzchnię działek ew. nr [...] i nr [...] nie mniejszą niż 1.752,5 m² (taka powierzchnia wynika z aktu notarialnego z dnia 5 maja 1943 r.), 3. niewykonanie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: a) z dnia 11 maja 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 442/11, z uwagi na stwierdzenie Sądu, że skarga zasługuje na uwzględnienie nie tylko z przyczyn w niej podniesionych, b) z dnia 19 grudnia 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1628/11, z uwagi na wskazanie rozbieżności co do pomiaru powierzchni działek przez organ pierwszej i drugiej instancji, c) z dnia 29 października 2009 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 681/09, z uwagi na wskazanie, że wywłaszczona nieruchomość położona w Warszawie przy ulicy [...], która dawniej nosiła numer [...] (obecnie nr [...] i nr [...]) miała powierzchnię 1752,5 m2 (2,5 m2 + 1750 m2), 4. brak odniesienia się przez organ odwoławczy do pisma skarżącego z dnia 24 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r. i złożonym na rozprawie piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. skarżący powtórzył argumenty skargi oraz dodał, że stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że mogą nastąpić dalsze zmiany w zakresie powierzchni działek ew. nr [...] i nr [...] podważa wszystkie wcześniejsze decyzje wydane w zakresie zmiany w ewidencji gruntów i stąd aktualny jest pomiar powierzchni działek wynikający z aktu notarialnego z dnia 5 maja 1943 r. W związku z tym skarżący zmienił swoje stanowisko w sprawie możliwej zgody na wpisanie do ewidencji gruntów powierzchni działki ew. nr [...] jako 1.751 m², a działki ew. nr [...] jako 2 m². Powierzchnia działki ew. nr [...] wynika z opracowania geodezyjnego, które zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia jest podstawą do zmiany w ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że nie są uzasadnione zarzuty skarżącego związane z naruszeniem art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten dotyczy bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym decyzję. W niniejszej sprawie zapadły dwa wyroki uchylające decyzje, ale organ następnie wydawał kolejne orzeczenia. Zarzut ten można rozumieć w kontekście naruszenia przez orzekające organy art. 153 p.p.s.a. stanowiącego, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zarzut ten jednak nie jest uzasadniony, ponieważ w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. Sąd wskazał, aby organy podały podstawę prawną do zaokrąglenia powierzchni działki w dół, niemniej jednak wskazanie to nie mogło mieć zastosowania w sprawie z tego powodu, że w wyniku późniejszego, ponownego obliczenia powierzchni działki ew. nr [...], została ona określona na mniej niż 2 m² (dokładnie 1,69 m²), co spowodowało konieczność zaokrąglenia jej powierzchni w górę - do 2 m². Stwierdzenia w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 maja 2011 r. "skarga zasługuje na uwzględnienie nie tylko z przyczyn w niej podniesionych" w związku z brakiem rozważań Sądu nie można rozumieć jako wskazania, że nie należy obliczać powierzchni działki ew. nr [...], a jedynie przyjąć jej powierzchnię wynikającą z aktu notarialnego z dnia 5 maja 1943 r., ponieważ kłóciłoby się to z wyraźnymi stwierdzeniami Sądu o konieczności obliczenia powierzchni działki ew. nr [...]. W wyroku z dnia 19 grudnia 2011 r. sąd wskazał, że konieczne jest jednolite obliczenie przez orzekające organy powierzchni działki ew. nr [...], co zostało przez nie dokonane (powierzchnia 1,69 m², co po zaokrągleniu daje 2 m²). W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2009 r. stwierdzono co prawda, że łączna powierzchnia działek ew. nr [...] i nr [...] (dawna działka ew. nr [...]) wynosiła 1.752,5 m², z czego 2,5 m² przypada na działkę ew. nr [...], ale mimo takiego stwierdzenia nie można uznać, że orzekające w sprawie organy powinny były przyjąć powierzchnię działki ew. nr [...] jako 2,5 m²; zgodnie bowiem z art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; przedmiotem rozstrzygnięcia zaś wyroku z dnia 29 października 2009 r. nie było przesądzenie kwestii powierzchni działki ew. nr [...], lecz odmowa uwzględnienia wniosku o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w postaci działki ew. nr [...]; w związku z tym nie można uznać, że wskazywanie w uzasadnieniu powyższego wyroku powierzchni działki ew. nr [...] jako 2,5 m² rodzi skutki powagi rzeczy osądzonej, co umożliwia ponowne obliczanie jej powierzchni w odrębnym postępowaniu w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w zakresie ujawnienia powierzchni tej działki. Materiały zgromadzone w sprawie pozwalają na uznanie za prawidłowe obliczenie powierzchni działki ew. nr [...] na 1,69 m². Sposób opisany przez organy Sąd uznaje za zgodny z prawem, w związku z czym nie ma potrzeby powtarzać argumentacji w tym zakresie. Nie można zdaniem sądu uznać za zasadny zarzutu dotyczącego naruszenia art. 21 w zw. z art. 8 Konstytucji poprzez pozbawienie skarżącego prawa własności części działki ew. nr [...] o powierzchni 0,5 m². Ochrona własności nieruchomości odnosi się bowiem do ochrony własności określonego obszaru gruntu. Obszar ten w niniejszej sprawie nie uległ zmianie, gdyż nie orzekano w przedmiocie zmian granic nieruchomości. Zmiana polega zaś na ponownym, dokładniejszym obliczeniu powierzchni tego obszaru. Odnośnie zarzutu co do braku odniesienia się przez organ odwoławczy do pisma skarżącego z dnia 24 czerwca 2013 r. należy zdaniem sądu wskazać, że jest on uzasadniony, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ pismo to dotyczyło spraw poruszanych już przez skarżącego we wcześniejszej korespondencji, co do której organ odwoławczy zajął stanowisko. Nie można się również zgodzić z zarzutem, że wskazanie przez organ w odpowiedzi na skargę, że możliwe są późniejsze obliczenia powierzchni działki ew. nr [...], mogące skutkować określeniem innej jej powierzchni, podważa wszystkie wcześniejsze decyzje wydane w zakresie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 8 P.g.k. przez ewidencję gruntów rozumie się jednolity dla kraju i systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach. Oznacza to, że ewidencja gruntów odzwierciedla jedynie aktualny stan (w tym co do obliczenia powierzchni działki) i w przypadku powstania późniejszych materiałów geodezyjnych, opartych o doskonalsze metody pomiaru powierzchni gruntu stan ten nie tylko może, ale powinien zostać w niej odzwierciedlony. W przeciwnym wypadku zapisy raz ujawnione w ewidencji gruntów nie mogłyby być aktualizowane, co wręcz poddawałoby w wątpliwość sensowość istnienia tego typu ewidencji. Skarżący w toku postępowania powoływał się na § 1 wypisu aktu sporządzonego w księdze hipotecznej "[...]" powiatu warszawskiego, określający łączną powierzchnię działki ew. nr [...] na 1.752,5 m², z czego po jej podziale powstała działka ew. nr [...] o powierzchni 1.750 m² i działka ew. nr [...] o powierzchni 2,5 m². Wnioskował przy tym o ujawnienie w ewidencji gruntów powierzchni działki ew. nr [...] jako 2,5 m². W związku z powyższym należy podnieść, że materiał dowodowy (k. 159 akt adm.) wskazuje, że wspomniana księga wieczysta uległa zniszczeniu w czasie działań wojennych w latach 1944-1945. Niezależnie od tego i tak nie można by było uwzględnić w ewidencji gruntów powierzchni działki wynikającej z księgi wieczystej, ponieważ obowiązuje zasada odwrotna: to dane co do powierzchni działki ujawnione w ewidencji gruntów są uwzględniane księdze wieczystej. Wynika to z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707), zgodnie z którym podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Zgodnie z art. 2 pkt 8 P.g.k. katastrem nieruchomości jest ewidencja gruntów. Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną. Zarzucił naruszenie: - art. 145. § 1. pkt 1 lit c oraz lit a w związku z art. 7, 75, 77 par. 1, 80, 140 k.p.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był dokonać kontroli prawidłowości postępowania przed Mazowieckim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i uznać, że postępowanie to nie uwzględniało całości okoliczności sprawy i skutkowało ustaleniem nieprawidłowego stanu faktycznego jako podstawy do wydania decyzji przez ten organ. W efekcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był skargę uwzględnić, a nie oddalić; - art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez oddalenie skargi przez wydanie wyroku, który jest niezgodny z prawem, w sytuacji gdy prawidłowe wymierzenie sprawiedliwości w niniejszej sprawie i prawidłowe dokonanie kontroli działalności administracji publicznej w niniejszej sprawie powinno było prowadzić do uwzględnienia ww. skargi; - art. 141. § 4. p.p.s.a. przez błędne uzasadnienie zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wynikające z nieprawidłowego procesu orzekania w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy prawidłowy proces orzekania powinien był prowadzić do konkluzji o uwzględnieniu skargi a uzasadnienie zaskarżonego wyroku powinno było uzasadnić taką sentencję o uwzględnieniu skargi. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej w urzędu. Pismem z 16 grudnia 2014 r. skarżący uzupełnił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż wskazane w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się do zarzutów w kolejności podanej w osnowie skargi kasacyjnej stwierdza, że nie zawierają one uzasadnionych podstaw. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art.174 pkt 2 p.p.s.a , zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art.145 §pkt 1 lit.c oraz lit. a w związku z art.7, 75, 77 §1, 80, 140 kodeksu postępowania administracyjnego, a polega na niewłaściwie przeprowadzonej kontroli przez sąd, poczynionych przez organ ustaleń co do okoliczności sprawy, co skutkowało ustaleniem nieprawidłowego stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącym tego zarzutu, nie odniesiono się do naruszenia poszczególnych wskazanych przepisów, jak również nie wskazano na czym w tej konkretnie sprawie polegało naruszenie powyższych przepisów, natomiast sformułowane zostały ogólne uwagi dotyczące postępowania dowodowego takie jak: że organ powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, powinien dopuścić jako dowody wszelkie dokumenty wskazane przez skarżącego, powinien prowadzić z urzędu postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie, oraz powinien rozstrzygać na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Nadto Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę wyroki w sprawach skarżącego a to: IV SA/Wa 442/11, IV SA/Wa 1628/11 i I SA/Wa 681/09. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy przede wszystkim stwierdzić, że Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do dokonanego przez organ obliczenia powierzchni działki ew.nr [...] uznając je za prawidłowe. Jak również wskazał dlaczego w ewidencji gruntów nie można wprowadzić powierzchni działki wynikającej z historycznych dokumentów jakim jest akt notarialny nr [...] z dnia 5 maja 1943 r. Natomiast odnosząc się do powoływanych w skardze kasacyjnej wyroków należy przede wszystkim stwierdzić: że powołany wyrok I SA/Wa 681/09 zapadł w sprawie o odszkodowanie, a nie w sprawie dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, dotyczy tym samym zupełnie innego przedmiotu. Z kolei powołane wyroki o sygnaturach IV SA/Wa 442/11 i IV SA/Ws 1628/11 to są wyroki jakie zapadły w tej sprawie dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, ponieważ wyrokami tymi były uchylane wcześniejsze decyzje wydane w tej sprawie, stąd też sprawa pozostawała cały czas w toku. Dopiero od kolejnych decyzji wydanych w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę, zasadnie uznając, że decyzje te nie naruszają prawa materialnego ani procesowego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 1 § 1i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, stwierdzić należy, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Przepis art. 1 powyższej ustawy należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Stanowi on w § 1, że sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 1 art. 1). Naruszenie art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie może stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby go naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Przepis ten nie może być naruszony przez fakt nieuwzględnienia skargi i jej oddalenie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę, dokonując kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. Natomiast sam fakt, że ocena decyzji dokonana przez sąd jest odmienna od tej, jakiej oczekiwał skarżący, nie może stanowić o naruszeniu art. 1 § 1 i 2 powyższej ustawy. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób realizuje funkcję perswazyjną - w tej mierze zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku - jak również i funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w granicach, które wyznaczone zostały podstawami wniesionego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu każdego wyroku, szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej, uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Uwzględniając dotychczas przedstawione uwagi i odnosząc je do wniosków formułowanych na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, że WSA w Warszawie nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego też skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał natomiast wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego. Przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają bowiem zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. po złożeniu przez tego pełnomocnika stosownego oświadczenia.