V SA/Wa 1741/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu (...) września 2013r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w D. na informację Ministra Gospodarki z dnia (...) czerwca 2013r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę Przedmiotem skargi z ... lipca 2013 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Sp. z o.o. (dalej: wnioskodawca, skarżąca) jest informacja Ministra Gospodarki zawarta w piśmie z ... czerwca 2013r. nr ... o uznaniu za niezasadny protestu skarżącej na zawiadomienie Banku Gospodarstwa Krajowego z ... stycznia 2012 r. informujące o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu ... czerwca 2011 r. skarżąca, złożyła wniosek o dofinansowanie projektu p.t. "...", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013 Działanie 4.3. Kredyt technologiczny. Pismem z dnia ... stycznia 2012 r. strona została poinformowana przez Bank Gospodarstwa Krajowego - Instytucję Wdrażającą (dalej: BGK, IW), że na podstawie wyników weryfikacji merytorycznej wniosku podjęto decyzję o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Wskazano, że wniosek nie spełnia kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730 ze zm.). Skarżąca wniosła protest na powyższe pismo Instytucji Wdrażającej. Minister Gospodarki pismem z ... kwietnia 2012 r. nr ... poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż z opinii o nowej technologii jednoznacznie wynika, że technologia została wdrożona w środkach trwałych planowanych do zakupu. W opinii o nowej technologii opiniodawca stwierdził, że "Technologia 4IP-CIS JDF 1.4a wykorzystuje międzynarodowy standard przetwarzania i wymiany danych JDF 1.4a. Międzynarodowa organizacja CIP4 (The International Cooperation for the lntegration of Processes In Prepress, Press and Postpress Organization) opublikowała standard JDF 1.4a w grudniu 2009 roku.", a następnie oświadczył, że będąca przedmiotem zakupu maszyna posiada już fabrycznie wbudowany interfejs, pozwalający na komunikację z pozostałą częścią linii: "Offsetowa maszyna drukująca zostanie wyposażona w cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z wdrażaną technologią. Offsetowa maszyna drukująca zostanie integrowana z działem przygotowania druku (PrePress). Cyfrową platformę integracji stanowić będzie system zarządzania." Opiniodawca opisał wszystkie procesy w pełni zautomatyzowanej linii. Zgodnie z informacjami zawartymi w opinii procesami tymi kieruje fabryczny program informatyczny, który steruje i wybiera automatyczne nastawy fabrycznych maszyn. Natomiast cała "nowa technologia" sprowadza się do wyboru z "drzewiastej struktury" odpowiednich procesów dla otrzymania produktu. Z tej przyczyny Minister Gospodarki uznał, że projekt ten nie spełnia wymogów zawartych w art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Organ wskazał również, że w opinii załączonej do projektu brak jest merytorycznego opisu wdrożenia technologii, co stanowi wymóg określony w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Opis ten został zastąpiony opisem maszyn oraz opisem standardu JDF 1.4a. Minister Gospodarki stwierdził ponadto, że opinię o nowej technologii wydał Wydział Inżynierii Produkcji ..., zaś dostawcą technologii ma być firma I. S.A., której Prezesem Zarządu jest doktorant w jednym z instytutów wchodzących w skład Wydziału Inżynierii Produkcji ... . W związku z tym Minister uznał, że instytucja, która opracowała technologię oraz prowadziła prace na zlecenie skarżącej nie mogła przygotować opinii specjalistycznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1099/12 oddalił skargę. Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną na powyższy wyrok. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1672/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż za trafne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkty 3 – 5 skargi kasacyjnej), ponieważ sąd ten całkowicie pominął zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżącą i bezkrytycznie zaakceptował stanowisko Ministra Gospodarki. W szczególności sąd I instancji nie ustosunkował się do argumentacji skarżącej dotyczącej tak istotnych kwestii jak zaniechanie powołania ekspertów do oceny wniosku oraz prawidłowości zastosowania w sprawie art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Ponadto część uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawała w żadnym związku z rozpoznawaną sprawą. Następnie NSA wyjaśnił, iż uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oznacza, że przedwczesna stała się ocena zarzutów dotyczących naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Problematyka poruszona przez skarżącą w ramach tych zarzutów nie była bowiem dotychczas właściwie rozważona przez sąd pierwszej instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 394/13 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Ministrowi Gospodarki do ponownego rozpatrzenia protestu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wobec dużej złożoności zagadnienia będącego przedmiotem projektu o dofinansowanie, przy rozpoznaniu protestu MG powinien skorzystać z możliwości jakie daje art.31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który stanowi, że w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, i powołać ekspertów. Tym bardziej, że z § 14 obowiązującego Załącznika 4.4. (Procedura odwoławcza w ramach PO IG) taka możliwość wynika. WSA wskazał, że rację ma skarżąca, iż w związku z jej zarzutami zawartymi w proteście, przy jego rozpoznawaniu należało ocenić projekt merytorycznie posiłkując się osobami posiadającymi wiedzę specjalistyczna, a nie tylko bazować na ocenie projektu dokonanej przez Komisję Konkursową (KK). Tak samo Regulamin Konkursu daje możliwość – w razie wątpliwości KK – zwrócenia się do wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych informacji i wyjaśnień. Powołanie przez organ ekspertów wydaje się w niniejszej sprawie także z tego powodu zasadne, że kwestionowana była bezstronność złożonej przez Wnioskodawcę Opinii. Minister nie przedstawił, co prawda, żadnych dowodów na wpływ powiązań osobowych na treść opinii, jednakże dla pozbycia się wszelkich wątpliwości w tej mierze, należało skorzystać z możliwości, jakie dawały obowiązujące w tym konkursie przepisy. Ponadto, zdaniem Sądu, istnieją duże wątpliwości co do prawidłowości zastosowania w sprawie przez organ art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Na str. 2 pisma o rozstrzygnięciu protestu organ wskazał: ,,Opiniodawca w Opinii o nowej technologii zawarł stwierdzenia, które jednoznacznie wskazują, że technologia została wdrożona w środkach trwałych planowanych do zakupu". Tymczasem z Opinii to jednoznacznie nie wynika: i tak na str. 2 jest napisane: ,,Offsetowa maszyna drukująca zakupywana w ramach inwestycji technologicznej będzie wyposażona w cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z wdrażaną technologią. Nie wiadomo więc do końca, czy w planowanej do zakupu maszynie już jest urządzenie, czy też dopiero Wnioskodawca ją w nie wyposaży. Sąd ponadto stwierdził, że wobec nieskorzystania z możliwości powołania ekspertów nie zostały wzięte pod uwagę i rozpatrzone wszystkie zarzuty zawarte w proteście, co spowodowało naruszenie § 9 ust. 10 pkt. 2 Załącznika 4.4, a wiec uzasadnione jest stwierdzenie, że protest nie został rozpoznany prawidłowo. Pismem z dnia ... czerwca 2013 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą, że dokonano ponownego rozpatrzenia protestu i uznano go za niezasadny. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, iż w odniesieniu do kryterium "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG" oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 116. poz. 730, z późn. zm., dalej: ustawa) kredyt technologiczny może zostać udzielony na wdrożenie "nowej technologii" (w rozumieniu przepisów), co powinna potwierdzić niezależna od Wnioskodawcy jednostka naukowa w "Opinii o nowej technologii" (zwanej dalej Opinią). Zgodnie z art. 2 ust 1 punkt 4 ustawy inwestycja technologiczna oznacza "inwestycję polegającą na: a) zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług". Mając na uwadze powyższy zapis ustawy projekty powinny wykazywać się również innowacją produktową, która zostanie zapewniona właśnie dzięki wdrożeniu nowej technologii. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy "Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego ". Następnie organ podniósł, iż wnioskodawca przedstawił w dokumentacji Opinię o nowej technologii wydaną przez Instytut Mechaniki i Poligrafii ..., która nie zawiera informacji, które pozwoliłyby zakwalifikować opisywaną technologię jako spełniającą wymagania ustawy. Przedstawiona Opinia dotyczy "technologii 4IP-CIS JDF 1.4a", która ma zostać zakupiona w postaci nieopatentowanej wiedzy technicznej od przedsiębiorstwa l. S.A. Niezgodność z ustawą dotyczy zastrzeżenia w ustawie, że "Kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą, kredytu technologicznego". Zgodnie natomiast z opisem zawartym w Opinii "technologia 4IP-CIS JDF 1.4a pozwala na integracją procesów produkcyjnych z działu Press (drukowania) z procesami z działu PrePress (przygotowanie do druku) oraz Post Press (wykończenie po druku), a także optyczną o cyfrową jednostkową i ilościową identyfikacją produktu". Technologia ta wykorzystuje międzynarodowy standard przetwarzania i wymiany danych JDF 1.4a. Technologia JDF (job definition format) jako format dokumentu elektronicznego w wersji 1.4a dostępna jest na rynku od 2009r., chociaż w wersji 1.4 już od 2008 roku. W opinii IP jest to format nowoczesny i będący przedmiotem licznych zastosowań. IP wyjaśniła, iż dostępne są na rynku urządzenia drukarskie (stosowane w różnych etapach procesu produkcyjnego), które stosują ten format. Takie właśnie urządzenia planuje zakupić Wnioskodawca, wskazując, że są to środki trwałe niezbędne do wdrożenia technologii. W przypadku drukarki offsetowej zostało określone, że JDF będzie tam stosowany, w pozostałych urządzeniach kupowanych w projekcie należało założyć, że także będzie implementowany. Zdaniem IP, na podstawie przedstawionej Opinii nie można jednoznacznie stwierdzić, że planowana do zakupu technologia jest "nową technologią", gdyż jej zasadnicza część (cyfrowy interfejs komunikacyjny zgodny z JDF 1.4a) jest już wdrożona w planowanych do zakupu urządzeniach poligraficznych. JDF obejmuje uproszczenie wymiany informacji pomiędzy systemami stosowanymi w poligrafii, integrację różnych urządzeń w spójny system zarządzania drukiem i produkcją (na poziomach Prepress, Press and Postpress) a także umożliwia i wspiera stosowanie indywidualnych rozwiązań i różnych zastosowań w branży. JDF opisując procesy produkcyjne obejmuje wsparcie zarówno dla poziomu ściśle technologicznego, ale także logistycznego i handlowego oraz umożliwia swobodne manipulowanie i przetwarzanie zdefiniowanych zadań. Dodatkowo urządzenia poligraficzne posiadają określone parametry techniczne, które zapewniają odpowiedni efekt jakościowy i funkcjonalny. Oczywiste jest, że zastosowanie maszyn nowszych i o lepszych parametrach stanowi istotny element poprawy jakości procesu produkcyjnego. Odnosząc się do zarzutu protestu, iż cyfrowy interfejs komunikacyjny nie jest w stanie nawiązać komunikacji z innym urządzeniem ani tym bardziej przesyłać danych, nie jest wystarczajmy do integracji, stanowi jednak jej warunek niezbędny, co potwierdza zasadność wydatku, Minister Gospodarki wskazał, iż do wykorzystania interfejsu JDF niezbędny jest zaawansowany system informatyczny, a więc musi zostać wdrożone odpowiednie oprogramowanie współpracujące z maszynami, które nie jest przedmiotem projektu. Założył przy tym, że oprogramowanie to jest już w posiadaniu Wnioskodawcy (w postaci wymienionej w Biznes Planie "cyfrowej platformy zarządzania") lub zostanie nabyte poza projektem. IP wskazała, że zarówno Opinia, jak i pozostała część dokumentacji nie odnosi się do problemu informatycznego systemu zarządzania. IP podkreśliła, że właśnie system informatyczny odpowiada za udostępnienie funkcjonalności (ulepszeń produktów i procesów), które wspiera format JDF. Zawsze bowiem interfejs komunikacyjny, czy format danych wymaga odpowiedniego oprogramowania. Zakup urządzeń z interfejsem komunikacyjnym wymaga zakupu oprogramowania, które będzie je obsługiwało. Oprogramowanie takie (oraz sprzęt wymagany w projekcie) dostarcza m.in. I. S.A. (np. ...), a więc przedsiębiorstwo, które jest źródłem nieopatentowanej wiedzy technicznej, stanowiącej podstawę, jak wskazuje Wnioskodawca, nowej technologii. Zdaniem IP wnioskodawca nie wskazał elementów odróżniających "nową technologię" od oprogramowania, które jest normalne dostępne na rynku, np. ... firmy I. S.A., który umożliwia bezpośrednie sterowanie drukiem zleconych prac na maszynach wyposażonych w interfejs sieciowy, gdzie druk jest monitorowany, a operatorzy są informowani o zakończeniu kolejnych prac i ewentualnych błędach, czy PuzzleFlow - mechanizm automatycznego przygotowania prac do druku oparty na uznanej i stosowanych przez wielu liderów branży PuzzleFlow (obecnie rozwijana przez I. S.A.). Ponadto zdaniem IP w Opinii oraz dokumentach aplikacyjnych, brak jest doprecyzowania w jakim stopniu uzyskanie ulepszeń w procesie produkcji, które jest podstawą projektu, wynika z wdrożonego standardu JDF, parametrów technicznych urządzeń (głównie drukarki offsetowej) oraz oprogramowania, a w jakim z zastosowania "wiedzy technicznej". Zdaniem IP. rozróżnienie to jest decydujące dla rozstrzygnięcia, jaki zakres ma zostać objęty nową technologią. Z dokumentacji aplikacyjnej wynika, iż planowana do zakupu "wiedza techniczna" to opisany formalnie i technicznie sposób wdrożenia i integracji urządzeń z informatycznym systemem zarządzania drukarnią, z uzupełnieniem go o indywidualne, istotne z punktu widzenia Wnioskodawcy elementy funkcjonalne (optyczna i cyfrowa jednostkowa identyfikacja produktu na podstawie znaczników), wykorzystujące jednak ściśle fakt implementacji JDF. Tym samym, w opinii IP to właśnie JDF i jego zastosowanie w urządzeniach jest kluczową technologią dla tego projektu. Odnosząc się do zarzutu protestu, że "Technologia 4IP-CIS JDF 1.4a nie ogranicza się jedynie do integracji działu Press z PrePress, lecz obejmuje integrację wszystkich procesów produkcyjnych tj. Press, PrePress oraz PostPress oraz optyczną i cyfrową jednostkową i ilościową identyfikację produktu i to właśnie wdrożenie nowej technologii pozwoli na rozpoczęcie produkcji ulepszonych produktów, IP stwierdziła, że w projekcie nie mamy do czynienia z ulepszonym produktem w rozumieniu Ustawy. Zgodnie z art. 2 ust 1 punkt 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej projekty powinny wykazywać się innowacją produktową, która zostanie zapewniona właśnie dzięki wdrożeniu nowej technologii. IP wyjaśniła, iż z zapisów Biznes Planu wynika, że Wnioskodawca drukuje znane na rynku wydawniczym "kolekcje hobbystyczne" (str. 9 BP). Zdaniem Wnioskodawcy wdrożenie technologii doprowadzi do uzyskania ulepszeń w finalnym produkcie. IP zgadziła się, że realizacja projektu doprowadzi do zakładanych ulepszeń w produkcie. Bezpośredni wpływ na wytwarzanie znacząco ulepszonych produktów (poprzez automatyczne wykonywanie nastawień maszyny drukującej, do standardowych i niestandardowych barw procesowych, wykonanie i modyfikację ustawień wstępnych (i inne, wymienione i opisane m.in. na str. 34 BP)), a więc właściwą innowację produktową Wnioskodawca uzyska poprzez zastosowanie maszyny poligraficznej o odpowiednich parametrach technicznych oraz wykorzystanie wbudowanego interfejsu JDF 1.4a, oraz odpowiednie oprogramowanie współpracujące z maszynami. Podsumowując IP wskazała, iż źródłem innowacji produktowej jest technologia, która jest wbudowana w urządzenie drukujące, stanowiąca o jej technicznych parametrach oraz zastosowanie formatu JDF1.4a, również zaimplementowane w urządzeniach, które jest podstawą zastosowanego systemu zarządzania procesem produkcyjnym (w tym przypadku Press). Tym samym, to elementy wskazane powyżej są decydujące dla uzyskania ulepszonego produktu, a nie zakupywane know-how. Standard JDF jest zaimplementowany w urządzeniach poligraficznych planowanych do zakupu. Jakość produktów i procesów zależy w decydującym stopniu od parametrów technicznych urządzeń. Funkcjonalności integracji urządzeń wspierających JDF i zarządzania produkcją oferowane są w postaci gotowego oprogramowania. Natomiast możliwość rozszerzania systemu jest przewidziana na poziomie formatu JDF i oprogramowania, które przewiduje rozszerzanie systemów produkcyjnych o nowe funkcjonalności, co odbywa się na poziomie projektowania i wdrożenia. Na końcu IP stwierdziła, iż projekt dotyczy przypadku, w którym nowa technologia jest już zaimplementowana w urządzeniach, tym samym, kryterium merytoryczne Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zostało uznane za niespełnione, a złożony protest za niezasadny. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. informację z ... czerwca 2013 r., wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej informacji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w postaci art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z § 14 Załącznika 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013 poprzez powołanie, celem dokonania merytorycznej oceny projektu, ekspertów nieposiadających specjalistycznej wiedzy w dziedzinie, której dotyczył projekt objęty wnioskiem o dofinansowanie, w wyniku czego dokonana przez nich ocena stanowiąca podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może zostać uznana za rzetelną; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w postaci art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez niezrealizowanie przez Organ wytycznych co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2013 roku (sygn. akt V SA/Wa 394/13) w zakresie powołania ekspertów posiadających wiedzę specjalistyczną w dziedzinie, której dotyczy wniosek; 3. naruszenie art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 4, Działanie 4.3 poprzez nieuwzględnienie protestu pomimo zaniechania przez Komisję Konkursową na etapie rozpatrywania wniosku przez BGK zwrócenia się do Skarżącego o udzielenie dodatkowych informacji i wyjaśnień co do treści wniosku w sytuacji, gdy Komisja Konkursowa powzięła istotne wątpliwości co do kwestii mającej - w ocenie Komisji - kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia (tj. porównania stopnia, w jakim zastosowanie technologii JDF wpłynie na usprawnienie procesu produkcji do stopnia, w jakim na usprawnienie tego procesu wpłynie zastosowanie wiedzy technicznej), zaś udzielenie przez Wnioskodawcę dodatkowych wyjaśnień - w tym zakresie nie prowadziłoby do modyfikacji złożonego wniosku. 4. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz § 1 pkt 7 lit a Regulaminu polegającą na przyjęciu, że wdrożenie nowego urządzenia celem usprawnienia procesu produkcyjnego wyłącza a priori możliwość uzyskania nowej technologii, jak również poprzez przyjęcie, że technologia prowadząca wyłącznie do usprawnienia procesu produkcji nie jest nową technologią w rozumieniu ustawy. W ocenie organu projekty "powinny wykazywać się innowacją produktową, która zostanie zapewniona dzięki wdrożeniu nowej technologii" - stoi to w oczywistej sprzeczności z treścią normatywną przepisu, który przewiduje również innowację "procesową" (tj. ulepszenie procesów lub usług) jako przesłankę pozwalającą na ocenę technologii jako nowej. 5. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej polegającą na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nowa technologia została wdrożona w środkach trwałych (urządzeniach poligraficznych), które zamierza nabyć Skarżący w ramach projektu objętego wnioskiem, jak również poprzez wadliwe przyjęcie, że ewentualne wykorzystanie tego typu urządzeń (z wdrożoną nową technologią) w planowanym procesie technologicznym wyłącza możliwość uzyskania przez Skarżącego nowej technologii w rozumieniu art. 3 ust. 4 u.z.p.p.r. 6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że technologia 4IP-CIS jest tożsama z oprogramowaniem oferowanym do sprzedaży przez I.S.A. 7. naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez naruszenie zasady stosowania przejrzystych reguł przy ocenie projektów polegające na niedokonaniu wszechstronnego rozpatrzenia i oceny okoliczności wynikających z przedstawionej przez Wnioskodawcę dokumentacji a w konsekwencji niepodanie przesłanek, które legły u podstaw tej oceny. 8. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w postaci art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez utajnienie danych osobowych eksperta, który sporządził opinię w przedmiotowej sprawie, co uniemożliwiło jego ewentualne wyłącznie z uwagi na przesłanki określone w art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. lub w § 13 Procedury odwoławczej PO IG; 9. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w postaci art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. w zw. z art. 31§ 1 u.z.p.p.r. w zw. z § 13 Załącznika 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013, poprzez naruszenie zasady obiektywizmu, gdyż w rozpatrywaniu protestu nie mogły brać udziału osoby, które dokonywały wcześniej czynności związanych z projektem na jakimkolwiek etapie jego oceny, a w niniejszej sprawie utajniono personalia osób oceniających projekt, co uniemożliwia dokonanie kontroli przez Sąd Administracyjny, czy osoby oceniające nie podlegały wyłączeniu; Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko i argumenty zaprezentowane w zaskarżonym akcie. Do odpowiedzi na skargę MG załączył "Doświadczenie eksperta" ze wskazaniem strony internetowej, na rozprawie złożył pisma wskazujące na udział konkretnych osób w Komisji Konkursowej, Ocenę projektu dokonaną przez eksperta i jego oświadczenie o bezstronności i poufności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w §2 , natomiast §3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z przepisu art. 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz.U. z 2009 r., nr 84, poz.712 ze zm., zwanej dalej u.z.p.p.r.) wynika, że po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej informacji Sąd stwierdził, że informacja ta odpowiada prawu, a skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona informacja dotyczy nieuwzględnienia protestu strony od oceny merytorycznej obligatoryjnej wniosku o dofinansowanie projektu polegającej na odmowie przyznania przez Bank Gospodarstwa Krajowego promesy premii technologicznej. Ponieważ sprawa była już przedmiotem oceny WSA, który wyżej omówionym wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. syg.akt V SA/Wa 394/13 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Ministrowi Gospodarki do ponownego rozpatrzenia protestu, Sąd orzekający w niniejszej sprawie zobowiązany był w pierwszej kolejności dokonać oceny czy, stosownie do art.153 p.p.s.a. wykonane zostały zalecenia Sądu wyrażone w ww. wyroku. Sąd stwierdził, że wskazania te zostały wykonane. WSA w wyroku z dnia 4 marca 2013 r. wskazał, po pierwsze, że rozpoznając protest, wobec zawartych w nim zarzutów, należało dokonać oceny merytorycznej projektu, a wobec dużej złożoności zagadnienia będącego przedmiotem projektu o dofinansowanie, przy rozpoznaniu protestu Minister Gospodarki winien posiłkować się osobami posiadającymi wiedzę specjalistyczną, a nie bazować na ocenie projektu przeprowadzonej przez Komisję Konkursową. Po wtóre WSA wskazał, że istnieją wątpliwości co do zastosowania przez organ art.3 ust.4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, ponieważ "nie wiadomo do końca czy w planowanej do zakupu maszynie jest już urządzenie, czy też Wnioskodawca ją w nie wyposaży". Stosownie do art.31 ust.1 u.z.p.p.r. w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Możliwość korzystania z opinii ekspertów na etapie rozpatrywania protestu przewiduje również §14 ust.1 Załącznika 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG 2007-2013 (Procedura odwoławcza). W rozpoznanej sprawie oceny Projektu pod kątem spełnienia kryterium "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz z ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej" dokonał ekspert S. N. Jak wynika ze strony internetowej, której adres został wskazany przez MG w załączniku do odpowiedzi na skargę, dr inż. S. N. jest pracownikiem I. Pracuje w Z. Jak jednoznacznie wynika z oceny dokonanej przez eksperta " .. właściwą innowację produktową Wnioskodawca uzyska poprzez zastosowanie maszyny poligraficznej o odpowiednich parametrach technicznych oraz wykorzystanie wbudowanego interfejsu JDF1.4a oraz odpowiednie oprogramowanie współpracujące z maszynami. (...) źródłem innowacji produktowej jest technologia, która jest wbudowana w urządzenie drukujące, stanowiąca o jej technicznych parametrach, oraz zastosowanie formatu JDF1.4a, również zaimplementowane w urządzeniach, które jest podstawą zastosowanego systemu zarządzania procesem produkcyjnym (w tym przypadku Press)." Reasumując ekspert stwierdził również, że " (...) Projekt dotyczy przypadku, w którym nowa technologia jest już zaimplementowana w urządzeniach, natomiast wskazany wyróżnik (znaczniki 2D) nie stanowi elementu, który pozwala uznać, że warunek zastrzeżonego kryterium został spełniony, a przynajmniej nie zostało to w Opinii właściwie wykazane." Należy przypomnieć, że art.3.ust.4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej stanowi, że kredyt technologiczny nie może być udzielany na zakup, leasing lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Jednoznaczne stwierdzenie przez eksperta, że nowa technologia jest już zaimplementowana w urządzeniach przesądza, iż zastosowanie w sprawie znajduje art.3 ust.4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, co wyklucza udzielenie wnioskowanego kredytu technologicznego. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że błędna jest przedstawiona w uzasadnieniu zarzutu 5 skargi interpretacja zacytowanego przepisu polegająca na uznaniu, że " Ustawa nie wyklucza (..) możliwości finansowania w ramach projektu zakupu "innowacyjnych" maszyn, o ile ich odpowiednie zastosowanie doprowadzi do uzyskania nowej technologii w rozumieniu ustawy". Przepis art.3 ust.4 ustawy wprost wyklucza taką możliwość. Odnosząc się do stwierdzenia eksperta, iż "...wyróżnik (znaczniki 2D) nie stanowi elementu, który pozwala uznać, że warunek zastrzeżonego kryterium został spełniony, a przynajmniej nie zostało to w Opinii właściwie wykazane.", Sąd stwierdza, że organy przeprowadzające ocenę Projektu dokonują tego na podstawie dokumentów złożonych przez Wnioskodawcę, na którym spoczywa obowiązek wykazania w sposób niebudzący wątpliwości, iż spełnia wszystkie kryteria warunkujące przyznanie finansowania. Niewykazanie przez wnioskodawcę, że projekt spełnia wszystkie wymagane kryteria wyklucza przyznanie wnioskowanego dofinansowania. Skarżąca spółka zarzuciła, iż powołany do oceny projektu ekspert nie posiadał specjalistycznej wiedzy w ocenianej dziedzinie. Ekspert jest bowiem informatykiem, podczas gdy według strony ekspert powinien dysponować specjalistyczną wiedzą z dziedziny poligrafii i technologii produkcji poligraficznej. Należy wskazać, że wiedza eksperta to specjalistyczna wiedza w konkretnej dziedzinie, ale również wiedza o granicach swoich kompetencji i zakreślonych tymi kompetencjami możliwościach oceny konkretnych zagadnień. Jak wynika z przedstawionej przez eksperta oceny projektu, dokonał on tej oceny po zapoznaniu się z dokumentacją aplikacyjną wnioskodawcy. Dr inż. S. N. – informatyk dokonując oceny projektu pod kątem spełnienia wskazanego kryterium nie miał wątpliwości, że jest osobą kompetentną do dokonania takiej oceny. Stosownie do art. 30c ust.3 pkt 1 u.z.p.p.r. sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Przepis ten zakreśla kompetencje sądu, wskazując, że sądowa kontrola legalności oceny projektu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez organy uczestniczące w procesie oceny projektu. Sąd nie może natomiast oceniać opinii ani kompetencji eksperta, ponieważ nie dysponuje wiedza specjalistyczną , którą dysponuje ekspert. Sąd nie ma więc kompetencji aby ocenić wiedzę eksperta dokonującego oceny w sprawie. Sąd stwierdził natomiast, iż podstawą sformułowania opisanego wyżej zarzutu dotyczącego powołania niewłaściwego eksperta jest niezrozumienie przez skarżącą Spółkę tego co jest przedmiotem oceny. Strona kwestionując uprawnienia eksperta podniosła, że aby ocenić rodzaj projektu należy dysponować specjalistyczną wiedzą w dziedzinie poligrafii, ponieważ jedynie osoba świadoma procesów produkcji przebiegających w drukarni jest w stanie prawidłowo ocenić, czy wprowadzenie danego rozwiązania doprowadzi do usprawnienia procesów oraz uzyskiwania produktów lepszej jakości. Natomiast przedmiotem oceny eksperta w rozpoznanej sprawie było ustalenie czy "nowa technologia" jest już zaimplementowana w urządzeniach. Wobec powyższego kwestionowanie uprawnień eksperta do sporządzenia oceny nie znajduje żadnego uzasadnienia. Przedstawiona na rozprawie lista obecności na posiedzeniu Komisji Konkursowej pozwala przyjąć, iż w sprawie nie zaistniały określone w k.p.a. przesłanki dotyczące wyłączenia pracownika organu (art.31 ust.3 u.z.p.p.r.). Za nieuprawniony należało uznać zarzut naruszenia art. 31 ust.6 i 8 u.z.p.p.r. poprzez powołanie eksperta nie znajdującego się na liści ekspertów prowadzonej przez Instytucję Zarządzającą lub w centralnej bazie ekspertów prowadzonej przez Ministra Rozwoju Regionalnego. Wskazane przepisy mówią o tworzeniu baz ekspertów oraz ich udostępnianiu, nie nakładają natomiast na instytucje dokonujące oceny projektów obowiązku korzystania z usług ekspertów umieszczonych w bazach. Wobec powyższego za nieuzasadniony należało uznać sformułowany w punkcie 2 skargi zarzut naruszenia art.153 p.p.s.a. w zw. z art.31 ust.1 u.z.p.p.r. oraz zarzuty opisane w punktach 1 i 5, 8 i 9 skargi. Za nieuprawniony Sąd uznał również zarzut (3 skargi) naruszenia art.26 ust.2 u.z.p.p.r. w zw. z § 7 ust.2 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG , Priorytet 4, Działanie 4.3 poprzez nieuwzględnienie protestu pomimo zaniechania przez Komisję Konkursową zwrócenia się do skarżącego o udzielenie dodatkowych informacji i wyjaśnień. Art.26 ust.2 u.z.p.p.r. stanowi, że Instytucja zarządzająca, wykonując zadania określone w ust.1 powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Natomiast z § 7 ust.2 pkt 9 Regulaminu konkursu wynika, że w trakcie oceny merytorycznej, na wniosek członków oceniających KK, przewodniczący KK zwraca się do wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych informacji i wyjaśnień do wniosku. Należy podkreślić dwie kwestie: możliwość zwrócenia się o dodatkowe informacje czy wyjaśnienia istnieje tylko na etapie oceny merytorycznej wniosku przez Komisję Konkursową, a nie na etapie postępowania odwoławczego; podstawą wystąpienia jest wniosek członków KK. Brak wniosku członków KK nie daje podstawy do wystąpienia o dodatkowe informacje. Ustanowienie opisanej w §7 ust.2 pkt 9 Regulaminu konkursu procedury nie narusza zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów oraz przejrzystości reguł. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw Sąd uznał również sformułowany w punkcie 4 skargi zarzut naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz § 1 pkt 7 lit.a Regulaminu polegającą na przyjęciu, że wdrożenie nowego urządzenia celem usprawnienia procesu produkcyjnego wyłącza a priori możliwość uzyskania nowej technologii, jak również poprzez przyjęcie, że technologia prowadząca wyłącznie do usprawnienia procesu produkcji nie jest nową technologią w rozumieniu ustawy. Skarżąca wskazała, że w ocenie organu projekty "powinny wykazywać się innowacją produktową, która zostanie zapewniona dzięki wdrożeniu nowej technologii", co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią normatywną przepisu, który przewiduje również innowację "procesową" (tj. ulepszenie procesów lub usług) jako przesłankę pozwalającą na ocenę technologii jako nowej. Art.2 ust.1 pkt 9 przywołanej ustawy zawiera sformułowaną na użytek ustawy definicję nowej technologii, stanowiącą, że nowa technologia, to technologia w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczo-rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat. Natomiast §1pkt 7 lit.a Regulaminu stanowi, że inwestycja technologiczna to inwestycja polegająca na zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Niewątpliwie, w świetle przytoczonych definicji "nowa technologia" może prowadzić nie tylko do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, ale również nowych lub znacząco ulepszonych procesów lub usług. Należy jednak zauważyć, że powodem negatywnej oceny projektu nie było uznanie, iż "nowa technologia" może dotyczyć tylko wytworzenia produktu, ale stwierdzenie, że "nowa technologia" jest już zaimplementowana w urządzeniach. O tym, że "nowa technologia" jest zaimplementowana w urządzeniach przesądziła opinia eksperta, co zostało wyżej wyjaśnione. W przywołanym w skardze, dla uzasadnienia omawianego zarzutu fragmencie pisma Ministra Gospodarki z dnia ... czerwca 2013 r., MG stwierdził, że zastosowanie materialnego znacznika kolorystycznego jest składnikiem ulepszania procesu produkcji, które jednak wiąże się z wdrożeniem konkretnego urządzenia w procesie produkcji, nie jest więc nową technologią w rozumieniu ustawy. Dodatkowo tylko organ stwierdził, że rozwiązanie nie prowadzi do powstania ulepszonego produktu, lecz ograniczenia sprzedaży wadliwych produktów. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy również wskazać, że to sam wnioskodawca w złożonym wniosku wskazywał na zamiar osiągnięcia udoskonalonych produktów. Sąd wskazuje, że w sposób nieuzasadniony skarżąca Spółka przypisała Ministrowi Gospodarki stanowisko, iż "konieczność "wdrożenia konkretnego urządzenia w procesie produkcyjnym" wyklucza przyjęcie, że technologia opisana we wniosku jest "nową technologią" w rozumieniu ustawy". Minister Gospodarki stwierdził natomiast w piśmie z ... czerwca 2013 r., że właściwą innowację produktową wnioskodawca uzyska przez zastosowanie maszyny poligraficznej o odpowiednich parametrach technicznych oraz wykorzystanie wbudowanego interfejsu JDF1.4a oraz odpowiednie oprogramowanie współpracujące z maszynami, czyli źródłem innowacji produktowej jest technologia, która jest wbudowana w urządzenie drukujące oraz zastosowanie formatu JDF1.4a, również zaimplementowane w urządzeniach, które jest podstawą zastosowanego systemu zarządzania procesem produkcyjnym( w tym przypadku Press). Tak więc nie konieczność wdrożenia nowego urządzenia wyklucza przyjęcie, że technologia nie jest "nową technologią" w rozumieniu ustawy, ale fakt, że " nowa technologia" jest już wbudowana w przeznaczone do zakupu urządzenie, wyklucza możliwość sfinansowania zakupu, co prawidłowo przyjął MG. Sąd nie odnosi się do zarzutu nr 6 ponieważ rozstrzygnięcie , czy technologia 4IP-CIS jest tożsama z oprogramowaniem oferowanym do sprzedaży przez I. S.A. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Za nieuzasadniony, Sąd uznał również zarzut nr 7 skargi, tj. zarzut naruszenia art.26 ust.2 u.z.p.p.r. poprzez niedokonanie wszechstronnego rozpatrzenia i oceny okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji, a w konsekwencji nie podanie przesłanek, które legły u podstaw tej oceny. Odnosząc się do tego zarzutu należy po raz kolejny przypomnieć, że to na wnioskodawcy, który zdecyduje się wziąć udział w konkursie, spoczywa obowiązek przygotowania i złożenia wniosku w sposób opisany w Regulaminie Konkursu. Wniosek musi być wypełniony zgodnie z Instrukcją wypełnia wniosków. Przewidziana w §7 ust.2 pkt 9 Regulaminu Konkursu możliwość wezwania wnioskodawcy w trakcie oceny merytorycznej do przedłożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień co do treści wniosku lub załączników jest instytucją wyjątkową i może mieć miejsce tylko na wniosek członków oceniających KK. Brak wniosku oznacza, że członkowie Komisji Konkursowej oceniający wniosek uznali, iż nie istnieje potrzeba uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Nie wezwanie do dodatkowych wyjaśnień nie może być utożsamiane z brakiem wszechstronnej oceny wniosku. Należy podkreślić, że – wbrew stanowisku skarżącej- organ oceniający wniosek, czy rozpatrujący protest nie może brać pod uwagę dokumentów czy wyjaśnień złożonych przez wnioskodawcę poza procedurą oceny wniosku przewidzianą w dokumentach regulujących tę procedurę (Regulamin Konkursu , zał. Nr 4 do SzOP - Procedura odwoławcza). W szczególności nie może brać pod uwagę dokumentów przedłożonych na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Dokonanie oceny wniosku uzupełnionego na etapie postępowania sądowego prowadziłoby do nierównego traktowania wnioskodawców i stanowiłoby naruszenie art.26 ust.2 u.z.p.p.r. Przedmiotem oceny Instytucji Wdrażającej i Instytucji Pośredniczącej, a następnie przedmiotem kontroli sądowej jest konkretny wniosek. Dokonujący oceny ekspert, a także organ rozpoznający środek odwoławczy, a następnie Sąd Administracyjny nie mają podstawy prawnej do odnoszenia się do ocen dotyczących innego wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. Sąd oddalił skargę.