II FSK 3769/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. [...] L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 862/13 w sprawie ze skargi F. [...] L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna F. [...] L. dotyczy postanowienia z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 862/13, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę F. [...] L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 kwietnia 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że skarga została sporządzona przez pełnomocnika - r. pr. W. S., który został wezwany do złożenia stosownego pełnomocnictwa do dokonania wymienionej czynności procesowej pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd podkreślił, że pismo zawierające wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 22 lipca 2013 r., natomiast termin do złożenia pełnomocnictwa upłynął bezskutecznie w dniu 29 lipca 2013 r. Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę kasacyjną podano naruszenie art. 36 oraz art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez zastosowanie tych przepisów i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi obejmowało reprezentację przed wszystkimi sądami, w tym sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do akt niniejszego postępowania, do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skierowanego przeciw uchylonej poprzednim wyrokiem Sądu pierwszej instancji z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 535/12 interpretacji z dnia 20 stycznia 2012 r., zostało dołączone pełnomocnictwo upoważniające r. pr. W. S. do reprezentowania skarżącego przed sądami we wszystkich sprawach. Ponadto w rzeczonych aktach znajduje się wcześniejsza skarga F. [...] L. (w następstwie której Sąd pierwszej instancji wydał wymieniony wyrok uchylający zaskarżoną interpretację indywidualną) opatrzona pełnomocnictwem do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w przedmiocie skargi w sprawach indywidualnych interpretacji podatkowych. Do skargi na interpretację indywidualną z dnia 10 kwietnia 2013 r. pełnomocnictwa nie dołączono. Jak wynika z treści art. 37 § 1 Ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zdaniem tut. Sądu fakt, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 Ppsa i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia na wezwanie sądu pełnomocnictwa. Podkreślić należy, że stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie do sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których dopełnienie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu (por. postanowienie NSA z 5 września 2008 r., I FSK 536/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pełnomocnik nie może w sposób dowolny dokonywać interpretacji kierowanych do niego wezwań przez sąd. W razie zaś wątpliwości powinien on skontaktować się z sądem w celu ich wyjaśnienia. Nie zmienia tego okoliczność, że pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych sprawy. Za prawidłowością dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 37 § 1 Ppsa przemawia nie tylko wykładnia językowa ale także wykładnia systemowa i celowościowa. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 Ppsa, z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 Ppsa pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi, czy też dokonaną przed sądem, ale w innym, zakończonym postępowaniu. Wspomniana w art. 37 § 1 Ppsa regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 Ppsa obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy. Poza tym, gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie pełnomocnika skarżącego z przedkładania pełnomocnictwa w sytuacji, gdy znajduje się ono w aktach administracyjnych lub zostało dołączone w innej, zakończonej sprawie danego podatnika, to regulację taką w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi by niewątpliwie zawarł. Należy dodatkowo wskazać, że celem art. 37 § 1 Ppsa jest pozostawienie w aktach sądowych sprawy wiarygodnego odpisu pełnomocnictwa dla osoby reprezentującej stronę. Po prawomocnym zakończeniu postępowania, akta administracyjne są zwracane do organu podatkowego. Gdyby przyjąć tak jak chce tego skarżący, że wystarczy sam fakt, iż pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych, to po ich odesłaniu do organu wątpliwości mogłoby budzić umocowanie pełnomocnika do reprezentowania strony - a w konsekwencji możnaby stawiać zarzut braku należytego reprezentowania strony w toku tego postępowania. Co z kolei stanowiłoby przesłankę wznowienia postępowania z art. 271 pkt 2 Ppsa. Zabezpieczenie przed taką sytuacją stanowi treść art. 49 § 1 Ppsa, który to daje przewodniczącemu możliwość uzupełniania lub poprawy pisma (które wskutek niezachowania warunków formalnych nie może otrzymać prawidłowego biegu) poprzez wezwanie strony do ich uzupełnienia w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału nie mogąc nadać wniesionej przez pełnomocnika skardze prawidłowego biegu, zasadnie - zdaniem Sądu odwoławczego - wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie powyższego przepisu. Dlatego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę, z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa lub jego odpisu. Podniesione zatem w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 36 oraz art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa należy w świetle powyższych rozważań uznać za bezzasadne. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.