II GZ 669/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1893/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... kwietnia 2013 r., nr ... w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1893/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu wniosku B. K. (dalej zwana: skarżącą) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... kwietnia 2013 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, wbrew ciążącemu na niej w tym zakresie obowiązkowi, nie wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, iż w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na zasadzie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności B. K. podniosła, iż jej zdaniem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Tymczasem w jej sprawie Wojewódzki Sad Administracyjny nie wystosował właściwego wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych pisma. Następnie skarżąca wskazała, na okoliczności, które jej zdaniem uprawdopodobniają, iż brak wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, będzie skutkował niepowetowaną szkodą. B. K. wskazała, między innymi, że mimo księgowego przychodu wiele z sum, od których była zmuszona zapłacić podatek VAT, nie zostało jeszcze wyegzekwowanych, ze względu na to, że jej kontrahenci nie dokonują terminowych płatności. Wyjaśniła także, że we wrześniu poniosła w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej koszty w wysokości 26.883,20 złotych. Do swojego pisma skarżąca dołączyła faktury dotyczące dokonywanych przez nią zakupów m.in. paliwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie ma charakteru braku formalnego, który podlegałby uzupełnieniu, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/2004 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/2004, niepublikowane). Oznacza to, że jeśli strona skarżąca we wniosku nie wskaże żadnych okoliczności, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., wówczas Sąd zobligowany będzie do jego oddalenia. Przy czym, oddalenie wniosku nie wyklucza możliwości wystąpienia przez stronę z nowym wnioskiem w tym przedmiocie. Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/2004 niepubl.). B. K. w zażaleniu powołała się ponadto na okoliczność poniesienia w miesiącu wrześniu w związku z prowadzeniem działalności kosztów w kwocie 26.886,20 oraz na okoliczność, iż uiszczenie kary w kwocie 11.400 może doprowadzić do szkody, której już nie będzie mogła odwrócić i zmuszona będzie przerwać prowadzenie działalności gospodarczej. Twierdzenia te jednak wydają się gołosłowne, i nie wynikają z dołączonych przez skarżącą do zażalenia dokumentów (m.in. faktur na zakup paliwa), bowiem na ich podstawie nie jest możliwe stwierdzenie jaka jest aktualna majątkowa sytuacja skarżącej oraz ocena ewentualnego wpływu wykonania decyzji wymierzającej karę pieniężną na tę sytuację. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. W sytuacji, jak w tej sprawie, gdzie decyzja ma charakter pieniężny – dotyczy kary pieniężnej – dla dokonania rzetelnej oceny wpływu jej wykonania dla sytuacji wnioskodawcy niezbędnym było przedstawienie ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej, z uwzględnieniem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Dopiero ustalenie tej sytuacji dałoby podstawę do dokonania oceny, jaki wpływ dla dalszej działalności skarżącej będzie mieć wykonanie decyzji nakładającej na nią karę. Tymczasem skarżąca w zażaleniu na postanowienie z dnia 18 września 2013 r. nie zawarła wymienionych powyżej informacji, w związku z czym należało uznać, że nie uprawdopodobniła ona, iż wykonanie decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.