II SA/Lu 842/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. M., J. Z., S. Z. na pismo Prezydenta Miasta w przedmiocie wniesienia powództwa do sądu powszechnego o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego postanawia odrzucić skargę. C. M., J. Z. i S. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na pismo Prezydenta Miasta dotyczące wezwania z dnia 27 marca 2013r. w sprawie wniesienia powództwa do sądu powszechnego o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego dla nieruchomości położonej przy ul. Z. stanowiącej własność Gminy . W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia przedmiotowego wniosku zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne, - niektóre postanowienia (wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty, ponadto wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), - inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, - inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a powyższej ustawy. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cyt. ustawy). Wspomniany przepis nie przewiduje możliwości złożenia skargi na pismo (wezwanie). W orzecznictwie przyjmuje się wprawdzie, że możliwość taka dopuszczalna jest w sytuacji, gdy pismo spełnia wszystkie niezbędne warunki dla decyzji administracyjnej, jednakże w sprawie nie ma to miejsca. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Pominięcie któregokolwiek z tym elementów, w tym – co na gruncie niniejszej sprawy wymaga podkreślenia – rozstrzygnięcia, powoduje, że określonego pisma nie można zakwalifikować jako decyzji. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na pismo Prezydenta Miasta z dnia 23 kwietnia 2013r., stanowiące odpowiedź na pismo skarżących z dnia 27 marca 2013 r. dotyczące wniesienia powództwa do sądu powszechnego o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego dla nieruchomości położonej przy ul. Z. stanowiącej własność Gminy . W piśmie tym Prezydenta Miasta poinformował, że aktualny stan prawny i faktyczny nieruchomości nie daje podstaw do podejmowania żądanych czynności i co do zarzutów zawartych w piśmie z dnia 27 marca 2013r. Prezydent Miasta będzie wypowiadał się w toku toczącego się przed Starostą postępowania administracyjnego o zwrot wywłaszczenia. Zakwestionowane przez skarżących pismo nie mieści się zatem w katalogu aktów wskazanych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Tekst jedn. Dz. U . z 2013r., poz. 267), jak również nie jest aktem nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Reasumując złożoną w niniejszej sprawie skargę na pismo organu o charakterze informacyjnym, jako niedopuszczalną należało odrzucić. Z tych powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.