VI SA/Wa 2946/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. W. kwotę 1520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej "k.p.a."), art. 4 pkt. 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2013 r., nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na Pana R. W. (dalej: "Strona", "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2012 r. w W. na ul. B., około godz. 15:20, poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierujący pojazdem Pan R. W. okazał do kontroli następujące dokumenty: dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z policą OC, licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Prezydenta Miasta P., orzeczenie psychologiczne oraz lekarskie. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że przewożona pasażerka, zamówiła usługę telefonicznie z ul. G. Za wykonaną usługę kierowca pobrał należność w kwocie 29,60 zł. W toku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z [...] listopada 2012 r. Kierowca Pan R. W. odmówił podpisania protokołu kontroli wraz z załącznikiem. Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w W. przekazał ww. protokół do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R., który [...] marca 2013 r. doręczył Stronie zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. W toku postępowania organ na podstawie informacji uzyskanej od Prezydenta Miasta P. ustalił, że Strona posiadała na dzień kontroli, licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną na pojazd o nr rej. [...]. Natomiast z informacji udzielonych przez Urząd Miasta [...] W. Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich wynikało, że Prezydent [...] W. nie udzielił Stronie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2013 r. stwierdził, że należy przyjąć wykładnię funkcjonalną art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Interpretacja nie może prowadzić do tego, że dopuszczalne stanie się, że klient z innego obszaru zamówi taksówkę, by wykonać transport z punktu A w W. do punktu B w W., nawet jeśli klient zamówił przewóz bezpośrednio u danego taksówkarza. Taka interpretacja doprowadziłaby do obejścia ustawy a konkretnie przesłanki z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, tj. że licencja na przewóz drogowy taksówką wydawana jest na określony pojazd i obszar. W związku z tym, organ stwierdził w niniejszej sprawie, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji wnosząc odwołanie od ww. decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy decyzję I instancji wskazał, że Strona będąc w W. podjęła się realizacji kursu z ulicy G. na ul. B. (obie ulice położone w W.), poprzez zabranie pasażera, bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na tym obszarze. Bez znaczenia, zdaniem organu, jest fakt, iż zamówienie zostało złożone telefonicznie za pośrednictwem firmy G., z którą Strona współpracuje. Jak bowiem podnosi organ II instancji, warunkowo dopuszcza się wykonywanie przewozu poza obszar określony w licencji, jedynie gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Należy zatem stwierdzić, iż niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Organ stoi na stanowisku, że każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. Strona mogła więc wykonywać przewozy osób taksówką na terenie Miasta P. Poza ww. obszar Strona mogła w drodze wyjątku wykonać jedynie przewóz w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu będzie obszar miasta P. Strona zatem będąc w P. i przyjmując w tej miejscowości zlecenie wykonania usługi przewozu, mogła wyruszyć z pasażerem z P. do W., bądź też powrócić bezpośrednio do P. z innym pasażerem lub bez niego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] września 2013 r. Strona zaskarżyła w całości decyzję II instancji zarzucając jej: 1) naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności złożenia zamówienia przez pasażerów na kurs i przyjęcia tego zamówienia przez Stronę, w sytuacji, gdy okoliczności te mogły mieć znaczenie dla zastosowania w sprawie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, 2) naruszenie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędną jego wykładnię stanowiącą, że przepis ten nie dopuszcza wykonania przewozu w całości poza obszarem określonym w licencji, podczas gdy przepis ten w dwóch wypadkach - zdefiniowanych jako "wyjątki" - na przewóz taki pozwala, wprost stanowiąc, że korzystając z tych wyjątków przewóz można wykonać "poza" obszarem określonym w licencji, a więc także w całości poza tym obszarem. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący potwierdził, że jego taksówka odbyła kurs na innym obszarze niż ten, który określony został w licencji udzielonej Stronie. Kurs jednak został zamówiony przez pasażerkę znajdującą się w W., podczas gdy Strona znajdowała się w granicach gminy P. i stąd udała się, by podjąć pasażerkę. W konsekwencji Skarżący dla realizacji przedmiotowego kursu udał się do W. ze swojego obszaru licencyjnego, tj. z P. Ta istotna okoliczność, zdaniem Skarżącego, nie została przez Organ zbadana. Skarżący interpretując art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym podniósł, że użyte w tym przepisie słowo "poza" nie może być interpretowane w ten sposób, że przewóz ma się odbywać w części w obszarze określonym w licencji. Słowo "poza" oznacza, że w ramach wyjątków określonych ustawą, przewóz może być wykonany w całości na obszarze innym niż określony w licencji. Dostrzeżenia wymaga przy tym, że art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym posługuje się sformułowaniem "z obszaru określonego w licencji". Nie zawiera natomiast sformułowania "do obszaru określonego w licencji". Słowa "z" i "do" wyraźnie świadczyłyby, iż wolą ustawodawcy jest ścisłe określenie początku i końca trasy przewozu. Skarżący zauważył ponadto, że art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym stanowi element normy o charakterze karnym, pozwalającej na wymierzenie kary administracyjnej. Tymczasem organ dokonuje wykładni zawężającej uprawnienia adresatów przepisu. Zabieg ten, zdaniem Skarżącego, jest niedopuszczalny z natury rzeczy, a już w szczególności nie powinien mieć miejsca w odniesieniu do przepisu mającego skutki sankcyjne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Co więcej, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). Stan prawny sprawy przedstawia się następująco: Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, który spełnia wymogi określone w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wynika natomiast, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] W. Zakres korzystania z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określa art. 6 ust. 5 omawianej ustawy, stanowiąc, że: "Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru". Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję, co wynika z art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8.000 zł, na podstawie lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, kluczową kwestią dla jej rozstrzygnięcia, jest interpretacja przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, rozstrzygające w niniejszej sprawie, przyjęły wykładnię przedmiotowego przepisu dopuszczającą wykonywanie przewozu poza obszarem określonym w licencji, gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, z zastrzeżeniem jednak, że niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Zdaniem organów Inspekcji Transportu Drogowego, dopuszczalne jest zatem przyjęcie zamówienia z innego obszaru niż obszar objęty licencją, jednak zlecenie to musi dotyczyć przewozu z innego obszaru na obszar objęty licencją. Tymczasem wykładnia art. 6 ust. 5 prezentowana przez Skarżącego dopuszcza w ramach wyjątku, możliwość wykonywanie przewozu poza obszarem określonym w licencji również w sytuacji w której przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Warunkiem zastosowania tego wyjątku jest jednak, aby w momencie przyjęcia zlecenia na dokonanie przewozu poza obszarem określonym w licencji, przyjmujący zlecenie znajdował się na obszarze objętym licencją. W niniejszej sprawie Skarżący posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Prezydenta Miasta P. Skarżący twierdzi, że w chwili przyjęcia zlecenia na kurs, który rozpoczął się i zakończył na terenie W., znajdował się na terenie P. i z tego miasta udał się do W., w celu zrealizowania zlecenia. W ocenie Sądu, zarówno interpretacja organów Inspekcji Transportu Drogowego, jak i interpretacja Skarżącego, jest niezgodna z literalną wykładnią przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym i prowadzi do nieprawidłowych wniosków w niniejszej sprawie. Punktem wyjścia do ustalenia treści normy wynikającej z art. 6 ust. 5 omawianej ustawy, jest reguła, którą można wyprowadzić z art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 4 tej ustawy, a pośrednio, w drodze wnioskowania a contrario, również z art. 6 ust. 5, stanowiąca, że transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze określonym w licencji. Przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują w zasadzie tylko jedno odstępstwo od powyższej reguły, zawarte właśnie w spornym art. 6 ust. 5. Ustawodawca zatem zezwolił wyjątkowo na "wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar", zastrzegając jednocześnie, że podmiot, który wykonując ten przewóz (z obszaru określonego w licencji poza ten obszar) znajdzie się poza obszarem określonym w licencji, nie ma prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji. Powyższy zakaz jednak ustawodawca łagodzi w końcowej części przepisu, wprowadzając wyjątki umożliwiające dokonanie "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru". Podkreślenia wymaga, że wyjątki te są natomiast odstępstwami od zakazu świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym licencji w sytuacji gdy dany podmiot wykonał przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Istotną kwestią jest to, że wyjątki z końcowej części omawianego przepisu, nie stanowią samodzielnej regulacji, lecz stanowią dopełnienie, czy też uszczegółowienie prawa "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Znamienny jest również fakt, że wyjątki te zredagowane są w formie alternatywy łącznej, co oznacza, że możliwe jest zaistnienie każdego z nich osobna, jak i możliwe jest ich wystąpienie jednoczesne. Z powyższych rozważań płynie wniosek, że przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, normuje cztery możliwe sytuacje w ramach dopuszczonego przez ustawodawcę wykonywania przewozu "z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Ustawodawca dopuszcza zatem: 1) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji bez pasażera – jest to sytuacja, w której nie występują zdarzenia uregulowane w alternatywie tego przepisu, 2) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z tym samym pasażerem – zrealizowany jest wówczas pierwszy wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu, 3) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z innym pasażerem – zrealizowane są wówczas łącznie obie sytuacje alternatywy łącznej, a więc przewóz wykonywany w drodze powrotnej i przypadek złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, 4) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i przyjęcie zlecenia związanego ze złożeniem zamówienia przez klienta z innego obszaru na przewóz odbywający się w całości poza obszarem określonym w licencji – zrealizowany jest wówczas drugi wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu. Przypadek czwarty jest dosyć szczególną sytuacją lecz z całą pewnością ma swoje uzasadnienie w możliwych okolicznościach faktycznych występujących w praktyce np. zatrzymanie przejeżdżającej taksówki na drodze, czy też pilne zlecenie telefoniczne, którego najskuteczniejsza realizacja wymaga użycia najbliżej znajdującej się taksówki. Oczywiście z omawianego przepisu nie wynika aby zaistnienie szczególnych, nagłych przypadków było warunkiem przyjęcia takiego zlecenia, ale wynika z niego, że możliwe jest tylko jednorazowe przyjęcie takiego zlecenia. Przyjęcie kolejnego takiego zlecenia nie będzie się mieściło w ramach wyjątku "złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", lecz w warunkach zakazu "świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji". Odnosząc powyższe wywody do wnioskowania zaprezentowanego przez strony niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, należy wskazać, że zarówno organy Inspekcji Transportu Drogowego, jak i Skarżący, błędnie wyjaśniają znaczenie drugiego elementu alternatywy w końcowej części omawianego przepisu, czyli "przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru". Obie strony wyjaśniają ten przypadek w oderwaniu od całości przepisu, tak jakby stanowił on odrębną jednostkę redakcyjną i nie był ściśle związany z "wykonaniem przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Dlatego obie strony dochodzą do błędnych choć, w związku z przyświecającymi im odmiennymi intencjami, różnych wniosków. Organy Inspekcji Transportu Drogowego uznają zatem, że "przypadek złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", oznacza zamówienie z innego obszaru niż obszar określony w licencji, z zastrzeżeniem, że zlecenie to dotyczy przewozu z innego obszaru na obszar określony w licencji. Według tej interpretacji, Skarżący mógł, w ramach przyjętego zamówienia, pojechać po pasażera do W. i przewieść go do P. Norma taka jednak w ogóle nie wynika z omawianego przepisu, który odnosi się do sytuacji wykonywania przewozu "z obszaru określonego w licencji poza ten obszar" i w ramach dokonania tego przewozu dopuszcza możliwość przyjęcia zamówienia z innego obszaru. Ten sam błąd interpretacyjny popełnia Skarżący przyjmując, że ustawodawca dopuścił na podstawie omawianego przepisu możliwość przyjęcia zlecenia dokonania przewozu w całości poza obszarem określonym w licencji niezależnie od faktu przyjęcia takiego zlecenia w związku z wcześniejszym wykonaniem przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Wykładnia art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, zaprezentowana przez obie strony, jest nie tylko niezgodna z literalną interpretacją tego przepisu, co Sąd wykazał powyżej, ale również z wykładnią systemową oraz funkcjonalną. Podkreślenia wymaga, że art. 6 ust. 5 jest jedynym przepisem ustawy o transporcie drogowym regulującym szczegóły dokonywania przewozu w ramach posiadanej licencji na transport drogowy taksówką. Przepis ten stanowi ponadto jedyny wyjątek od możliwej do wyprowadzenia z analizy przepisów art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 4 oraz z art. 6 ust. 5 reguły, że transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze określonym w licencji. Nie można zatem na gruncie przepisów o transporcie drogowym poza art. 6 ust. 5 ustawy, znaleźć przepisy, które pozwalałyby na wyprowadzenie wyjątków od ww. reguły, a wyjątek zawarty w tym przepisie odnosi się do "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Przyjęta w tej kwestii regulacja prawna ma swoje racjonalne podstawy. Oczywistym jest bowiem, iż ograniczenie możliwości dokonywania przewozu osób taksówką tylko do obszaru określonego w licencji paraliżowałoby świadczenie usług przewozu pomiędzy różnymi obszarami. Z drugiej jednak strony umożliwienie świadczenia usług przewozu pomiędzy różnymi obszarami, nie może prowadzić do sytuacji, w której podmioty posiadające licencję na przewóz osób taksówką na danym obszarze, zmuszone są do konkurowania z podmiotami posiadającymi licencję na przewóz osób taksówką na innym obszarze, ponieważ zaprzeczałoby to sensowi wydawania licencji na określony w niej obszar. Taką konkurencję tworzyłoby dopuszczenie możliwości nieograniczonego przyjmowania i realizacji zleceń z innego obszaru niż obszar określony w licencji zarówno gdy zlecenie dotyczyłoby kursu w całości realizowanego poza obszarem określonym w licencji jak i kończącego się na obszarze określonym w licencji. Racjonalnym zatem rozwiązaniem umożliwiającym świadczenie usług przewozu pomiędzy różnymi obszarami zgodnie z potrzebami zamawiających te usługi, ale bez stworzenia konkurencji przewoźników z różnych obszarów określonych w licencji, jest rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, a więc dopuszczenie "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Dopiero w ramach tego przewozu (z obszaru określonego w licencji poza ten obszar) dopuszczalne są dodatkowe, omówione już odstępstwa, których rola sprowadza się nie do stworzenia przewoźnikowi dodatkowych zarobkowych sytuacji, lecz do wyjścia naprzeciw potrzebom osób zamawiających przewóz taksówką, co również zostało wcześniej wskazane. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organy Inspekcji Transportu Drogowego nieprawidłowo ustaliły treść normy prawnej wynikającej z art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, co miało wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdza również, że organy Inspekcji Transportu Drogowego, nie wyjaśniły w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Przy zaprezentowanej powyżej wykładni art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są okoliczności w jakich Skarżący podjął kurs na terenie W. Organy Inspekcji Transportu Drogowego przyjmując, na skutek błędnej interpretacji przedmiotowego przepisu, że niedopuszczalny jest przewóz dokonany w całości poza obszarem określonym w licencji, w ogóle nie wyjaśniły tej kwestii w wydanych decyzjach obu instancji. Od tych okoliczności natomiast uzależnione jest czy dokonany przez Skarżącego przewóz jest przewozem dokonanym bez licencji, czy też jest przewozem mieszczącym się w granicach dopuszczalnego wyjątku opisanego w art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Rozpatrując ponownie sprawę, organ uzupełni stan faktyczny o wskazaną powyżej okoliczność i podejmie rozstrzygnięcie uwzględniając zaprezentowaną przez Sąd wykładnię art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.