I SA/Wr 1035/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant: Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi A. sp. z o.o. ska we W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta P. z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza na rzecz skarżącej od Prezydenta Miasta P. kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 21 listopada 2012 r. "A" ska we W. (Spółka, Storna, Skarżąca) wystąpiła do Prezydenta Miasta P. w z wnioskiem o o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, m. in. art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka jest właścicielem myjni bezdotykowej, znajdujących się na terenie dzierżawionym od "B" sp. z o. o. Obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej Spółkę i "B", po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni, zaliczoną według KŚT do rodzaju 103 i technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. Wobec powyższego Spółka zwróciła się z pytaniami: 1) Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe ? 2) Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego ? 3) Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni ? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka wskazała, że: 1) Myjnie należy zakwalifikować do budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 2) Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące wyposażenie techniczno – technologiczne nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych. 3) Podatnikiem podatku od nieruchomości jest Spółka, będąca właścicielem myjni, stanowiącej odrębny od gruntu przedmiot własności. Prezydent Miasta w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...], uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytań 1 i 3 oraz uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania 2. Organ wskazał, że myjnia jest budowlą w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Myjnię należy jako całość uznać za budowlę, podlegająca opodatkowaniu. Definicja budowli, zawarta w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową z instalacjami i urządzeniami. Pod pojęciem urządzenia budowlanego, zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem wszystkie elementy konstrukcyjne myjni samochodowej, które stanowią całość techniczno – użytkową podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podatnikiem dla budowli jest jej właściciel. Nie zgadzając się z otrzymaną interpretacją Strona wezwała Ministra Finansów- organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej- do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię. Strona wyjaśniła, że technika myjni kontenerowej, w zależności od modelu, obejmuje: system sterowania on – line, umożliwiający podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, układ podgrzewania wody – dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki, układ wysokiego ciśnienia – pompy, system zmiękczania i demineralizacji wody – kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody, osprzęt elektryczny, wyposażenie: ramiona, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe, odkurzacz, rozmieniarkę banknotów, centralny system zasysania monet, szczotki na stanowiskach, monitoring. W ocenie Strony konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. W myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie, będącym budowlą nie powoduje, że stanowią one całość techniczno – użytkową. Wyposażenie techniczno – technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (np. mycie ręczne). Wyposażenie myjni, nie stanowi urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ponieważ to obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym, a nie na odwrót. Ponadto Prawo budowlane odnosi się tylko do takich obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, które są wytworem procesu budowlanego. Należy zatem odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od urządzeń budowlanych. Technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące są urządzeniami technicznymi, które nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymaga pozwolenia na budowę i mogą być one w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Dlatego też wyposażenie techniczno – technologiczne myjni nie spełnia definicji obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna oczko wiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 upsa. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona, choć z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej -zajętego stanowiska (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok z dnia 29 lutego 2012 r. II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). Stosownie do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy mieć jednak na uwadze, że zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 169 § 1 -2. W myśl art., 169 § 1 jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli więc wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3. tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, organ podatkowy winien w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 do uzupełnienia powyższego braku. W ocenie Sądu wniosek Spółki nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na pytanie drugie. We wniosku o wydanie interpretacji Spółka w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni kontenerowej, wskazując jedynie, że jest to "technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291". Spółka użyła też sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". W Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", a pod rodzajem 291 "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Na podstawie podanego przez spółkę opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. Nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do WSA. Z oczywistych względów organ podatkowy przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami zamieszczonymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ani tym bardziej w skardze do WSA. W ocenie Sądu informacje te niezbędne są do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlega, więc budowla jako obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane, zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W rozpatrywanej sprawie istotne jest, czy "wyposażenie techniczno – technologiczne myjni" stanowi całość techniczno – użytkową z konstrukcją myjni lub czy jest to urządzenie techniczne związane z myjnią, zapewniające możliwość użytkowania myjni zgodnie z przeznaczeniem, podobne do przyłącza i urządzenia instalacyjnego. Natomiast informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalały na ustalenie takich cech tego wyposażenia. Istotny jest bowiem rodzaj urządzeń umieszczonych w myjni oraz sposób ich powiązania z konstrukcją myjni. Organ podatkowy udzielił odpowiedzi na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy. Na podstawie art. 169 § 1 organ podatkowy winien w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Wobec powyższego interpretacja została wydana z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien zastosować zalecenia przedstawione w uzasadnieniu wyroku. Z omówionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonego aktu orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego znalazło swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a.