VII SA/Wa 916/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi P.N. i W. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących P. N. i W. N. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] lutego 2013r. na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2012r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości J. gm. P.o. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w/w inwestycji złożyli P. N. i W. N. w dniu 15 października 2012r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012r. Starosta P. nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia dokumentacji m.in. w zakresie doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z obowiązującym planem miejscowym – na podstawie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego zobowiązanie zawarte w pkt 1 – ym postanowienia nakładające obowiązek przedłożenia dokumentu potwierdzającego, że działki o nr [...] i [...] stanowią jedną nieruchomość gruntową – działkę budowlaną nie ma oparcia w przepisach prawa. Zdaniem organu II instancji to od inicjatywy inwestora zależy, które działki ewidencyjne stanowić będą obszar inwestycyjny, pod warunkiem oczywiście, że dysponuje nimi na cele budowlane. Dlatego też nie jest konieczne przedstawienie żądanego dokumentu, z którego wynikałoby, że działki o nr ew. [...] i [...] stanowią jedną nieruchomość gruntową. Jednak niezależnie od powyższego organ wojewódzki wskazał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnia wymogów, o których mowa w ustawie prawo budowlane. W pierwszej kolejność wskazał, że inwestor nieprawidłowo obliczył powierzchnię biologicznie czynną działki budowlanej. Jakkolwiek zdaniem Wojewody [...] należy obliczyć jeden wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej łącznie dla obu działek ewidencyjnych, to do powierzchni biologicznie czynnej nie można zaliczyć obszaru, na którym usytuowany jest budynek gospodarczy, oznaczony jako "do rozbiórki". Co więcej nawet przedłożenie przez inwestora ostatecznej decyzji o rozbiórce tego obiektu będzie niewystarczające do zaliczenie jego obszaru do powierzchni biologicznie czynnej, będzie to możliwe dopiero po dokonaniu całkowitej rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Tymczasem z projektu zagospodarowania terenu wynika, że do powierzchni zabudowanej i utwardzonej zaliczono:powierzchnię zabudowy projektowanego budynku gospodarczego, istniejącego budynku mieszkalnego i powierzchnię pieszojezdną, uznając teren istniejącego budynku gospodarczego jako powierzchnię biologicznie czynną. Taki sposób określania przez inwestora powierzchni biologicznie czynnej jest niedopuszczalny. Ponadto organ podał, że z miejscowego planu - zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r., Nr poz. [...]) wynika, że dla zabudowy usługowej ustalono konieczność wyodrębnienia 3 miejsc parkingowych na każde 100m2 powierzchni użytkowej. Skoro zaś planowany obiekt budowlany ma zajmować ponad 300 m powierzchni działki, konieczne jest wydębienie 9 miejsc parkingowych na obszarze planowanej inwestycji. Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika natomiast jaka liczba miejsc parkingowych została zaprojektowana. Samo oznaczenie miejsca usytuowania istniejących parkingów i projektowanego podjazdu i parkingu nie jest wystarczająca do przyjęcia przez organ, że inwestor wywiązał się w tym zakresie z obowiązków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu nie można stwierdzić czy projektowana inwestycja pozostaje w zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ wojewódzki stanął na stanowisku, że jakkolwiek działki budowlane objęte wnioskiem inwestora stanowią całość inwestycyjną to budynek gospodarczy usytuowany na działce o nr ew. [...] powinien spełniać normy odległości w stosunku do granicy z działką o nr ew. [...]. Stosownie do § 12 ust. 1 i 2 wynika, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem na projekcie zagospodarowania terenu nie zaznaczono w jakiej odległości od działki o nr ew. [...] ma zostać usytuowany planowany obiekt. Organ odwoławczy wskazał, że co prawda Starosta P. wydawał już na gruncie niniejszej sprawy postanowienie w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, to nie wzywał inwestora do uzupełnienia braków, o których mowa powyżej. Z uwagi na to, że wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego wezwania inwestora do uzupełnienia braków w dokumentacji w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, to organ II instancji zobligowany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli P. N. i W. N.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. N 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni. Biorąc pod uwagę powyższą regulację w ocenie sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] wydana dnia [...] lutego 2013r, na podstawie art. 138 § 2 kpa. W postępowaniu administracyjnym zasadą wynikającą z art. 138 kpa jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji jest wyjątkiem od tej zasady. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest zatem ograniczona wymogiem spełnienia w/w przesłanek. W uzasadnieniu wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa decyzji organ odwoławczy ma obowiązek jednoznacznie wykazać spełnienie przesłanek z w/w przepisu a także wskazać okoliczności uniemożliwiające skorzystania z art. 136 kpa. W ocenie Sądu argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji nie uzasadniały uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie wykazał naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania. Nie podał także zakresu okoliczności koniecznych do ustalenia. Z oceny dokonanej przez Wojewodę [...] wynika, że inwestor dokonał nieprawidłowego wyliczenia zachowanej powierzchni biologicznie czynnej – bowiem dopiero dokonanie całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego którą zadeklarował inwestor pozwoli na uznanie terenu do powierzchni biologiczno – czynnej. W tym miejscu należy podkreślić, że organ całkowicie pominął treść art. 36 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten w ust 1 wymienia dodatkowe składniki, jakie może zawierać pozwolenie na budowę. Warunki określone w powyższym przepisie nakładane są na inwestora w razie potrzeby przez co należy rozumieć konieczność ich zawarcia w treści decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku gdy ze względu np na rodzaj inwestycji czy miejsce prowadzenia robót budowlanych bądź też sposób ich wykonywania należy je wprowadzić. Powyższy przepis w ust 1 pkt 3a stanowi i w razie potrzeby w decyzji o pozwoleniu na budowę organ określa terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Poza powyższym Sąd w pełni podziela zarzut skargi, iż projektowany budynek nie jest obiektem usługowym lecz gospodarczym. co wynika zarówno z treści opisu projektu budowlanego, jak i z decyzji organu I instancji, określającej jednoznacznie budynek jako gospodarczy, zaliczony do III kategorii obiektów budowlanych w rozumieniu załącznika do ustawy Prawo budowlane . Nadto w aktach sprawy znajduje się dodatkowe pismo inwestorów z dnia 6 września 2012r., pominięte przez organ odwoławczy, wyjaśniające przeznaczenie gospodarcze, powiązane z istniejącym budynkiem mieszkalnym, a zatem przeznaczenie obiektu nie jest usługowe i nie zachodzi potrzeba zapewnienia miejsc parkingowych. Niezasadna jest również ocena Wojewody dotycząca konieczności sprawdzenia odległości projektowanego budynku od granicy działki inwestycyjnej nr [...]. Wojewoda [...] przyznał, że planowana inwestycja obejmuje działki [...] i [...] w J. (fakt ten wynika z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek usytuowany jest na obu działkach. Tak więc ponieważ działka o nr [...] nie jest działką sąsiednią w rozumieniu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zobowiązanie organu I instancji do ustalenia odległości projektowanego budynku od granicy działki [...] nie jest zasadne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).