II OZ 106/14

Dnia 5 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1863/13 odmawiające zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2013 r. o przyznaniu P. K. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmawiającemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1863/13 odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2013 r. o przyznaniu P. K. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmawiającemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał P. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na ww. postanowienie. W dniu 11 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, który został potraktowany jako wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2013 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wskazując na powyższe, zdaniem Sądu pierwszej instancji w ponownym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy P. K. nie przedstawił nowych okoliczności, które przemawiałyby za zmianą postanowienia z dnia 14 października 2013 r. Wskazano, że aktualnie miesięczne dochody kształtują się na podobnym poziomie – 6460 zł, podczas gdy w poprzednim formularzu PPF podano kwotę 6560 zł. Pozostałe wydatki rodzinne są również na podobnym poziomie i obecnie wynoszą one 6293 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiła zmiana sytuacji majątkowej strony, która przemawiałaby za zmianą prawomocnego postanowienia z dnia 14 października 2013 r. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł P. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "P.p.s.a.") stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeśli wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 165 P.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Uwzględniając treść powyższych norm prawnych stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona skarżąca nie wykazała, bowiem, że jej sytuacja materialna i rodzinna ulegała takiemu pogorszeniu, które uzasadniałoby uwzględnienie przedmiotowego wniosku i poszerzenie zakresu prawa pomocy, z którego już korzysta skarżący. Co więcej, zarówno dochody jak i wydatki rodzinne pozostały na podobnym poziomie. W tej sytuacji nie zaistniały, zatem żadne okoliczności, o jakich mowa w art. 165 P.p.s.a., uzasadniające zmianę wcześniejszego postanowienia Sądu. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.