II GSK 2004/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Z., S. Z. "I. M." Spółki Jawnej w Cz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2138/13 w sprawie ze skargi M. Z., S. Z. "I. M." Spółki Jawnej w Cz. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. oddalił skargę M. Z., S. Z. "I. M." spółki jawnej w Cz. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: P. P. L. "K." J. K. sp. jawna w L. wniosła do Urzędu Patentowego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "M." o nr [...] zarejestrowany na rzecz skarżącej spółki "I. M.", przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 30:- lody, lody spożywcze, lody spożywcze w proszku, sorbety jako lody, torty lodowe, rolady lodowe, jogurt mrożony, ciasta mrożone, ciasta i wyroby cukiernicze, słodycze, cukierki, środki wiążące do lodów spożywczych. Wnioskodawczyni w podstawie prawnej żądania podała art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 172 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.:Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.), wskazując, że uprawiona do znaku spółka nie używa go w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją. Wnioskodawczyni podniosła ponadto, że w 2011 r. wprowadziła do produkcji i sprzedaży lizaki lodowe w kształcie misia - zabawki, który została zarejestrowany w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z pierwszeństwem od 29 grudnia 2010 r., i planuje zgłosić znak towarowy zawierający słowo "M." przeznaczony do oznaczania lizaka lodowego. Podkreśliła, że przeszkodą w stosowaniu takiej nazwy mogą być znaki "W. M." i "M." należące do skarżącej spółki. Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy RP stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "M." o numerze [...] z dniem 25 marca 2010 r. wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawczyni miała interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na wskazany znak towary albowiem prowadzi faktyczną działalność gospodarczą w zakresie produkcji lodów oznaczonych znakiem "M. K.", potwierdzoną fakturą sprzedaży lodów oznaczonych tym znakiem o wartości netto 5.899 zł. Organ uznał, że sporny znak "M." nie był używany w poddanym analizie okresie na rynku. Wskazał, że uprawniona spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających jego rzeczywiste i poważne używanie. Przedstawiona etykiety lodów "M. i.-m.", nie wskazywała w ocenie organu na używanie spornego znaku w Polsce w sposób niedwuznaczny, rzeczywisty i poważny. Mogła wskazywać na podjęcie czynności przygotowawczych mających na celu realizację zamiaru używania znaku, który nie jest jednak używaniem rzeczywistym. Uprawniona, zdaniem Urzędu Patentowego, nie wyszła poza plany używania znaku. Nie doszło zatem do pełnej i właściwej realizacji funkcji oznaczenia pochodzenia towaru przez znak. Czynności wykonane przez uprawnioną nie miały na celu zachowania bądź stworzenia udziału w rynku danych towarów, a zatem nie miały charakteru rzeczywistego używania znaku towarowego. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za prawidłowe uznał stanowisko organu w zakresie interesu prawnego wnioskodawczyni, który został w ocenie Sądu w sposób niewątpliwy, wykazany wypełniając tym samym przesłankę z art. 169 ust. 2 p.w.p. Zdaniem Sądu tylko faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie określonych towarów lub usług uzasadnia powoływanie się na przepisy dotyczące swobody prowadzenia działalności gospodarczej jako na źródło interesu prawnego dla wszczęcia postępowania spornego. O faktycznej działalności wnioskodawczyni nie świadczyło samo wpisanie określonych towarów lub usług do katalogu rodzajów działalności w ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ do czasu faktycznego podjęcia określonych działań gospodarczych w danym kierunku wpis taki będzie określał jedynie możliwą działalność ewentualną. Organ po przeanalizowaniu materiałów przedłożonych przez strony postępowania zasadnie, w ocenie Sąd, stwierdził, że wnioskodawczyni miała interes prawny oparty o art. 20 i art. 22 Konstytucji RP w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Spółka "K." prowadzi, bowiem faktyczną działalność gospodarczą w zakresie produkcji lodów oznaczanych znakiem "M.", co potwierdzała faktura sprzedaży VAT z dnia 20 maja 2011 r. dotycząca sprzedaży lodów "M. K.". Sąd wskazując na treść art. 169 ust. 6 p.w.p. stwierdził, że skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania administracyjnego aby używała spornego znaku, nie przedłożyła jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego jego używanie. Odnosząc się do załączonych o skargi faktur sprzedaży lodów "W. M." z dnia 12 maja 2011 r. oraz 14 maja 2011 r. Sąd stwierdził, że w czasie rozstrzygania przez organ nie znajdowały się one w aktach sprawy, wobec czego nie mogły mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Podkreślił również, że z kopii trzech pism wnioskodawczyni i skarżącej z dnia 28 marca 2011 r., 26 kwietnia 2011 r. oraz 2 maja 2011 r. wynikało, że skarżąca przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak (przed dniem 13 czerwca 2011 r.) wiedziała, że podmiot ten zamierza złożyć przedmiotowy wniosek. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 170 p.w.p. nie uwzględnia się rozpoczęcia lub wznowienia używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). M. Z., S. Z. "I. M." spółka jawna w Cz. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i przyjęcie wadliwych ustaleń dokonanych przez organ w zakresie istnienia interesu prawnego uczestnika w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "M." (nr [...]), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia i odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r.; 2. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na: - błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 28 k.p.a. oraz art. 169 ust. 1 i 2 p.w.p. poprzez wadliwe uznanie, że uczestnik posiada interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "M." (nr [...]); - błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 169 ust. 6 p.w.p. poprzez wadliwe uznanie, że istnieją przesłanki zezwalające na wszczęcie postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "M." (nr [...]) w sytuacji gdy uczestnik postępowania nie posiadała interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia tego prawa ochronnego. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie półka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sąd I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2015 r. skarżąca kasacyjnie spółka uzupełniła swoją argumentację w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. P. L. "K." J. K. sp. jawna w L. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. W piśmie procesowym z dnia 8 października 2015 r. uczestnik postępowania uzupełnił swoją argumentację w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie kasatora, miało postać kwalifikowaną, tzn. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie lub niezastosowanie. Sposób sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej powoduje, iż trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu tychże zarzutów kasacyjnych uznał je za niezasadne. Po pierwsze podstawowym zarzutem, na którym oparł skarżący kasacyjnie swoje pozostałe zarzuty i ich argumentację jest zarzut bezpodstawnego uznania przez Sąd I instancji, który w tym zakresie podzielił stanowisko organu patentowego, iż wnioskodawca – P. P. L. "K." J. K. Sp. jawna - ma interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organ patentowy, jak i Sąd I instancji zasadnie przyjęły, posługując się zresztą obszernym orzecznictwem w tej kwestii i stanowiskiem doktryny, iż źródłem interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, a więc także te przepisy prawa materialnego, z których wynika prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli należna przedsiębiorcy swoboda działalności gospodarczej jest zagrożona przez cudze prawo do znaku towarowego, to przedsiębiorca ten ma interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wyeliminowanie z obrotu tego prawa wyłącznego. Ograniczenie swobody działalności gospodarczej innych podmiotów przez prawidłowo udzielone i prawidłowo funkcjonujące prawo wyłączne stanowi istotę tego prawa i sam fakt istnienia ograniczenia swobody nie uzasadnia interesu prawnego do zakwestionowania cudzego znaku towarowego. Jak zaakcentował Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku dla wykazania interesu prawnego opartego na bardzo ogólnej normie prawnej, należy wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uprawnionego (jego prawo do znaku towarowego) i wnioskodawcy (jego prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku (por. NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1551/11). Zasadnie Sąd I instancji wskazał, iż celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie prawa ochronnego wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów, do oznaczania których dany znak został przeznaczony. Nieużywanie znaku towarowego może zatem doprowadzić do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego. Funkcja obowiązku używania znaku towarowego wypływa również z podstawowej funkcji samego znaku. Jest ona przejawem funkcji odróżniającej (dystynktywnej), w świetle której znak nieużywany traci swój gospodarczy sens. Ma na celu wykształcenie i egzekwowanie tej funkcji w praktyce, a więc urzeczywistnienie i stałe wypełnianie natury znaku jako instrumentu pozyskiwania klienteli. Służy przez to realnej kreacji znaku, na który prawo formalne zostało przyznane w wyniku jego rejestracji. Należy zauważyć, że wypełnienie obowiązku używania znaku towarowego jest swoistym ekwiwalentem, dodatkową "ceną" za udzielone prawo na znak. (por.: M. Trzebiatowski: Obowiązek używania znaku towarowego. Studia Prawa Prywatnego 2009, z.3-4, s. 206 i nast. oraz wymieniona tam literatura przedmiotu i orzecznictwo). Pojęcie interesu prawnego nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej. Jak zaakcentował Sąd I instancji w zaskarżonym tu wyroku przyjmuje się jednak, że jest ono tożsame z interesem prawnym o którym mowa w art. 28 k.p.a. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach istotą interesu prawnego jest związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy, czyli decyzja administracyjna, może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 4000/01 oraz z dnia 11 grudnia 2002 r.; sygn. akt II SA 3993/01). "W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 i art. 22 Konstytucji RP (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 218/2001 OSNP 2004/2 poz. 23; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2003 r., II SA 81/2002, nie publ.). Jednak wspomniane normy prawne, gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, mogą być źródłem interesu prawnego tylko wtedy, gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 16 kwietnia 2009 r., II GSK 709/08: << Dla wykazania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania (art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) wystarczy zatem wskazanie przez wnioskodawcę na własne prawo ochronne na znak towarowy dla takiej samej grupy towarów, co znak towarowy, o stwierdzenie wygaśnięcia, którego wnioskodawca występuje oraz wskazanie na takie wspólne elementy w oznaczeniu występujące w obu znakach towarowych, które czynią przekonanie wnioskodawcy o ich kolizyjności obiektywnie usprawiedliwionym, tj. świadczą o tym, że przekonanie to nie jest oczywiście bezzasadne.>>" (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku WSA; por. też: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1646/11). Oceniając istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w analizowanej sprawie należy przyznać rację Sądowi I instancji, iż Urząd Patentowy RP prawidłowo ocenił istnienie tego interesu po stronie wnioskodawcy, który faktyczne prowadzi działalności gospodarczą w zakresie towarów w klasie 30. Wnioskodawca prowadzi bowiem faktyczną działalność gospodarczą w zakresie produkcji lodów oznaczanych znakiem "M.", czego dowodem jest przedłożona przez wnioskodawcę faktura sprzedaży VAT z dnia 20 maja 2011 r. dotycząca sprzedaży lodów "M. K." o wartości netto 5.899 złotych (karta 143 akt adm. sprawy). Rację ma Sąd I instancji, iż zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze przepis art. 169 ust. 6 p.w.p. jednoznacznie wskazuje na uprawnionego do znaku towarowego jako stronę, na której w razie sporu o wypełnienie obowiązku używania znaku spoczywa ciężar dowodu w tej kwestii. "Biorąc pod uwagę znaczenie obowiązku używania, należy uznać, że dowody realizacji tego obowiązku powinny być niewątpliwe, wolne od domysłów. (...), wszelkie wątpliwości w tej kwestii muszą przemawiać na niekorzyść uprawnionego." (por.: M. Trzebiatowski: Obowiązek używania znaku towarowego. Studia Prawa Prywatnego 2009, z.3-4, s. 206 i nast. oraz wymieniona tam literatura przedmiotu i orzecznictwo). Tego obowiązku skarżąca Spółka nie dopełniła. Nie wykazała w postępowaniu przed organem żadnych dowodów potwierdzających używanie znaku. Zasadnie uznał Sąd I instancji, podzielając ocenę dokonaną przez Urząd Patentowy RP, iż dowody przedstawione przez skarżącą nie potwierdzają rzeczywistego używania spornego znaku. Przedstawione etykiety lodów "M. i.-m.", nie wskazywały na używanie spornego znaku w Polsce w sposób niedwuznaczny, rzeczywisty i poważny. Mogły wskazywać na podjęcie czynności przygotowawczych mających na celu realizację zamiaru używania znaku, który nie jest jednak używaniem rzeczywistym. Uprawniona, zdaniem Urzędu Patentowego, nie wyszła poza plany używania znaku. Nie doszło zatem do pełnej i właściwej realizacji funkcji oznaczenia pochodzenia towaru przez znak. Czynności wykonane przez uprawnioną nie miały na celu zachowania bądź stworzenia udziału w rynku danych towarów, a zatem nie miały charakteru rzeczywistego używania znaku towarowego. Decyzja UP RP zawiera prawidłową analizę tych dowodów. Natomiast dwie faktury sprzedaży lodów "W. M." z dnia 12 maja 2011 r. i 14 maja 20111 r. nie znajdowały się w aktach sprawy w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wobec czego, jak zasadnie przyjął Sąd I instancji, nie mogły mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Ponadto, jak słusznie tenże Sąd podkreślił z kopii trzech pism wnioskodawcy i skarżącej z dnia 28 marca 2011 r., 26 kwietnia 2011 r. oraz 2 maja 2011 r. (karty 8-10 akt adm. sprawy) wynika, że skarżąca przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przez wnioskodawcę, czyli przed dniem 13 czerwca 2011 r., wiedziała, że podmiot ten zamierza złożyć tenże wniosek, a stosownie do treści art. 170 p.w.p. nie uwzględnia się rozpoczęcia lub wznowienia używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i przyjęcie wadliwych ustaleń dokonanych przez organ w zakresie istnienia interesu prawnego uczestnika w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "M." (nr [...]), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia i odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r. oraz zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 28 k.p.a. oraz art. 169 ust. 1 i 2 i 6 p.w.p. poprzez wadliwe uznanie, że uczestnik posiada interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "M." (nr [...]). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie art. 141 § 4 p.p.s.a. W treści tego przepisu ustawodawca wskazał jakie elementy musi zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, a są nimi: "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu i instancji nie narusza tego przepisu, ponieważ zawiera, skonstruowane w sposób poprawny, wskazane w treści tego przepisu elementy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.