II OSK 1847/14

Dnia 1 kwietnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms /spr./ sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1566/13 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej O. [...] w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda Mazowiecki stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową "O. 5[...]" w W. od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2013 r. zmieniającej ostateczną decyzję własną z dnia [...] października 2007 r. zatwierdzającą zamienny projekt zagospodarowania terenu i udzielającą pozwolenia na budowę II etapu inwestycji stanowiącej zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i garażami podziemnymi, położonego na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. O. w W. Odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej zostało podpisane przez r.pr. G. K. i Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał do usunięcia braków formalnych odwołania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, poprzez przedłożenie oryginalnego bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem upoważnienia do działania w imieniu Wspólnoty. Wezwanie zostało doręczone w dniu 25 kwietnia 2013 r., zatem wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 2 maja 2013 r. W rezultacie zasadne było wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Wojewoda Mazowiecki podkreślił przy tym, że w aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez Zarządcę Wspólnoty Mieszkaniowej – Wspólnotę P. sp. z o.o. sp. k. reprezentowaną przez M. M. radcy prawnemu G. K., które nie uprawnia go do działania jako pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej. Wspólnota Mieszkaniowa "O. [...]" w Warszawie wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 33 § 1 i 3 w zw. z art. 104 K.p.a., art. 7, 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżone postanowienie stwierdził, że wezwanie z art. 64 § 2 K.p.a. zostało prawidłowo skierowane do r.pr. G. K., ale nie zawierało prawidłowego pouczenia o tym, że nieusunięcie braków w terminie spowoduje stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Ponadto wezwanie nie było precyzyjne, a organ winien był wskazać, jakiego dokumentu oczekuje od pełnomocnika. G. K. powołał się na pełnomocnictwo udzielone 10 grudnia 2012 r. przez zarządcę Wspólnoty Mieszkaniowej złożone do akt sprawy. Decyzję organu I instancji z [...] lutego 2013 r. doręczono zarządcy. W skardze kasacyjnej od wyroku wniesionej przez G. sp. z o.o. w W. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w konsekwencji nieprawidłowego uznania, że wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania było przedwczesne, ponieważ wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania było nieprecyzyjne, podczas gdy z jego treści wynika, iż wezwano do złożenia oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego, co doprowadziło do naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 134 K.p.a., polegającego na uznaniu, że organ, mimo powzięcia uzasadnionych wątpliwości w odniesieniu do umocowania pełnomocnika skarżącego, nie był nie tylko uprawniony, lecz również zobowiązany do ich wyjaśnienia poprzez sformułowanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania niekorzystnego dla uczestnika rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie podniósł, że z wezwania organu wyraźnie wynika, jakie wątpliwości powziął organ i jakiego zachowania oczekiwał od skarżącego. Wspólnota Mieszkaniowa była świadoma konsekwencji nieuzupełnienia braków formalnych odwołania, o których mowa w art. 134 K.p.a., bez względu na fakt, że w pouczeniu wezwania organ nie powołał wskazanego przepisu. Wątpliwości organu co do pełnomocnictwa były zasadne. Pełnomocnik Wspólnoty wniósł odwołanie powołując się na pełnomocnictwo udzielone mu przez zarządcę Wspólnoty w dniu 10 grudnia 2012 r., natomiast w dniu 17 grudnia 2012 r. podjęto uchwały: o zmianie sposobu zarządu nieruchomością wspólną oraz o powołaniu zarządu wspólnoty, doszło zatem do zmiany podmiotu uprawnionego do reprezentacji Wspólnoty. W chwili wniesienia odwołania podmiotem uprawnionym do reprezentacji Wspólnoty był trzyosobowy zarząd. Istniało zatem wysokie prawdopodobieństwo, że wszelkie pełnomocnictwa udzielone przez zarządcę wygasły albo zostały odwołane. W tych warunkach konieczne było wezwanie pełnomocnika do złożenia upoważnienia uprawniającego do reprezentowania Wspólnoty. Przytaczając takie podstawy skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i 9 K.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w postępowaniu odwoławczym, a nieuzupełnienie braków odwołania skutkuje stwierdzeniem jego niedopuszczalności zgodnie z art. 134 K.p.a. Oznacza to więc, że organ zastosował art. 134 K.p.a., a nie art. 64 § 2 K.p.a., co nie zmienia faktu, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał za przedwczesne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "O. [...]" w W. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej za prawidłowe należy uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że wezwanie z dnia 22 kwietnia 2013 r. skierowane do r.pr. G. K. nie zostało sformułowane w sposób właściwy z dwóch powodów. Po pierwsze, wezwanie to zawierało nieprawidłowe pouczenie, że w razie nieuzupełnienia braków formalnych, pismo zostanie pozostawione bez rozpoznania, co nie może nastąpić w odniesieniu do odwołania. To prowadzi do wniosku, że organ nie mógł zastosować konsekwencji niewykonania wezwania nieprzewidzianych w pouczeniu w postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a powinien wystosować ponowne wezwanie z prawidłowym pouczeniem i dopiero po bezskutecznym upływie terminu do wykonania tego ponownego wezwania - zastosować art. 134 K.p.a. Po drugie, wezwanie zostało sformułowane w taki sposób, że nie było jasne jakiego dokumentu i z jakiego powodu organ żąda upoważnienia do działania w imieniu Wspólnoty. Organ zażądał dostarczenia "oryginału bądź odpowiednio potwierdzonego za zgodność z oryginałem, udzielonego (...) upoważnienia do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej (...)", wskazując jednocześnie, że znajdujące się w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu przez zarządcę nie uprawnia go do działania w imieniu Wspólnoty. Organ dysponował znajdującym się w aktach sprawy pełnomocnictwem z dnia 10 grudnia 2012 r. udzielonym r.pr. G. K. przez będącą zarządcą odwołującej się Wspólnoty Wspólnotę P. sp. z o.o. sp. k. w W. reprezentowaną przez M. M. Jak trafnie zauważono w zaskarżonym wyroku ten sposób reprezentacji nie był kwestionowany w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Jeżeli organ miał wątpliwości związane z właściwym umocowaniem r.pr. G. K. do działania w imieniu Wspólnoty, to powinien wskazać z czego to wynika. Jeżeli wątpliwości te wynikały z podjęcia w dniu 17 grudnia 2012 r. uchwały przez zebranie właścicieli lokali Wspólnoty Mieszkaniowej o odwołaniu dotychczasowego zarządcy wspólnoty i pozbawienia go prawa do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną, w tym do reprezentowania Wspólnoty, należało to wskazać w wezwaniu. Skutki powyższej uchwały związano z dniem powołania nowego zarządu Wspólnoty, co nastąpiło na podstawie uchwały podjętej w tym samym dniu. Rację ma skarżący kasacyjnie, że z powodu powyższych okoliczności istniało prawdopodobieństwo, iż wszystkie pełnomocnictwa zostały odwołane i organ powinien tę kwestię wyjaśnić. Wymaga natomiast podkreślenia, że uchwała dotyczyła zmiany dotychczasowego sposobu zarządu i odwołania pełnomocnictwa udzielonego Wspólnocie P. sp. z o.o. sp. k. w W. jako zarządcy, ale nie ma w niej mowy o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego przez tegoż zarządcę r.pr. G. K. Z pozostałego materiału zebranego w sprawie również nie wynika, że pełnomocnictwo z 10 grudnia 2012 r. zostało odwołane. Istotne jest więc to, że wszystkie powyższe okoliczności i wynikające z nich wątpliwości co do prawidłowości umocowania radcy prawnego, który podpisał się pod odwołaniem, organ powinien był w sposób jasny i precyzyjny zawrzeć w wezwaniu, tak żeby istniała możliwość prawidłowego jego wykonania. Organ nie uczynił tego, zatem, jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, naruszył także art. 7 i 9 K.p.a. Wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne (art. 7, art. 9, art. 64 § 2 w zw. z art. 134 K.p.a.), ponieważ Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organ naruszył art. 7 i 9 K.p.a., zatem istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 lit 1 pkt c P.p.s.a., więc przepis ten nie został naruszony. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 P.p.s.a. ----------------------- 2