V SA/Wa 1625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. LLC z siedzibą na U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Wa. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do korzystania z postanowień Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR postanawia: - odrzucić skargę. Do skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. dołączono pełnomocnictwo z dnia 19 kwietnia 2013 r. upoważniające r.pr. M. H. do zastępowania skarżącej m.in. przed WSA w Warszawie. Pełnomocnictwo to zostało podpisane przez I. L. Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia ww. pełnomocnictwa procesowego, w oryginale lub uwierzytelnionej kopii wraz z tłumaczeniem na język polski. W odpowiedzi na powyższe skarżąca w dniu 26 lipca 2013 r. nadesłała pełnomocnictwo z dnia 15 kwietnia 2013 r. upoważniające J. S. jako Dyrektora Kancelarii Prawnej B. do reprezentowania T. LLC w postępowaniu administracyjnym przed Dyrektorem Izby Celnej w W. w sprawie pozbawienia prawa do korzystania z postanowień Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR. Pełnomocnictwo to zostało opatrzone jednym nieczytelnym podpisem. Nadesłano również pełnomocnictwo z dnia 19 kwietnia 2013 r., w treści którego J. S. umocował r.pr. M. H. do wniesienia skargi i reprezentacji skarżącej w toku postępowania przed właściwym sądem administracyjnym. Wobec powyższego – w celu ostatecznego wyjaśnienia umocowania do udzielenia pełnomocnictwa r.pr. M. H. – zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 §3 p.p.s.a.) przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego z dnia 19 kwietnia 2013 r. – udzielonego ww. pełnomocnikowi przez I. L. – tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu z Jednolitego Rejestru Osób Prawnych i Osób Fizycznych – Przedsiębiorców lub innego dokumentu (np. umowy spółki) potwierdzającego upoważnienie do reprezentowania T. LLC z siedzibą na U. przez I. L. W odpowiedzi pełnomocnik nadesłał oryginał wpisu do ww. rejestru wskazując, iż wynika z niego jednoosobowy sposób reprezentacji skarżącej spółki przez jej Dyrektora Generalnego A. O. L. Nadesłano ponadto pismo z dnia 29 lipca 2013 r. ww. dyrektora skarżącej spółki zawierające oświadczenie, iż pełnomocnictwo z dnia 15 kwietnia 2013 r. zostało podpisane przez niego. Pełnomocnik w piśmie przewodnim wskazał natomiast, że wbrew wezwaniu Sądu pełnomocnictwo pochodzi z daty 15, a nie 19 kwietnia 2013 r. i zostało podpisane przez dwie osoby – "A. L. i I. L.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma, a więc także do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Co więcej, w przypadku gdy działa on w imieniu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową to powinien nadto dołączyć dokument stwierdzający umocowanie do jej reprezentowania przez osobę, która pełnomocnictwa udzieliła. Zgodnie bowiem z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Niedołączenie tych dokumentów do skargi uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wykonała kierowanych do niej w powyższym zakresie wezwań Sądu. Z nadesłanych przez nią dokumentów wynika, że I. L. nie była upoważniona do udzielenia pełnomocnictwa z dnia 19 kwietnia 2013 r. (dołączonego do skargi) skoro jedyną osobą upoważnioną do samodzielnej reprezentacji skarżącej spółki był jej dyrektor generalny A. L. Z kolei znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia 15 kwietnia 2013 r. upoważnia J. S. jedynie do występowania cyt. "przed Dyrektorem Izby Celnej w W. w sprawie pozbawienia prawa do korzystania z postanowień Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR", a więc wyłącznie w postępowaniu administracyjnym. Późniejsze pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 19 kwietnia 2013 r. udzielone przez J. S. r.pr. M. H. ma natomiast szerszy zakres, upoważnia bowiem pełnomocnika substytucyjnego do złożenia skargi oraz reprezentacji skarżącej przed sądem administracyjnym. Pełnomocnictwo substytucyjne musi zaś mieścić się w granicach pełnomocnictwa podstawowego tzn. jego zakres nie może być szerszy niż zakres pełnomocnictwa podstawowego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sprawie niniejszej skarżąca wskazała, iż przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], a więc decyzja organu I instancji. Jednocześnie należy wskazać, iż skarżąca została prawidłowo pouczona o prawie wniesienia odwołania od ww. decyzji do Szefa Służby Celnej jednak z prawa tego nie skorzystała. W świetle powyższego uznać należało, iż skarga na decyzję z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], która jest decyzją organu administracyjnego I instancji jest niedopuszczalna, bowiem jak wynika z ww. art. 52 § 1 p.p.s.a., skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje jedynie na decyzje organu rozstrzygające sprawę w II instancji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.