II OSK 66/14

Dnia 8 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Paweł Groński /spr./ Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 648/13 w sprawie ze skargi W. z siedzibą w P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu produktów i ich zatrzymania oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 648/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W. z siedzibą w P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu produktów i ich zatrzymaniu oraz o nakazaniu zaprzestania działalności gospodarczej w sklepie prowadzonym przez skarżącego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Olsztynie w dniu 28 stycznia 2013 r. otrzymał informację ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w Olsztynie o udzieleniu pomocy medycznej młodym osobom znajdującym się pod wpływem środków o działaniu psychoaktywnym. Pacjenci wyjaśnili, że zażyli zakupiony w sklepie "Pachnący Dom" w Olsztynie preparat o nazwie "ekstrakt cytrynowy ogień". Obserwowane u pacjentów zaburzenia po zażyciu tych produktów zrodziły uzasadnione obawy, że zawierają one środki zastępcze, stwarzające zagrożenie dla zdrowia ludzi, określone w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W wyniku przeprowadzonej w dniu 28 stycznia 2013 r. w sklepie "Pachnący Dom" przy ul. [...] w Olsztynie należącym do W. z siedzibą w P. kontroli sanitarnej ustalono, że w obrocie znajdują się produkty, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia. W tych okolicznościach faktycznych, organ I instancji decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r., działając na podstawie art. 27c ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a., orzekł o: 1. wstrzymaniu wprowadzania do obrotu w sklepie "Pachnący Dom w Olsztynie produktów : ekstraktu "czekoladowy ogień" - 6 sztuk, ekstraktu "cytrynowy powiew" – 8 sztuk, ekstraktu "cytrynowy ogień" – 11 sztuk, co do których zachodzi podejrzenie, ze są środkami zastępczymi, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań tych substancji, to jest do 28 kwietnia 2013 r., 2. zatrzymaniu tych substancji na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia – trzy miesiące, to jest do 28 kwietnia 2013 r., 3. nakazaniu zaprzestania działalności w sklepie "Pachnący Dom" w Olsztynie na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia – trzy miesiące, to jest do 28 kwietnia 2013 r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji W. z siedzibą w P. podniosła m.in., że kontrola sanitarna została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów art. 79, art. 79a, art. 79 b oraz art. 82 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z tym dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli, zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarzonej, nie mogą stanowić dowodu w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Według strony, organ nie miał podstaw prawnych do zastosowania przepisów art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (wstrzymanie wprowadzania substancji do obrotu) i art. 27c ust. 3 pkt 2 (nakazanie zaprzestania prowadzenia działalności w sklepie) tej ustawy. Stanowiska swojego organ nie uzasadnił, czym naruszył art. 7 i art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania strony Warmińsko – Mazurski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Olsztynie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie podstaw i zasad przeprowadzenia kontroli. Organ odwoławczy stwierdził, że w Olsztynie w styczniu 2013 r. doszło do zatruć osób młodocianych, które nastąpiły po spożyciu produktu o nazwie ekstrakt "cytrynowy ogień", zakupionego w sklepie należącym do skarżącej Spółki. Te ustalenia faktyczne (stwierdzone przypadki interwencji medycznych spowodowanych zatruciem tzw. dopalaczami i dostępność tych produktów w obiektach handlowych i w sklepie należącym do skarżącej) uzasadniały wydanie decyzji o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu produktu, o której mowa w art. 27c. ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Według powołanego przepisu, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o nakazie zaprzestania działalności gospodarczej na okres trzech miesięcy (art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej), organ podkreślił, że mimo wcześniejszych decyzji zakazujących wprowadzania do obrotu w innych sklepach produktów, co do których zachodzi podejrzenie, że mogą być one środkami zastępczymi, produkty te w dalszym ciągu są sprzedawane przez Spółkę w sklepie w Olsztynie. Co więcej, w toku postępowania odwoławczego w tej sprawie, organ uzyskał opinię biegłego z zakresu fizykochemii, sporządzoną w Centrum Badan Kryminalistycznych "[...]" w Szczecinie w dniu 12 lutego 2013 r. Z opinii tej wynika, że zatrzymane produkty zawierają w swoim składzie substancje psychoaktywne (pentedron bądź UR-144), których działanie pozwala zakwalifikować je do tzw. środków zastępczych, o których mowa w ustawi o przeciwdziałaniu narkomanii. W skardze na tę decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, powtarzając w zasadzie zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie wykazał zagrożenia, któremu nakaz zaprzestania prowadzenia działalności miał zapobiec albo doprowadzić do jego usunięcia. Nadto, wydana decyzja nie ma żadnej podstawy prawnej ani faktycznej, gdyż organ w ogóle nie uzasadnił na jakiej podstawie uznał, że zachodzi "uzasadnione podejrzenie, iż produkt stwarza zagrożenie". Zdaniem Spółki organ nie rozpatrzył całokształtu zebranego materiału dowodowego, nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominął interes społeczny i słuszny interes strony. Organ również w sposób bezprawny ingerował w swobodę gospodarczą kontrolowanego podmiotu i jego prawo do własności, naruszając miedzy innymi przepisy ustawy o działalności gospodarczej (nie doręczono upoważnień, nie zawiadomiono strony o wszczęciu czynności kontrolnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w art. 44b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 124) \wprowadzono zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Zgodnie z art. 4 pkt 27 tej ustawy, środkami zastępczymi są substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Wprowadzaniem do obrotu, stosownie do art. 4 pkt 34 ustawy, jest natomiast udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Zgodnie natomiast z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Sąd powołał treść art. 27c ust. 1 i ust. 3 tej ustawy, w myśl których w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. W przypadku wydania takiej decyzji, właściwy państwowy inspektor sanitarny: zatrzymuje produkt (art. 27c ust. 3 pkt 1) i nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu (art. 27c ust. 3 pkt 2) na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia. Wynika z tego, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, uzależnione zostało od stwierdzenia, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że określone produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu w sklepie "Pachnący Dom: w Olsztynie spornych produktów oraz decyzji o zatrzymaniu produktów i nakazaniu zaprzestania prowadzenia przez Spółkę działalności handlowej w sklepie. Wskazują na to niewątpliwie informacje o przypadkach zatruć po spożyciu (wypaleniu) różnych preparatów zakupionych w sklepie skarżącej. Istniało więc podejrzenie, że sporne produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. To podejrzenie zamieniło się w pewność z chwilą otrzymania ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań fizykochemicznych z dnia 12 lutego 2013 r., biegłego sądowego z dziedziny fizyko – chemicznych badań kryminalistycznych. Z opinii tej wynika, że dostępne w sklepie skarżącej Spółki produkty o nazwach: ekstrakt "czekoladowy ogień", ekstrakt "cytrynowy powiew" i ekstrakt "cytrynowy ogień", zawierają związki, stanowiące środki zastępcze i zawierają w swoim składzie substancje psychoaktywne (pentedron, bądź UR -144), których działanie pozwala zakwalifikować je do grona tzw. środków zastępczych, tzw. "dopalaczy" lub "narkotyków projektowanych." Z kolei okoliczność, że środki zastępcze mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego jest oczywista i powszechnie znana. Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skonstatował, że zostały spełnione - określone w art. 27c ust. 1 i ust. 3 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej - przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu tych produktów i ich zatrzymaniu oraz nakazie zaprzestania prowadzenia działalności przez Spółkę przez okres podany w decyzji. W. z siedzibą w P. zaskarżyła w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania w zakresie uzasadnienia decyzji zwłaszcza w zakresie dotyczącym przesłanki decyzji o nakazaniu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej, b) art.141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej, c) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie jest precyzyjne, Spółka zarzuciła ponadto zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej przez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu pierwszego i drugiego zarzutu skargi kasacyjnej Spółka podkreśliła, że Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonego przez stronę zarzutu nieistnienia przesłanki do nakazania zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej i w ten sposób naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, WSA w Olsztynie nie zauważył, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazywał na "uzasadnione podejrzenie zagrożenie dla życia i zdrowia" (co jest przesłanką wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu danego produktu), nie zaś na udowodnione "zagrożenie" o którym mowa w art. 27c ust. 2 ustawy, które ma usunąć zakaz zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Organ nie udowodnił więc, że sporne produkty stanowią zagrożenie dla zdrowia lub życia, a okres 3 miesięcy jest niezbędny do usunięcia tego zagrożenia. Zdaniem Spółki, Sąd nie zauważył także, że organ I instancji (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Olsztynie) w pkt 1 decyzji wstrzymał wprowadzenie do obrotu 25 określonych, konkretnych produktów, natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ I instancji wstrzymał wprowadzanie do obrotu wszystkich produktów o nazwach: ekstrakt czekoladowy ogień, ekstrakt cytrynowy powiew oraz ekstrakt cytrynowy ogień. Oznacza to, że rozstrzygniecie organu odwoławczego jest nieprecyzyjne i narusza art. 107 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej), skarżąca podkreśliła, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie istniało żadne udowodnione zagrożenie, a działania organu polegające na wycofaniu kwestionowanych produktów z obrotu i ich zatrzymanie, nawet jeśli było jakiekolwiek hipotetyczne zagrożenie, powodowały jego usunięcie. Zatem zakaz prowadzenia działalności do czasu "usunięcia zagrożenia" w ogóle nie powinien być wydany. Organ usunął już hipotetyczne zagrożenie, o którym mowa w art. 27c ust. 1 ustawy wydając decyzję o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu spornych produktów i ich zatrzymaniu. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie przyjął, że przesłanki zastosowania art. 27c ust. 3 pkt 2 są tożsame z przesłankami zastosowania art. 27c ust. 1 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej. W uzasadnieniu wyroku stwierdził bowiem, że "zaistniało bowiem podejrzenie i to uzasadnione, że wymienione produkty stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a jeśli tak, to – wbrew zawartemu w skardze stanowisku co do konieczności uzyskania przez organ i przedstawienia w uzasadnieniu orzeczenia dowodów potwierdzających stan zagrożenia - wystarczająca przesłanka do zastosowania art. 27c ustawy. W chwil wydania decyzji nie istniało żadne zagrożenie, jego istnienie nie było udowodnione, a wcześniejsze działania organu polegające na wstrzymaniu wprowadzenia kwestionowanych produktów do obrotu i ich zatrzymanie, przyjmując nawet, że to one według organu stanowią zagrożenie (co nadal pozostaje niejasne), spowodowały usunięcie rzekomego zagrożenia zanim zaskarżona decyzja weszła w życie. Przyjąć więc należy, że nakaz zaprzestania prowadzenia działalności do czasu "usunięcia zagrożenia" w ogóle nie powinien zostać wydany z uwagi na fakt, że organ usunął już hipotetyczne zagrożenie swoim uprzednim działaniem. Warmińsko-Mazurski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Olsztynie nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Rozpatrywana sprawa dotyczy decyzji orzekającej o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu 25 sztuk produktów, ich zatrzymaniu oraz nakazaniu skarżącej Spółce zaprzestania – na okres 3 miesięcy - prowadzenia działalności handlowej. Zgodnie z art. 27 c ust. 1 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy niż 18 miesięcy. Według ust. 3 tego przepisu, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny : zatrzymuje produkt (pkt 1), nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące (pkt 2). W skardze kasacyjnej Spółka zakwestionowała rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej , nakazujące zaprzestanie działalności handlowej w sklepie "Pachnący Dom" w Olsztynie i stąd zarzuciła Sądowi naruszenie tego przepisu prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten nie jest uzasadniony. Należy bowiem zauważyć, że w świetle art. 27c ust. 1 i 3 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej rozstrzygnięcie nakazujące prowadzenia działalności w obiektach lub pomieszczeniach służących wprowadzaniu niedozwolonego produktu do obrotu jest normatywną konsekwencją wydania rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 27c ust. 1 ustawy. Organ, który wydał decyzję na podstawie art. 27c ust. 1 jest zatem obowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Wynika z tego, że nie można skutecznie zwalczyć rozstrzygnięcia nakazujące zaprzestanie działalności gospodarczej (art. 27c ust. 3 pkt 2) bez wzruszenia decyzji wydanej na podstawie art. 27c ust. 1 ustawy. Prowadzi to z kolei do wniosku, że przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 27c ust. 1 i art. 27c ust. 3 pkt 2 należy uznać za tożsame, mimo nieco innego ich sformułowania. Inaczej bowiem organ mógłby wypełnić dyspozycji wynikającej z art. 27 c ust. 3 pkt 2. W tej sytuacji należy uznać za nieuzasadnione podniesione w skardze zarzuty procesowe (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 141 § 4 p.p.s.a.) uzasadnione niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności istnienia przesłanki istnienia zagrożenia, o którym mowa w art. 27c ust. 3 pkt 2. Skoro bowiem organ miał podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 27 c ust. 1 i skarżący tych podstaw nie kwestionował, to tym samym miał podstawy (jak powiedziano - nawet obowiązek) wydania decyzji w oparciu o art. 27c pkt 3 pkt.2. Został tym samym zwolniony przez ustawodawcę od dodatkowego badania istnienia zagrożenia, wspomnianego w art. 27 c ust. 3 pkt 2. W odniesieniu do zrzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. trzeba ponadto zauważyć, że w myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ten przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną. Strona wnosząca skargę kasacyjną w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie orzeczenia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Zarzut ten zmierza bowiem w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciami organów, które sąd I instancji ocenił jako prawidłowe. Treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje zatem z treścią powołanego przepisu. Niemniej jednak analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, ze uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli orzeczenia jest w pełni możliwe. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 107 k.p.a. w sposób opisany w skardze kasacyjnej. Nieścisłości pomiędzy treścią sentencji decyzji organu I instancji, a uzasadnieniem decyzji organu odwoławczego nie mają istotnego znaczenia, ponieważ organ odwoławczy utrzymał w mocy organu I instancji, co oznacza, że miarodajna dla określenia zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia jest sentencja decyzji organu I instancji. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.