II OSK 143/14

Dnia 29 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. N. i W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 745/13 w sprawie ze skargi E. N. i W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 2 października 2013 r., sygnatura akt II SA/Łd 745/13, oddalił skargę E. N. i W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] listopada 2012 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł w następujących istotnych okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta R. decyzją z [...] listopada 2012 r. ustalił na wniosek A. S. i W. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działkach nr [...],[...],[...] przy ul. [...] w R. budynków gospodarczych w zabudowie zagrodowej dla obsługi gospodarstwa. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest związany z postępowaniem w sprawie legalizacji wybudowanych na wskazanych w decyzji nieruchomościach dwóch budynków gospodarczych. Organ administracji przyjął, że projektowana inwestycja jest zgodna z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym przyjął, że na podstawie art. 61 ust. 4 tej ustawy nie stosuje się jej art. 61 ust. 1 pkt 1. Ustalił bowiem, że wnioskodawcy prowadzą na terenie R. rodzinne gospodarstwo rolne o powierzchni 2,5651 ha, średnia wielkość gospodarstwa rolnego w tej gminie wynosi 2,37 ha, a planowana inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej związanej z tym gospodarstwem rolnym. Organ administracji wyjaśnił przy tym, że inwestycja, której dotyczy decyzja, obejmuje budowę dwóch murowanych budynków gospodarczych z przeznaczeniem na składowanie narzędzi i płodów rolnych. Uznał też, że charakteru tych budynków nie zmienia fakt, iż na terenie inwestycji znajdują się budynki stolarni. Skarżący od tej decyzji wnieśli odwołanie, w którym przede wszystkim twierdzili, że w istocie chodzi o wybudowane już bez wymaganego pozwolenia na budowę budynki służące do prowadzenia produkcji mebli. W ocenie skarżących, w budynkach tych w istocie będzie nadal prowadzona taka działalność. Nie są one i nie będą związane z obsługą gospodarstwa rolnego. W odwołaniu zakwestionowano też zgodność z prawem ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania budynków w odległościach od granicy działki sąsiedniej sprzecznych z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Twierdzili też, że usytuowanie tych budynków i prowadzona w nich działalność ogranicza sposób zagospodarowania ich nieruchomości, bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu wyjaśniono, że sprawa warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji była już przedmiotem oceny Kolegium, co znalazło swój wyraz w decyzjach z [...] maja 2010 r., z [...] marca 2011 r. oraz z [...] lutego 2012 r., mocą których uchylano poprzednie decyzje organu pierwszej instancji i przekazywano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, z jednoczesnym wskazaniem kierunków co do dalszego postępowania. Dalej stwierdzono, że po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości przy ul. [...] w R. ustalono, że na działce inwestora znajdują się budynki związane z gospodarstwem rolnym. Wyjaśniono, że znajdujące się tam budynki pełnią funkcje stajni, pomieszczenia na słomę, budynku do składowania trocin, budynku do przechowywania bryczek, przechowalni uprzęży konnych, kurnika, magazynu do przechowywania mebli, centrum obróbczego, gdzie znajdują się półprodukty do produkcji mebli i maszyny służące do obróbki stolarskiej, budynku z maszynami do obróbki mebli, kotłowni i wylęgarni kurcząt, magazynu drewna, pomieszczenia do sezonowania drzewa oraz lakierni. Stwierdzono też, że w części nieruchomości związanej z gospodarstwem rolnym znajduje się przyczepa do przewozu koni, naczepa z paszą dla kur i koni, zgrabiarka oraz wóz konno-traktorowy. Pozostała część sprzętu rolniczego znajduje się w miejscowości P., gdzie wnioskodawca też posiada gospodarstwo. W uzasadnieniu wyjaśniono również, że rolą decyzji ustalającej warunki zabudowy jest określenie prawem dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenu, przy czym nie ma ograniczeń, czy zakazu odnośnie do możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy względem obiektu już istniejącego i wybudowanego samowolnie. Organ administracji zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy również po samowolnym wybudowaniu obiektu budowlanego przez ustalenie warunków zabudowy lub odmowę ich ustalenia. Stwierdzono ponadto, że do wymagań będących elementami decyzji z zakresu planowania przestrzennego, nie należą rozwiązania w zakresie usytuowania projektowanego obiektu względem granic działki. O tych sprawach rozstrzyga organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wskazano, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest legalizacja dwóch budynków połączonych łącznikiem, które inwestorzy chcą wykorzystywać jako budynki gospodarcze w prowadzonym gospodarstwie rolnym o łącznej powierzchni 14,2451 ha, z czego na terenie R. znajduje się 2,5651 ha. Przy średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie R. 2,37 ha (według powszechnego spisu rolnego z 2010 r.), w ocenie organu, spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zabudowa zagrodowa), który wyłącza stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Analiza urbanistyczna i jej wyniki potwierdziły też spełnienie pozostałych warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. Zdaniem SKO, na rozstrzygnięcie sprawy nie może mieć wpływu kwestia dotycząca obecnego sposobu wykorzystywania przedmiotowych budynków gospodarczych na działalność gospodarczą – zakład stolarski. Inwestorzy określili we wniosku, że budynki te będą przeznaczone do celów gospodarczych (składowanie narzędzi i płodów rolnych) i organ rozpatrujący sprawę związany był tym wnioskiem. Takim też przeznaczeniem tych budynków będzie związany organ nadzoru budowlanego rozpatrujący sprawę legalizacji wybudowanych już obiektów budowlanych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia ewentualnej zmiany funkcji budynków gospodarczych nie może być rozważana w niniejszym postępowaniu i mieć wpływu na wynik sprawy. Może to być przedmiotem odrębnego postępowania. Zdaniem organu administracji, samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektów budowlanych związanych z gospodarstwem rolnym podlega uregulowaniom zawartym w art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisom Prawa budowlanego. W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 4 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Te zarzuty sprowadzały się do kwestionowania prawidłowości ustalenia, iż w rozpoznawanej sprawie chodziło o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Zarzucono też naruszenie szeregu przepisów postępowania, co z kolei sprowadzało się do kwestionowania ustalenia, że budynki, których dotyczy sprawa, są związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym. W związku z tym kwestionowano ustalenie, że A. S. i W. S. prowadzą działalność rolniczą oraz, że budynki, których dotyczy sprawa, będą takiej działalności służyć. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd pierwszej instancji skoncentrował się na wyjaśnieniu, czy w rozpoznawanej sprawie istnieją podstawy do zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w związku z tym za istotne uznał rozstrzygnięcie, czy organy administracji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie chodzi o zabudowę zagrodową. W związku z tym przedstawił przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych definicje zabudowy zagrodowej, o której mowa w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie uznał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza istnienie na terenie działek objętych decyzją o warunkach zabudowy zabudowy zagrodowej. Stwierdził, że z protokołu oględzin tej nieruchomości przeprowadzonych w dniu 9 kwietnia 2013 r. oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że znajdują się tam budynki związane z gospodarstwem rolnym. Według Sądu pierwszej instancji niezależnie od tego, którą definicję zabudowy zagrodowej uzna się za prawidłową, ustalone w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktyczne dowodzą, że na terenie działek, których dotyczy zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy, występuje zabudowa zagrodowa. Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że ustalenia tego nie wyklucza fakt, że inwestorzy obok gospodarstwa rolnego prowadzą działalność w zakresie stolarstwa i produkcji mebli. Przy czym podkreślono, że według wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy budynki, których dotyczy sprawa, mają być wykorzystywane do składowania narzędzi i płodów rolnych. Sąd pierwszej instancji dodał, że obawy skarżących dotyczące przyszłego, sprzecznego z przeznaczeniem sposobu użytkowania przedmiotowych budynków, są "nieuzasadnione i w zasadzie przedwczesne", ponieważ w przypadku ewentualnej samowolnej zmiany zagospodarowania terenu – bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy – właściwy organ może nakazać właścicielowi nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Formułując taką tezę Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji uznał również, że w sprawie spełnione zostały także pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, na terenie nieruchomości nie występują też tereny leśne, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący zarzucili naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że budynki będące przedmiotem niniejszego postępowania stanowią zabudowę zagrodową, b) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, c) § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez oparcie się na definicji zabudowy zagrodowej zawartej w ww. przepisie, d) § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji "zalegalizowanie" niezgodnego z powyższym rozporządzeniem usytuowania budynków, których dotyczy sprawa, gdyż ich ściany z oknami są usytuowane w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z nieruchomością, której właścicielami są skarżący, 2. przepisów prawa procesowego, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowolnie i w sposób wybiórczy wybranych dowodach, podczas gdy prawidłowa interpretacja zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego powinna prowadzić do przyjęcia, że faktyczną działalnością prowadzoną przez inwestorów w budynkach istniejących (a objętych niniejszym postępowaniem) jest działalność stolarska, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia jakie – według zamierzeń inwestora – po zalegalizowaniu budynków objętych niniejszym postępowaniem, będzie przeznaczenie wskazanych przez skarżących budynków, to jest jakie będzie funkcjonalne powiązanie tych budynków z gospodarstwem rolnym, a także poprzez zaniechanie ustalenia, czy inwestor ma faktyczną możliwość przeniesienia prowadzonej dotąd działalności stolarskiej w inne miejsce, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia powierzchni legalizowanych budynków faktycznie wykorzystywanej na potrzeby prowadzonego zakładu stolarskiego oraz zaniechanie zestawienia tego w stosunku do powierzchni wszystkich budynków, d) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przyszłym stanie faktycznym i w oparciu jedynie o zapewnienia inwestora (m.in. o wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy), a nie na stanie faktycznym istniejącym w chwili orzekania, z uwzględnieniem obecnego sposobu wykorzystywania budynków, a także prowadzenie postępowania w stosunku do budynków już istniejących, wybudowanych w ramach samowoli budowlanej, nie zaś w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji mającej powstać w przyszłości. W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Podstawy kasacyjne zawierające zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) oraz § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) dotyczą w istocie tego samego zagadnienia, mianowicie uznania, że w rozpoznawanej sprawie chodzi o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Podstawy te nie są zasadne, gdyż wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie oparł się o definicję zabudowy zagrodowej zawartą w § 3 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Stwierdził bowiem, że "niezależnie od tego, którą definicję zabudowy zagrodowej uznamy za prawidłową, czy tę tzw. językową, czy też wynikającą z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), przytoczone wyżej okoliczności dowodzą jednoznacznie, że na terenie działek objętych inwestycją występuje zabudowa zagrodowa". Takie stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Skoro w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zdefiniowano zabudowy zagrodowej, to należy to pojęcie rozumieć tak, jak jest ono rozumiane w języku powszechnym, czyli jako zabudowę związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W związku z tym skoro nie ulega wątpliwości, że A. i W. S. prowadzą gospodarstwo rolne (łącznie posiadają, jak ustalono, gospodarstwo rolne o powierzchni przeszło 14 hektarów), to brak podstaw, aby uznać, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budynków przeznaczonych do składowania narzędzi i płodów rolnych nie dotyczył zabudowy zagrodowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma to, jak A. i W. S. określili sposób zagospodarowania swojej nieruchomości we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od tego, czy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy planowanej inwestycji, czy też – tak jak w rozpoznawanej sprawie – ma służyć tak zwanej legalizacji samowolnie postawionych obiektów budowlanych, dotyczy ona zamierzonego zagospodarowania terenu. Oznacza to, że jeżeli wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy stanie się podstawą zalegalizowania samowolnie postawionych obiektów budowlanych, to będą one mogły być wykorzystywane tylko w sposób określony w tej decyzji, a więc na składowanie narzędzi i płodów rolnych. Ewentualna zmiana takiego sposobu użytkowania tych obiektów budowlanych będzie możliwa w trybie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), a więc m.in. pod warunkiem, że nowy sposób użytkowania będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego). Trzeba też podkreślić, że wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy nie będzie mogła stanowić podstawy do zalegalizowania samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych z określeniem ich przeznaczenia na zakład stolarski lub działalność związaną z prowadzeniem takiego zakładu. Dla oceny, czy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zabudowy zagrodowej, nie ma więc znaczenia, że A. i W. S. oprócz gospodarstwa rolnego prowadzą także zakład stolarski. Powyższe oznacza, że nie są zasadne te podstawy skargi kasacyjnej, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a.; art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a.). Nie ma bowiem znaczenia, jaką obecnie uczestnicy postępowania prowadzą działalność w samowolnie wybudowanych obiektach budowlanych, skoro warunkiem ich zalegalizowania będzie zmiana tego sposobu użytkowania na taki, jaki będzie zgodny z wydaną w rozpoznawanej sprawie decyzją o warunkach zabudowy. Nie ma też znaczenia jakie są ich "rzeczywiste" zamiary co do sposobu użytkowania tych budynków. Jeżeli bowiem, mimo zalegalizowania ich na podstawie wydanej w rozpoznawanej sprawie decyzji o warunkach zabudowy, będą one nadal wykorzystywane na działalność związaną z prowadzeniem stolarni, a nie na działalność związaną z prowadzonym gospodarstwem rolnym, będzie to naruszenie prawa, które powinno spotkać się z reakcją właściwych organów, przede wszystkim nadzoru budowlanego. Nie jest też trafna podstawa skargi kasacyjnej związana z zarzutem naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy, mimo że dotyczy istniejących już budynków, nie ma tego znaczenia, że legalizuje ich usytuowanie. W postępowaniu dotyczącym legalizacji samowolnie pobudowanych obiektów budowlanych, prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego na podstawie Prawa budowlanego, sprawdza się nie tylko zgodność tych obiektów z przepisami o planowaniu, do czego służy w razie braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, ale także zgodność samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych z innymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, a więc także powołanym rozporządzeniem (art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Jeżeli samowolnie pobudowane obiekty budowlane naruszają przepisy techniczno-budowlane (np. § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) to legalizacja nie będzie możliwa, albo będzie uzależniona od doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z tymi przepisami. Mając to na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.