II SAB/Gd 137/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. stwierdza, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła w dniu 27 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania decyzji w sprawie odwołania K. K. od decyzji Wójta Gminy z dnia 22 sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania przedmiotowej decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż Wójt Gminy pismem z dnia 20 września 2012 r. przekazał akta sprawy wraz z odwołaniem K.K. do organu odwoławczego. Ponadto pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. skarżąca wezwała organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa poprzez załatwienie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Do dnia wniesienia skargi organ ten nie udzielił żadnej odpowiedzi, nie zawiadomił stron o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz nie wydał decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że sprawa zainicjowana odwołaniem K. K. została załatwiona decyzją ostateczną z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt [...], w której orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżąca podtrzymała wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Art. 35 § 1 i 3 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W niniejszej sprawie, wnioskiem z dnia 28 czerwca 2011 r. inwestor – P. Spółka z o. o. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] w miejscowości J. na działce nr [...] w gminie S. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2012 r. nr [...], Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Pismem z dnia 10 września 2012 r. K. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Nie znajdując podstaw do załatwienia sprawy w trybie autokontroli organ I instancji przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem rozpoznania. Sprawa wpłynęła do Kolegium w dniu 24 września 2012 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt [...]. Decyzją z dnia 20 czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego była uzasadniona. Nie ulega wątpliwości, że organ nie rozpoznał wniesionego odwołania w ustawowym terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., nie wskazując przy tym skarżącemu będącemu adresatem zaskarżonej decyzji, przyczyn naruszenia terminu zakończenia sprawy. Natomiast po wniesieniu skargi, w dniu 20 czerwca 2013 r. wydana została przez organ decyzja w przedmiocie rozpoznania wniesionego odwołania. Tym samym bezczynność będąca przedmiotem skargi przestała istnieć, gdyż po wniesieniu skargi organ wydał decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W konsekwencji powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie wyznaczenia organowi terminu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku. Wydanie przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (rozpoznania odwołania), nie powoduje, iż postępowanie sądowoadministracyjne stało się zbędne w całości. Art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia, lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że rozstrzygając skargę na bezczynność sąd może podjąć trzy rozstrzygnięcia – dotyczące zobowiązania organu do dokonania czynności, dotyczące ustalenia tego czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz dotyczące wymierzenia organowi grzywny. W przypadku bezprzedmiotowości nałożenia na organ zobowiązania do dokonania czynności z uwagi na jej wykonanie, Sąd winien rozstrzygnąć pozostałe kwestie, a więc, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w przypadku wniosku o wymierzenie grzywny, orzec w tym przedmiocie. Bezczynność organu odwoławczego nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, a załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie akta wraz z odwołaniem wpłynęły do organu w dniu 24 września 2012 r., a więc miesięczny termin na załatwienie sprawy i rozpoznanie odwołania upłynął dla organu odwoławczego w dniu 24 października 2012 r. Organ nie rozpoznał wniesionego odwołania w tym terminie, lecz po upływie prawie 9 miesięcy, w dniu 20 czerwca 2013 r. W sprawie doszło zatem do kilkukrotnego przekroczenia terminu miesięcznego na jej rozpoznanie wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a. Organ pozostając w bezczynności nie informował stron o konieczności i powodach przedłużenia terminu rozpoznania sprawy, do czego obligował go przepis art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Wielomiesięczne przedłużenie terminu załatwienia sprawy jest sprzeczne z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania administracyjnego i doprowadziło do rażącego naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie 1 wyroku orzekł, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd zgodnie, z którym wydanie przez organ, którego bezczynność zaskarżono decyzji merytorycznej po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność tego organu, traktowane jest analogicznie jak uwzględnienie przez organ skargi we własnym zakresie. Na zasądzone koszty postępowania w łącznej kwocie 357 zł składają się uiszczony wpis sądowy w kocie 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w kocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kocie 240 zł.