I SA/Kr 1019/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1019/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r., sprawy ze skargi "T" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 kwietnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 22 kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie określenia "T" Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. (dalej: strona skarżąca lub Spółka) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Wójt Gminy K. decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 21 § 3 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84, ze zm.) oraz na podstawie uchwały Nr XV/80/2007 Rady Gminy Kościelisko z dnia 29 listopada 2007 roku, określił w stosunku do "T"S.A. z siedzibą w W. wysokość należnego podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 148.956,00 zł. Organ I instancji uznał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości powinny podlegać zarówno kable, jak i kanalizacja, w której zostały poprowadzone. Przyjęto bowiem, że kable sieci telekomunikacyjnej ułożone w kanalizacji kablowej stanowią sieć uzbrojenia terenu będącą budowlą w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, a ta stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Od powyższej decyzji, Spółka wniosła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie. Decyzją z dnia 25 maja 2009 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję "T" S.A. wniosła o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. I SA/Kr 220/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd nie zgodził się z argumentacją Spółki, że przewody telekomunikacyjne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd wskazał: "Z tego powodu powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Z przeprowadzonej i przedstawionej powyżej wykładni prawa wynika więc jednoznaczna i uzasadniona ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno - użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.)." Sąd natomiast uznał, że "Nie do zaakceptowania jest stanowisko, że wartość linii kablowej została ustalona na podstawie danych wskazanych przez skarżącą spółkę, zaś tymi danymi dotyczącymi wartości tych budowli w roku 2008 były wartości podane w deklaracji za 2007 r." Uznał przy tym, że "Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy ma w tym zakresie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który to obowiązek wynika z treści art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższy obowiązek wynika również z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., w którym to przepisie normodawca wprost stanowi, że w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość, powołując w tym celu biegłego." Wyrok ten stał się prawomocny, a Wójt Gminy K. ponownie rozpoznał sprawę. W ramach tego postępowania, organ wystosował do Spółki wezwanie do przedłożenia tabel amortyzacyjnych, wykazu środków trwałych położonych na terenie Gminy K. i będących własnością podatnika w 2008 r. wraz z określeniem ich parametrów technicznych, w tym długości. W odpowiedzi na wezwanie, Spółka pismem z dnia 12 listopada 2012 r. przesłała nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr 2 KŚT i gr 6 KŚT dla obszaru "T"SA, w obrębie którego położona jest gmina K.. W piśmie Spółka stwierdziła, że "Przedłożone dane pozwalają na wyodrębnienie i następnie na wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle podatkiem od nieruchomości". Pismem z dnia 15.10.2012 oraz ponownym pismem z dnia 22 listopada 2012 r., organ wezwał do złożenia pisemnych wyjaśnień, zeznań w sprawie wartości budowli będących własnością Spółki położonych na terenie Gminy K., które są podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Według stanu na 01.01.2008. Pismem z dnia 3 grudnia 2012 r., Spółka w odpowiedzi na wezwanie z dnia 22 listopada 2012 r. wyjaśniła, że nie dysponuje zestawieniem środków trwałych niestanowiących budowli. Uznała, że ustalenie rodzaju i wartości obiektów niestanowiących budowli jest możliwe m.in. na podstawie wyciągu z ewidencji środków trwałych, który jest w posiadaniu organu. Pismem z dnia 13 grudnia 2012 r., Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Decyzją z 17 grudnia 2012 r., Wójt Gminy K. określił Spółce wysokość należnego podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 172.823 złote. Na decyzję tę Spółka wniosła odwołanie pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. wnosząc o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Spółka zarzuciła, że decyzja narusza art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej argumentując, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że obiekty, które zostały opodatkowane jako budowle stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka zarzucając naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że wszystkie opodatkowane obiekty położone są na terenie gminy K., oraz że spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez ujęcie w podstawie opodatkowania od budowli pełnej wartości wszystkich wymienionych w załączniku do decyzji środków trwałych, pomimo iż organ nie dokonał weryfikacji położenia tych środków trwałych, co oznacza, że nie badał udziału procentowej dla gminy K. przyjmując tylko pełną wartość tych środków. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo. W niniejszej sprawie, prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie przesądzona została kwestia opodatkowania jako budowli przewodów telekomunikacyjnych. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest jedynie kwestia prawidłowości ustalenia wartości przedmiotu opodatkowania. Organy podatkowe, zgodnie ze wskazaniami Sądu wynikającymi z wyroku z dnia 26 kwietnia 2012 r. zapadłego w niniejszej sprawie, ustaliły tę wartość na podstawie ewidencji środków trwałych przedstawionej przez Spółkę. Spółka uznaje to ustalenie za nieprawidłowe, gdyż organ nie udowodnił, że wszystkie opodatkowane obiekty znajdują się na terenie gminy K. (oraz przyjął pełną wartość tych budowli, a nie badał udziału procentowego dla gminy K.), oraz że spełniają cechy budowli. Odnosząc się do sformułowanych w tym zakresie zarzutów, należy zwrócić uwagę, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz - przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki - obliczenia wysokości podatku. Co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, spoczywa na organie podatkowym. Nie jest to jednak obowiązek nieograniczony, w szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe. W sytuacji, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają szczególnego znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca uchylała się od wskazania wartości linii kablowych (których opodatkowanie jako budowli – co należy przypomnieć – zostało przesądzone w prawomocnym wyroku WSA z dnia 26 kwietnia 2012 r.), które pozwalają na ustalenie podstawy opodatkowania, mimo zabiegów podejmowanych w tej kwestii przez organ podatkowy. Jednocześnie Spółka przedłożyła, na wezwanie organu, ewidencję środków trwałych z informacją, że jest to wyciąg z ewidencji dla obszaru Spółki, w obrębie którego położona jest gmina K. oraz że "Przedłożone dane pozwalają na wyodrębnienie i następnie na wyliczenie wartości obiektów, które organ podatkowy zamierza opodatkować jako budowle podatkiem od nieruchomości" (pismo Spółki z dnia 12 listopada 2012 r.). W piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r., odmawiając podania wartości budowli będących własnością Spółki i położonych na terenie gminy K., Spółka stwierdziła, że "ustalenie rodzaju tych obiektów i ich wartości możliwe jest m.in. na podstawie wyciągu z ewidencji środków trwałych, który jest w posiadaniu organu podatkowego". Co więcej, pismem z dnia 13 grudnia 2012 r., Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Skoro więc organ ustalił wartość obiektów podlegających opodatkowaniu na podstawie ewidencji, na którą jako podstawowe źródło ustalenia tej wartości wskazywała Spółka, niezrozumiałe są jej zarzuty dotyczące postępowania dowodowego organu w tym zakresie. Jednocześnie, w powołanych wyżej pismach, Spółka wskazywała, że ewidencja dotyczy środków trwałych położonych na terenie gminy K., a więc organ zasadnie przyjął, że uwidocznione w niej obiekty położone są na terenie tej gminy. Skoro więc Spółka przedstawia, na wezwanie organu, ewidencję obiektów położonych na terenie gminy K., organ nie miał żadnych podstaw, aby prowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe co do tego, gdzie położone są wskazane w ewidencji obiekty. W takiej sytuacji, a więc wobec braku współpracy ze strony skarżącej, polegającej na podaniu wartości środków trwałych stanowiących budowle i położonych w gminie K., organ podatkowy oparł się na danych, jakie posiadał i jakie mógł uzyskać. Były nimi dane wynikające z przedłożonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych, co do których Spółka stwierdzała, że dotyczą one obiektów położonych na terenie gminy Kościelsko oraz pozwalają na ustalenia wartości środków trwałych położonych na terenie tej gminy. Zasadnie zatem organy podatkowe oparły się na tych dowodach, które były im dostępne i jak wynika z art. 180 § 1 i art. 181 O.p. - były prawnie dopuszczalne, a przy tym wystarczające do prawidłowego określenia podstawy opodatkowania. Stanowisko Sądu znajduje także oparcie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r. (II FSK 182/11), 11 grudnia 2012 r. (II FSK 1165/11) oraz z dnia 11 stycznia 2013r. (II FSK 1470/11). Biorąc pod uwagę wyżej opisane okoliczności, nie można w ocenie Sądu skutecznie zarzucać organowi podatkowemu niedopełnienia obowiązków wynikających z art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., skoro organowi temu – w okolicznościach sprawy przedstawionych wyżej - nie można zarzucić niedopełnienia jakiejkolwiek czynności procesowej. Należy również podkreślić, że w toku całego postępowania podatkowego, skarżąca w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organy podatkowe, poprzez wskazanie jej prawidłowej, w ocenie skarżącej, wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich w tym zakresie dopuściły się organy podatkowe. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość wynikającą z przełożonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych. Jeżeli Spółka uważała, że organ niewłaściwie zakwalifikował poszczególne budowle czy ich elementy, jako położone na terenie gminy K. lub jako niespełniające warunków definicji budowli, powinna w trakcie postępowania przed organem II instancji wskazać, o jakie obiekty i dlaczego chodzi. Tymczasem Spółka w odwołaniu oraz w postępowaniu przed SKO zarzucała jedynie ogólnie brak dowodów i wykazania przez organ I instancji, że poszczególne środki trwałe znajdują się na terenie gminy i spełniają wymogi definicji budowli, nie wskazała jednak żadnych konkretnych uchybień w odniesieniu do poszczególnych obiektów. W świetle powyższych rozważań, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanej decyzji uchybień, które uzasadniałyby jej eliminację z obrotu prawnego. Wobec tego, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono. Mając powyższe na uwadze, orzeczono, jak w sentencji