II OZ 123/14

Dnia 11 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 680/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. W. o określeniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w rejonie miejscowości S. i G. w gminie T. W. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję. W skardze tej zawarło także wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi taka sytuacja, w której zapadła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania jako decyzja samoistna, gdyż stanowi ona dopiero etap poprzedzający wydanie właściwej decyzji merytorycznej, jaką będzie pozwolenie na budowę lub inna decyzja inwestycyjna, stanowiąca zezwolenie na realizację inwestycji. Niezależnie od tego, w ocenie tegoż Sądu skarżący, poza samym gołosłownym wyartykułowaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przytoczył żadnych okoliczności, które mogłyby skutkować uwzględnieniem jego wniosku, a w konsekwencji ich nie uzasadnił. Podniósł, że brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i poparcia ich odpowiednią argumentacją uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu służy zapobieżeniu wyrządzenia znacznej szkody lub możliwości powstania skutków trudnych do odwrócenia, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi ten akt zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający sposób złożony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji co do charakteru prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jest zasadne. Bezsporne jest, że bezpośrednie skutki, o jakich wyżej mowa, mogą wystąpić dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź innych decyzji inwestycyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość uzyskania takiego pozwolenia, sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W dodatku, w rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych konkretnych argumentów, uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać Sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się tylko do jego gołosłownego wyartykułowania. Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.