II SA/Wa 435/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Sławomir Antoniuk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] o cofnięciu M.T. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści punktu 6 lit. a wskazanego przepisu wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne pozwolenia na broń posiadać nie może. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zaznaczył, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6, w drodze postępowania dowodowego. Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ma charakter obligatoryjny to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że M.T. został skazany za czyn z art. 212 § 2 K.k., tj. za pomówienie funkcjonariusza Policji w środkach masowego przekazu, czyli za umyślne przestępstwo, co obliguje organy Policji do cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów osobistych, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii nowelizacji ustawy z dnia 11 stycznia 2011 r. o broni i amunicji oraz stwierdzenia strony, że wprowadzone zmiany nie powinny jej dotyczyć, bowiem została skazana w marcu 2007 r., a zatem przed jej wejściem w życie organ podał, iż zgodnie z art. 3 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte 14 maja 2012 r., a więc po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że sprawa ta powinna być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Nie ma zatem znaczenia, że skazanie nastąpiło przed wejściem w życie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, bowiem jego istotą jest skazanie, a nie data tego skazania, a z brzmienia tego przepisu wynika, że do jego zastosowania musi zaistnieć dana okoliczność, tj. skazanie. Decydujące znaczenie miał obowiązujący w dacie podjęcia decyzji stan sprawy, w którym obowiązywał już wskazany w podstawie prawnej decyzji przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał, że zarzut strony dotyczący niezbadania przesłanki wynikającej z art. 107 § 4 K.k. jest bezpodstawny, ponieważ w razie skazania na grzywnę, co miało miejsce w jej przypadku, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania kary. Jak wynika z wydruku Krajowego Rejestru Karnego strona karę grzywny uiściła w dniu 5 lutego 2008 r., a zatem zatarcie jej skazania z mocy prawa może nastąpić dopiero 5 lutego 2013 r. Sąd może także zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat, ale tylko na wniosek skazanego, a strona z takim wnioskiem nie wystąpiła. Organ stwierdził również, że brak było podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania w trybie art. 105 § 1 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.T. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, poprzez nieuzasadnione ich zastosowanie skutkujące uznaniem organu, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń palną bojową, b) art. 3 powołanej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie, c) art. 4 tej ustawy, poprzez jego niezastosowanie. Wskazał, że organy administracji publicznej naruszyły zakaz retroakcji, bowiem w stosunku do niego zastosowano przepisy prawa prowadzące do pogorszenia jego sytuacji prawnej, podczas gdy do stanu faktycznego tej sprawy powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie otrzymania przez niego uprawnienia - pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Podkreślił, że przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. zezwalającej mu na posiadanie broni palnej bojowej były korzystniejsze niż analogiczne po ich nowelizacji. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa sprawa nie może zostać uznana za wszczętą i niezakończoną przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o broni i amunicji, bowiem za datę wiążącą w sprawie należało uznać dzień udzielenia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej, gdyż organ już wówczas posiadał informację o skazującym wyroku karnym i spełnieniu przez niego przesłanek do wydania pozwolenia na broń. Ponadto nie zwrócił uwagi na art. 4 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym, zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei w myśl art. 1 pkt 10) ppkt a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), w art. 15 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji wprowadzono zmianę w ust. 1 pkt 6, który uzyskał brzmienie: "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Stosownie zaś do art. 7 ustawy nowelizującej, weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a skoro promulgacja miała miejsce w Dzienniku Ustaw z dnia 23 lutego 2011 r., to dniem wejścia w życie był 10 marzec 2011 r. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęto w dniu 14 maja 2012 r., a zatem już po wejściu w życie ustawy i skoro treścią art. 3 ustawy nowelizującej ustanowiono, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, to tym samym bezsporne jest, że do skarżącego miał zastosowanie znowelizowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa oraz przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych. Podkreślić należy, iż sformułowanie jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy – "cofa się" - wskazuje na to, że po stronie organu istnieje oblig cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki. Nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że M.T. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] marca 2007 r. sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia czynu z art. 212 § 2 K.k., tj. za pomówienie funkcjonariusza Policji w środkach masowego przekazu, za co wymierzono mu karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł. Poza sporem jest również, że przestępstwa tego można dopuścić się jedynie umyślnie. W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy spełnia przesłanki wynikające z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 marca 2011 r., w związku z czym cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Wobec tego, decydujące znaczenie dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy miał stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nietrafna jest w tym zakresie argumentacja skarżącego, że organy Policji winne były stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, jako prawo obowiązujące w dniu popełnienia czynu zabronionego. Zasada lex retro non agit mogłaby być bowiem rozważana jedynie w sytuacji, gdyby ustawodawca nie uregulował kwestii intertemporalnych w powołanym przepisie art. 3 ustawy nowelizującej. Natomiast data popełnienia czynu zabronionego nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż ustawodawca we wspomnianym przepisie art. 3 kwestię, w jakim brzmieniu przepisy należy stosować, uzależnił wprost od daty wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a nie od daty popełnienia czynu zabronionego. Należy ponadto dodać, że prawomocne wyroki sądu karnego, skazujące osoby ubiegające się o pozwolenie na broń lub je posiadające za popełnienie przestępstwa mają dla organów Policji wiążący charakter w zakresie ustalania przesłanek rozstrzygnięć spraw administracyjnych. Dlatego organ nie mógł pominąć okoliczności przywołanego skazania skarżącego nawet jeśli dotyczy ono czynu popełnionego przez niego przed zmianą ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.