VII SA/Wa 1189/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.. zm.) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) po rozpatrzeniu zażalenia J. P. i W. S. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] NR [...] z dnia [...].02.2013r. (znak: [...]), którym dopuszczono jako dowód w prowadzonym postępowaniu w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku mieszkalnego z lokalami użytkowymi w suterenie, adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hotel z restauracją na działkach nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...], złożoną przez [...] . Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...].02.2013r. inwestor J. M. i spółka "[...]" Sp. z o.o. przdlożył w PINB dla [...] "Dokumentację powykonawczą przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i adaptacji na funkcję hotelową z restauracją oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami nu działkach nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] / ul. [...][...]" (dwa tomy), sporządzoną przez mgr inż. arch. J. A. K. posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej oraz przez mgr inż. S. S. posiadającego uprawnienia budowlane tlo projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlane z prośbą o włączenie jej jako dowód w sprawie. W związku z powyższym PINB dla [...] wydał w dniu [...].02.2013r. postanowienie NR [...] o dopuszczeniu dokumentu jako dowodu w prowadzonym przez niego postępowaniu, przywołując przepis art. 75 K.p.a., zgodnie z którym "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny". Zdaniem organu złożona dokumentacja będzie wykorzystana w prowadzonym postępowaniu w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku mieszkalnego z lokalami użytkowymi w suterenie, adaptacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na hotel z restauracją na działkach nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając niedopuszczalność zażalenia na tego rodzaju postanowienie wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronic zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, żc zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Wskazal również, ze ustawodawca enumeratywnie, w sposób zamknięty, wymienił w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego przypadki, kiedy na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego. W innych przypadkach postanowienia wydane przez organ stopnia podstawowego są ostateczne, tzn. nie przysługuje na nic zażalenie. Mogą one być skarżone dopiero z decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę. W niniejszym przypadku organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. z przyczyn wyłączenia przez przepisy prawa proceduralnego możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 75 Kpa. Postanowienie zostało zaskarżone przez J. P., który wnosząc o jego uchylenie podniósł, że organ naruszył art. 7, 8 i 10 kpa i art. 75 kpa przez przyjęcie, że zachodzą okoliczności do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oraz art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, przez błędną ich wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i pozbawił go prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje : W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na postanowienie Sąd dokonuje oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w przypadku, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 powołanej ustawy). Kontrolowane w niniejszym postępowaniu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2013r. wydane zostało na podstawie art. 134 K.p.a. Na wstępie należy wyjaśnić, że art. 134 K.p.a. ma również zastosowanie do zażaleń c wynika jednoznacznie z treści art. 144 K.p.a. Treść art. 134 k.p.a. wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania (zażalenia). Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Drugiej, ujętej w sformułowaniu "niedopuszczalność odwołania", należy przypisać cechy o charakterze ogólnym. Poza taką formułą kodeks nie określa bliżej, jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania (zażalenia). Wynikają one jednak z innych jego przepisów stanowiących o przedmiocie zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia środków prawnych (por. uzasadnienie wyr. NSA z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 80). W chwili wpłynięcia odwołania (zażalenia) organ odwoławczy ma zatem obowiązek zbadania czy spełnia ono określone warunki formalne m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że wniesiono je po terminie lub jest z innych powodów niedopuszczalne organ odwoławczy wydaje postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Odwołanie może być niedopuszczalne zarówno z przyczyn podmiotowych np. gdy zostało wniesione przez osobę nie mającą do tego legitymacji, jak również z przyczyn przedmiotowych takich jak brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do przyczyn przedmiotowych należy również zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej w tym przypadku dopuszczenie jako dowodu w sprawie określonych dokumentów nie jest zaskarżalna, ponieważ na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronic zażalenie, gdy kodeks tak stanowi ( art. 141 § 1 Kpa). Oznacza to, żc zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Ustawodawca enumeratywnie, w sposób zamknięty, wymienił w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego przypadki, kiedy na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego. W innych przypadkach postanowienia wydane przez organ stopnia podstawowego są ostateczne, tzn. nie przysługuje na nic zażalenie. Mogą one być skarżone dopiero z decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji dopuścił jako dowód złożoną przez stronę dokumentację ponieważ zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a jednocześnie nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że w toku postępowania wyjaśniającego organ administracji zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu, wydać decyzję administracyjną co nie powinno przeszkadzać stronie skarżącej na zapoznanie się z tym dowodem i odniesienie się do jego treści. Na tę czynność potwierdzoną postanowieniem organu zażalenie nie przysługuje. W tej sytuacji podnoszone przez skarżącego argumenty, nie świadczą o naruszeniu przez organ przepisów prawa. Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę