I OSK 2768/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz, Protokolant asystent sędziego Anna Siwonia -Rybak, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 898/13 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę kasacyjną. A.W. w dniu 21 listopada 2012 r. złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Zielonej Górze wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej, wskazując jako członków rodziny żonę i dwoje dzieci. Wnioskodawca pełnił zawodową służbę wojskową, jako służbę stałą na stanowisku technika pododdziału w Jednostce Wojskowej Nr [...] w Ś. Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia 5 czerwca 2012 r. nr [...] z dniem 30 listopada 2012 r. zwolnił A.W. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Zgodnie z zaświadczeniem Dyrektora Biura Emerytalnego w Zielonej Górze z dnia 4 stycznia 2013 r. A.W. nabył prawo do emerytury wojskowej od dnia 1 grudnia 2012 r. W dniu 4 września 1997 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Żaganiu zawarł z żoną wnioskodawcy umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] w Żaganiu przy ul. D., która następnie w dniu 27 kwietnia 2000 r. nabyła lokal na zasadach określonych w przepisach ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej za cenę 20.398,55 zł. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w dniu 10 kwietnia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Zielonej Górze z dnia 18 lutego 2013 r. nr [...] o odmowie A.W. wypłaty odprawy mieszkaniowej. Organ, powołując się na art. 23 ust. 9 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził, że odprawa mieszkaniowa nie przysługuje żołnierzowi, jeżeli on lub jego małżonek nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Zaznaczył, że stosownie do treści przepisów art. 59 w związku z art. 56 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 kwietnia 2000 r., w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego przez osoby zajmujące lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu, cenę ustaloną na podstawie wartości rynkowej wyszacowanej przez rzeczoznawcę majątkowego pomniejsza się o ulgi lub obniżki, jakie stosowane są w zasobach mieszkaniowych właściwej ze względu na położenie lokalu mieszkalnego gminy, jednak nie więcej niż o 70% ceny. Wskazał, że zgodnie z § 2 obowiązującej w tym okresie uchwały Nr XXXIX/8/98 Rady Miejskiej w Żaganiu z dnia 26 marca 1998 r. przy sprzedaży lokali mieszkalnych w drodze bezprzetargowej na rzecz najemców stosuje się następujące bonifikaty: a) 30% bonifikaty z tytułu jednorazowej zapłaty ceny lokalu, b) 15% bonifikaty z tytułu równoczesnego wykupu wszystkich lokali mieszkalnych przez najemców, c) z tytułu stanu technicznego budynku (procentowy stopień zużycia budynku, w którym położony jest lokal określony przez rzeczoznawcę) ustala się w następujący sposób: - sposób zużycia 5%-30% 15% bonifikaty w cenie, - sposób zużycia powyżej 30%-50% 25% bonifikaty w cenie, - sposób zużycia powyżej 50% 30% bonifikaty w cenie. Zdaniem Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, skoro przy sprzedaży przedmiotowego lokalu na podstawie § 2 obowiązującej w tym okresie uchwały Nr XXXIX/8/98 Rady Miejskiej w Żaganiu z dnia 26 marca 1998 r. uwzględniono 25% bonifikaty w cenie nabycia, to została spełniona przesłanka zawarta w art. 23 ust. 9 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ żona A.W. nabyła lokal mieszkalny od Agencji z pomniejszeniem w cenie nabycia. Organ zaznaczył, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie mógł mieć zastosowania wyłącznie do stanów faktycznych powstałych po dacie jego wejścia w życie, bowiem przepis ten nie określa okresu, do którego miałby zastosowanie. W świetle obowiązujących w dacie 27 kwietnia 2000 r. przepisów powołanej ustawy nabycie lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia skutkowało brakiem uprawnień do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (świadczenia poprzedzającego odprawę mieszkaniową). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.W. wniósł o uchylenie decyzji z dnia 10 kwietnia 2013 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 56 i art. 59, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 kwietnia 2000 r., polegające na przyjęciu, że może on stanowić podstawę odmowy wypłacenia odprawy mieszkaniowej w sytuacji, gdy skarżący nabył od Agencji lokal mieszkalny ze zniżką w cenie, która nie wynikała z ustawy, a także niewłaściwe zastosowanie art. 56 i art. 59 tej ustawy, poprzez uznanie, że udzielona małżonce skarżącego zniżka w cenie wynikała z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wnoszący skargę wskazał, że jego małżonka nabyła lokal mieszkalny położony w Żaganiu przy ul. D. na podstawie aktu notarialnego, a cena tego lokalu została pomniejszona o 25% z tytułu stopnia jego zużycia na zasadach określonych w uchwale Rady Miejskiej w Żaganiu Nr XXXIX/8/98 z dnia 26 marca 1998 r. Przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu obowiązującym na dzień zawarcia umowy, wskazywały, że pomniejszenie ceny lokalu sprzedawanego przez Agencję, co do którego ta w imieniu Skarbu Państwa wykonuje prawo własności, ulegają pomniejszeniu w związku z okresem zamieszkiwania w tym lokalu przez osobę uprawnioną, a nie ze stanem technicznym. W tej sprawie pomniejszenie w cenie wynikało z realiów rynkowych, ponieważ cena musiała zostać obniżona z uwagi na jego stan techniczny. Nabywca musiał zatem lokal doprowadzić do stanu nadającego się do zamieszkiwania, ponosząc określone nakłady w przyszłości. Z treści umowy notarialnej nie wynikało, aby dokonano pomniejszenia w oparciu o przepisy powołanej wyżej ustawy. Ponadto skarżący podał, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, w jego obecnym brzmieniu, wszedł w życie w dniu 1 lipca 2010 r. i nie obowiązywał w dniu 27 kwietnia 2000 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 898/12 oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 23 ust. 9 pkt 1, art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367) oraz art. 56 i art. 59 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 kwietnia 2000 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433). Zgodnie z art. 23 ust. 9 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 6 powołanej ustawy, odprawa mieszkaniowa nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu jeżeli on lub jego małżonek nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Przepis ten wprowadził art. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2010 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Stosownie zaś do treści art. 59 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązującej na dzień 27 kwietnia 2000 r., w przypadku nabycia lokalu przez osoby zajmujące lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu, cenę ustaloną na podstawie wartości rynkowej wyszacowanej przez rzeczoznawcę majątkowego pomniejsza się o ulgi lub obniżki, jakie stosowane są w zasobach mieszkaniowych właściwej ze względu na położenie lokalu mieszkalnego gminy. WSA zauważył, że w rozpoznawanej sprawie ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Zgodnie z aktem notarialnym z dnia 27 kwietnia 2000 r. nr 2982/2000 żona skarżącego – A.W. (wówczas D.) nabyła na własność lokal mieszkalny nr [...], położony w Żaganiu przy ul. D. od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie. Jak wynika z powyższego aktu oraz sporządzonego w sprawie ustalenia w drodze bezprzetargowej warunków sprzedaży osobnej kwatery stałej protokołu z rokowań cena lokalu wraz z wartością udziału w gruncie zgodnie z wyceną szacunkową z lutego 2000 r. została ustalona przez biegłego na kwotę 24.191,00 zł, natomiast spłata ceny nastąpiła z uwzględnieniem obowiązujących ulg przy sprzedaży kwater na zasadach określonych w ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Przy sprzedaży lokalu mieszkalnego żonie skarżącego w dniu 27 kwietnia 2000 r. zastosowano pomniejszenie w cenie nabycia, na podstawie uchwały Nr XXXIX/8/98 Rady Miejskiej w Żaganiu z dnia 26 marca 1998 r., ustalając 25% bonifikaty w cenie nabycia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy dokonały prawidłowej interpretacji art. 23 ust. 9 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzając, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odprawy mieszkaniowej, bowiem jego małżonek nabył lokal mieszkalny od Agencji z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Wskazany przepis posługuje się pojęciem "małżonek" w znaczeniu podmiotowym. Określa dwie kategorie osób, których przedmiotowa norma prawna dotyczy: żołnierza i jego małżonka. Powołany przepis nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim został zawarty związek małżeński. Na potrzeby stosowania powyższego przepisu istotne znaczenie ma – zdaniem Sądu pierwszej instancji – odpowiedź na pytanie, czy żołnierz lub jego małżonek kiedykolwiek skorzystał z jednej z form pomocy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o której mowa w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 powołanej ustawy. Jeżeli ta odpowiedź jest twierdząca, to zarówno osoba, która skorzystała z preferencyjnych zasad wykupu lokalu z zasobu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, jak też małżonek takiej osoby do czasu pozostawania w związku małżeńskim, tracą uprawnienie podstawowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy. Zarzut skarżącego dotyczący stwierdzenia, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 tej ustawy, w obecnym brzmieniu, ma zastosowanie wyłącznie do stanów faktycznych powstałych po dacie jego wejścia w życie WSA uznał za niezasadny. Zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego zawartym w zaskarżonej decyzji, że gdyby było to intencją ustawodawcy zostałoby to wprost wyrażone przez ustawodawcę, a ponadto w świetle obowiązujących w dacie 27 kwietnia 2000 r. przepisów powołanej ustawy, nabycie lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia skutkowało brakiem uprawnień do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (świadczenia poprzedzającego odprawę mieszkaniową). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji uznał, że kontrolowana decyzja odpowiada prawu, a wszystkie zarzuty skargi są bezpodstawne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.W.. Zaskarżonemu orzeczeniu postawił dwa zasadnicze zarzuty. Po pierwsze, naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) w zw. z art. 56 i art. 59 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 kwietnia 2000 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433), polegające na przyjęciu wbrew literalnemu brzmieniu tego przepisu, iż stanowić może on podstawę odmowy wypłacenia odprawy mieszkaniowej, w sytuacji jeśli odwołujący się nabył do Agencji lokal mieszkalny ze zniżką w cenie, które nie wynikała z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, lecz wynikała z realiów rynku nieruchomości. Po drugie, niewłaściwe zastosowanie art. 56 i art. 59 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu na dzień 27 kwietnia 2000 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.), polegające na przyjęciu, iż udzielona małżonce odwołującego się zniżka w cenie wynikała z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że obniżka ceny lokalu nie wynikała z czasu jego zamieszkiwania, lecz stanu technicznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. Zarzut ten nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z tym przepisem, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on sam lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Ratio legis art. 21 ustawy jest określenie prawa do zakwaterowania żołnierza i jego rodziny. Ustawodawca określił m. in sposoby realizacji tego prawa (ust. 2), w tym poprzez wypłatę świadczenia mieszkaniowego (pkt 3) oraz negatywne przesłanki jego realizacji (ust. 6). Zgodnie z art. 21 ust. 6 ustawy, "żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania", jeżeli on lub jego małżonek skorzystali z jednej z form pomocy, o których mowa w ust. 6, m. in. nabyli lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego, korzystając z pomocy ze środków publicznych. Kategoryczny sposób sformułowania: "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" oraz ogólne określenie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji przepisów dotyczących prawa do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, pozwala na wniosek, że prawo do zakwaterowania rodzina żołnierza może wykorzystać tylko jeden raz (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3038/12). Uznając ten pogląd za trafny, stwierdzić należy, że przyjęcie wykładni proponowanej przez skarżącego kasacyjnie prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania sytuacji prawnej żołnierza, który wcześniej zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe korzystając ze środków pochodzących od Skarbu Państwa. Nadto, szerokie ujęcie wyłączeń dotyczących korzystania z prawa do zakwaterowania wskazuje na zamiar ustawodawcy objęcia nimi wymienionych w ust. 6 sytuacji (zdarzeń), także wówczas, gdy miały one miejsce przed datą wejścia w życie zmiany ustawy, wprowadzającej ust. 6 do art. 21, tj. od 1 lipca 2010 r. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r.). Jeżeli zatem żołnierzowi lub jego małżonkowi kiedykolwiek udzielono pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne (art. 21 ust. 6), to fakt ten stanowi przeszkodę w realizacji prawa do zakwaterowania unormowanego w art. 21 ust. 1 ustawy. Taka wykładnia art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu pozostaje w zgodzie z konstytucyjną zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z zasady tej wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi, które mogą ograniczyć moc przepisów prawa w czasie, przez wyłączenie stosowania danych przepisów do zdarzeń prawnych mających miejsce przed wejściem ich w życie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. zmieniającej, ustawę o zakwaterowaniu sił zbrojnych, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 ustawy (tj. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP), w brzmieniu dotychczasowym. Art. 18 ust. 1 ustawy nowelizującej nie przyjął zatem ograniczenia mocy obowiązującej przepisów zmienionych, w tym art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, do zdarzeń prawnych powstałych po ich wejściu w życie. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że przesłanka negatywna realizacji prawa do zakwaterowania (wypłaty świadczenia mieszkaniowego) wystąpi również w sytuacji, gdy małżonka żołnierza nabyła lokal z bonifikatą przyjętą przez jednostkę samorządu terytorialnego. Jak już wskazano, ustawodawca ograniczając prawo żołnierza zawodowego do zakwaterowania w przypadku, gdy nabył on lokal mieszkalny z bonifikatą, w sposób zamierzony objął tą przesłanką wszelkie stany faktyczne, niezależnie od daty nabycia lokalu, czy też jego późniejszej sprzedaży. W tej sytuacji, bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy bonifikata ta wynika z ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych czy z regulacji jednostki samorządu terytorialnego. Wskazać bowiem należy, w każdym z tych przypadków żołnierz lub jego małżonek korzysta z preferencji ustanowionych w zakresie zakupu mieszkania przez władzę publiczną. Przepis nie wyklucza przy tym, że bonifikata ta może być powiązana z czynnikami rynkowymi. Stąd też nie doszło w sprawie do naruszenia art. 56 i art. 59 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu na dzień 27 kwietnia 2000 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.). W omawianym przypadku, postępowanie w sprawie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego zostało wszczęte po wejściu w życie znowelizowanych przepisów. W dacie rozstrzygania przez organy administracji obowiązywał zatem stan prawny ustalony przepisami ustawy zmieniającej, który ograniczał prawo żołnierza zawodowego do zakwaterowania w przypadku, gdy wcześniej nabył on lokal mieszkalny od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą. W sprawie bezsporne jest, że małżonka Andrzeja Wachowicza skorzystała z pomocy finansowej państwa nabywając lokal przy wykorzystaniu bonifikaty wskazanej w uchwale Nr XXXIX/8/98 Rady Miejskiej w Żaganiu z dnia 26 marca 1998 r. Tym samym brak było podstaw do dokonania wypłaty odprawy mieszkaniowej. W tym stanie rzeczy, mając za podstawę art. 184 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.