I SA/Sz 350/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 października 2012 r. nr XXVII/223/12 w przedmiocie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta i Gminy Gryfino oddala skargę. Rada Miejska w Gryfinie uchwałą z dnia 29 października 2012 r. nr XXVIII/223/12 określiła stawki podatku od nieruchomości na terenie Miasta i Gminy Gryfino w następujących wysokościach: § 1 ust. 1 od gruntów: a) od gruntów związanych z działalnością gospodarczą z zastrzeżeniem pkt b) – 0,73 za 1m2 powierzchni, b) od gruntów związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej – 0,88 zł za 1 m2 powierzchni, c) od gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – 3,74 zł od 1 ha powierzchni, d) od gruntów pozostałych, w tym zajętych odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego: - na terenie administracyjnym miasta Gryfino – 0,31 zł za 1 m2 powierzchni, - na pozostałym terenie Gminy Gryfino – 0,21 zł za 1 m2 powierzchni. 2. od budynków: a) od budynków mieszkalnych lub ich części - 0,57 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej, b) od budynków związanych z działalnością gospodarczą lub ich części, z zastrzeżeniem pkt c) – 17,70 zł za 1 m² powierzchni użytkowej, c) od budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej – 22,82 zł za 1 m² powierzchni użytkowej, d) od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 8,50 zł za 1 m² powierzchni użytkowej, e) od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej przez podmioty udzielające tych świadczeń – 4,63 zł za 1 m² powierzchni użytkowej, f) od budynków mieszkalnych pozostałych lub ich części, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego: - na terenie administracyjnym miasta Gryfino – 6,75 za 1 m² powierzchni użytkowej, - na pozostałym terenie Gminy Gryfino – 2,60 zł za 1m ² powierzchni użytkowej, 3. od budowli: a) od budowli związanych z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem pkt b) -2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, b) od budowli związanych z działalnością gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków – 0,6% ich wartości określonej na postawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu tejże uchwały Rada Miejska w Gryfinie powołała się na wzrost wskaźnika cen towarów i usług w I półroczu 2012 roku o 4%, wynikający z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lipca 2012 roku. Na podstawie tego wskaźnika zostały określone przez Ministra Finansów górne stawki kwotowe podatków lokalnych, stawki te zostały ogłoszone w obwieszczeniu z dnia 2 sierpnia 2012 r. w Monitorze Polskim poz.587. Rada Miejska w Gryfinie zatem w ramach przyznanych jej w art. 5 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, kompetencji, określiła stawki na poziomie 4% wyższym niż w 2012 roku, wprowadziła też zmianę związaną z przedmiotem opodatkowania i osobnym ujęciem budynków i gruntów związanych z produkcją energii elektrycznej. P. SA w B. pismem nadanym w dniu 10 stycznia 2013 r. wezwała Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa wskazując na sprzeczność uchwały z prawem, gdyż jedynym jej adresatem jest spółka. Tym samym zróżnicowanie opodatkowania ma charakter podmiotowy, co jest niedopuszczalne, nie zachowane są zdaniem spółki konstytucyjne gwarancje równości opodatkowania. Uchwałą z dnia 28 marca 2013 r. nr XXXII/274/13 Rada Miejska w Gryfinie odmówiła uwzględnienia wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. We wniesionej do sądu skardze na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 października 2012 r. P. S.A. w B. zarzuciła rażące naruszenie prawa, tj.: - przepisu art. 5 ust. 2,3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych poprzez wprowadzenie w uchwale stawek podatku od nieruchomości w oparciu o kryteria podmiotowe; - przepisu art. 2,7,32 i 168 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie w uchwale stawek podatku od nieruchomości, których jedynym adresatem jest spółka, co prowadzi do naruszenia zasad równości i powszechności opodatkowania oraz zasady sprawiedliwości podatkowe; - przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej w związku z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania przepisu art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis z uwagi na nieprzesłanie projektu uchwały do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów; - przepisu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie w uchwale stawek podatku od nieruchomości nieodpowiadających standardom legislacyjnym, co stanowi naruszenie zasady określoności przepisów prawa. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej wprowadzenia stawki dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej oraz o zasądzenie od Rady na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Uzasadniając interes prawny we wniesieniu skargi skarżąca podniosła, iż prowadzi działalność gospodarczą na terenie Gminy Gryfino i uiszcza na jej rzecz podatek od nieruchomości za 2013 rok według spornej stawki, tj. dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżąca wskazała, iż w jej ocenie z brzmienia przepisów art. 5 ust. 2 do 4 tej ustawy wynika, że rada gminy może różnicować wysokość stawek podatku od nieruchomości jedynie dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Niedopuszczalna jest natomiast ich dywersyfikacja ze względu na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Zdaniem skarżącej wprowadzone w zaskarżonej uchwale stawki podatku od nieruchomości dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej mają ewidentnie charakter podmiotowy. Stawki te zostały skonstruowane z dwóch elementów: a) grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą, b) polegającą na produkcji energii elektrycznej. Pierwszy z tych elementów został określony w art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, drugi natomiast odnosi się do prowadzonej przez podatnika działalności, która nie została zdefiniowana przez Radę w uchwale. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, skoro przez pierwszy człon stawki należy rozumieć grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to wynika z tego, że ma zastosowanie nie do przedmiotu opodatkowania "służącego", "zajętego", "wykorzystywanego" do produkcji energii elektrycznej, ale do tych składników majątku, które są w posiadaniu podmiotu mającego określone cechy, a więc przedsiębiorcy produkującego energię elektryczną tj. elektrowni. Bez znaczenia jest bowiem charakter majątku, ale istotna jest tylko osoba podatnika. Uzasadniając naruszenie zasad równości i powszechności opodatkowania oraz zasady sprawiedliwości podatkowej, skarżąca wskazała, iż jej zdaniem naruszenie tych zasad wyraża się w tym, że jedynym adresatem kwalifikowanej stawki dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej wprowadzonej uchwałą jest E. należąca do P.S.A., co zostało potwierdzone wprost w uzasadnieniu do projektu uchwały zawartym w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Gryfino, w którym szacowane wpływy z podatku od nieruchomości od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej zostały obliczone w oparciu o powierzchnię gruntów i budynków zadeklarowaną przez spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 rok. W ocenie skarżącej wprowadzenie kwalifikowanych stawek podatku od nieruchomości wyłącznie w doniesieniu do nieruchomości związanych z jednym rodzajem działalności powoduje, że pozostali podatnicy na terenie Gminy Gryfino stali się beneficjentami pomocy publicznej. Oznacza to, że w uchwale winna pojawić się informacja, że zastosowanie podstawowych (preferencyjnych) stawek podatkowych może być pomocą publiczną, a także, że pomoc ta jest udzielona jako pomoc de minimis. Zróżnicowanie stawek z wykorzystaniem pojęć nieprecyzyjnych spółka uzasadniła tym, że Rada nie zdefiniowała w uchwale co należy rozumieć poprzez działalność gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej. W ocenie spółki nie jest możliwe w praktyce ustalenie majątku, który powinien być opodatkowany według stawek dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej, nie wiadomo bowiem czy do ich zastosowania wystarczy posiadanie przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie produkcji energii elektrycznej jakiegokolwiek majątku, czy też majątek ten musi być faktycznie związany z produkcją tejże energii. Co więcej z uchwał nie wynika także czy produkcja energii elektrycznej ma być dominującą działalnością podmiotu, czy też wystarczy żeby była to jedna z pobocznych działalności. Spółka wskazała także, iż zgodnie z zapisami w Krajowym Rejestrze Sądowym zajmuje się także szeregiem innych działalności. Ponadto spółka wskazała, iż jej zdaniem przedmiotowa uchwała wprowadza de facto stawkę podatku wyższą od stawki maksymalnej określonej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ustawa bowiem określiła maksymalną stawkę dla budynków mieszkalnych na 2013 rok w wysokości 0,73 zł/m², natomiast z uchwały wynika, że gdyby spółka była w posiadaniu budynków mieszkalnych – wówczas budynki te podlegałyby opodatkowaniu wg stawki wynoszącej 22,82 zł/m². Rada Miejska w Gryfinie w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie oraz o zsądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2005 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie jednak nie występuje. Skarżąca wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 29 października 2012 roku nr XXVII/223/12 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta i Gminy Gryfino. Spółka nie wskazała w jakiej części zaskarża przedmiotową uchwałę, jednak z lektury zarzutów, ich uzasadnienia oraz wniosków wynika, że skarżąca nie zgadza się z § 1 ust. 1 litera b), gdzie określono roczne stawki podatku od nieruchomości na terenie Miasta i Gminy Gryfino od gruntów związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej – 0,88 zł za 1 m² powierzchni, oraz § 1 ust. 2 litera c), gdzie określono roczne stawki od budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej – 22,82 zł za 1 m² powierzchni użytkowej. Ponadto jedynie w tym zakresie występuje po stronie skarżącej jako podatniku podatku od nieruchomości interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Podstawę materialnoprawną tej uchwały stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l., stanowiący w ust. 1, że: rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 1) od gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków – 0,88 zł od 1 m2 powierzchni, b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych – 4,51 zł od 1 ha powierzchni, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 0,45 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych – 0,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 22,82 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym – 10,65 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń – 4,63 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – 7,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. W art. 5 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, iż przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (od gruntów) rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Natomiast w odniesieniu do budynków lub ich części ustawodawca w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. wskazał, iż przy określaniu wysokości stawek rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Ponadto z art. 5 ust. 4 tej ustawy wynika, że przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e (budynki i ich części poza budynkami mieszkalnymi) oraz w ust. 1 pkt 3 (budowle), rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności. Z powyższego przepisu jednoznacznie zatem wynika, że określenie wysokości stawek podatku od nieruchomości jest kompetencją właściwej rady gminy. W ustawie wskazane zostały kryteria jakimi rada gminy powinna się kierować przy różnicowaniu stawek. Maksymalne wysokości stawek na rok 2013 wynikają z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. (M.P. 2012, poz. 587). Podkreślenia wymaga, że wszelkie kryteria różnicowania stawek dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania zastały w ustawie wymienione przykładowo, zatem jest to katalog otwarty. Odnośnie różnicowania stawek od gruntów katalog kryteriów wygląda następująco: lokalizacja, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Natomiast odnośnie różnicowania stawek od budynków i ich części niebędących budynkami mieszkalnymi i budowli, katalog kryteriów stanowią: lokalizacja, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny, wiek budynków oraz rodzaj prowadzonej działalności. W tym miejscu należy, zaznaczyć także, że kompetencją rady gminy jest jedynie określenie wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości, w pozostałym zakresie w pełni mają zastosowanie wszystkie regulacje ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym definicje ustawowe. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, po pierwsze wskazać należy, iż Rada Miejska w Gryfinie w zaskarżonej uchwale nie przekroczyła stawek maksymalnych, nie naruszyła zatem w tym zakresie przepisów prawa. Po drugie, należy zauważyć, iż w przypadku zróżnicowania stawek określonych w § 1 ust. 1 lit. b) i § 1 ust. 2 lit. c) zastosowane zostało wymienione w ustawie kryterium, rodzaju prowadzonej działalności. Bowiem "działalność gospodarcza polegająca na produkcji energii elektrycznej"( tak dosłownie brzmi zastosowane w zaskarżonej uchwale kryterium różnicujące), jest rodzajem prowadzonej działalności. Jest to także rodzaj działalności gospodarczej, czyli z całego zakresu działalności gospodarczej uchwałodawca wyodrębnił działalność gospodarczą polegająca na produkcji energii elektrycznej. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi nie zostało zastosowane tu kryterium podmiotowe, a ustawowe kryterium rodzaju prowadzonej działalności. Do członu "działalność gospodarcza", dodano człon "polegająca na produkcji energii elektrycznej", czyli doprecyzowano na czym ma polegać działalność gospodarcza, z którą związane przedmioty opodatkowania podlegają opodatkowaniu wg stawek wyższych. Jak już wskazano powyżej poza określeniem wysokości stawek w kwestii podatku od nieruchomości w pełni mają zastosowanie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zatem jak słusznie zauważyła także skarżąca odnośnie definicji pojęcia gruntów budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zastosowanie znajdzie definicja z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stosownie do którego, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit.b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca P. Spółka Akcyjna z siedzibą w B. jest przedsiębiorcą. Sąd zauważa, że w zaskarżonej uchwale Rada Miejska w Gryfinie posłużyła się nieco szerszym pojęciem "związania z działalnością gospodarczą", w sytuacji, gdy ustawa podatkowa używa zwrotu "związania z prowadzeniem działalności gospodarczej", to jednak możliwe jest tu rozumienie użytego w uchwale zwrotu w rozumieniu węższym. Tym bardziej, że skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Wobec powyższego sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Radę Miejską w Gryfinie naruszenia art. 5 ust. 2, 3 i 4 u.p.o.l., zastosowane przez Radę kryterium różnicujące nie może być w żaden sposób uznane za podmiotowe, nie odnosi się do cech podmiotowych adresata normy, a do przedmiotu prowadzonej przez niego działalności. Jest przy tym oczywistym, że działalność gospodarcza, w tym i działalność gospodarcza polegająca na produkcji energii elektrycznej jest prowadzona przez podmioty, dlatego też i sam ustawodawca w przytoczonej powyżej definicji z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. odwołuje się do przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W ocenie sądu zaskarżona uchwała nie narusza też wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej konstytucyjnych zasad sprawiedliwości społecznej (art. 2), praworządności (art. 7), oraz równości wobec prawa (art. 32), bowiem wszystkie podmioty prowadzące na terenie Miasta i Gminy Gryfino działalność gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej zostały potraktowane według tych samych zasad, i to bez względu na skalę prowadzonej w tym zakresie działalności. Ponadto wskazać należy, iż o naruszeniu w zaskarżonej uchwale zasad konstytucyjnych wskazanych powyżej nie świadczy szacowanie wpływów z podatku od nieruchomości, jako że szacowanie to jest czynnością techniczną wtórną w stosunku do określenia stawek podatku. Jak już powyżej wyjaśniono Rada Miejska w Gryfinie wydając zaskarżoną uchwałę działała w zakresie określonym w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż zastosowała wymienione w ustawie kryterium różnicujące i nie przekroczyła stawek maksymalnych, zatem nie dopuściła się naruszenia art. 168 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego, że jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007 r. Nr 59. poz. 404) w związku z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania przepisu art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis z uwagi na nieprzesłanie projektu uchwały do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wskazać należy na treść art. 20c u.p.o.l., który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4 (...), jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy publicznej, pomoc ta jest udzielana jako pomoc de minimis. Tym samym jedynie udzielenie pomocy jako pozytywne rozstrzygnięcie w uchwale rady gminy jest pomocą udzielaną jako pomoc de minimis. Takim pozytywnym rozstrzygnięciem może być zatem zastosowanie stawki preferencyjnej. W ocenie sądu nie jest dopuszczalne tu stosowanie rozumowania a conrtario tak jak to czyni skarżąca i stawianie równości pomiędzy sytuacjami gdy określono stawki wyższe (kwalifikowane) dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, z sytuacjami gdy określono stawki niższe (preferencyjne). Z sytuacją pomocy publicznej mielibyśmy do czynienia, gdyby w ramach kryterium związania z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej zastosowano stawki preferencyjne wobec pewnych podmiotów. Tożsamy pogląd został wyrażony przez Leonarda Etela w komentarzu do art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Lex), oraz artykule tego samego autora, Pomoc publiczna w uchwałach podatkowych rad gmin FK 2009/10/ str. 31-39, gdzie wskazano, iż "określenie stawek w podatkach i opłatach lokalnych, jeśli nie będzie prowadziło do preferencyjnego traktowania określonej działalności gospodarczej albo też podatnika (ich grupy), nie może być traktowane jako pomoc publiczna. Za pomoc publiczną nie może być też uznane zwiększanie stawek podatkowych w stosunku do stawki podstawowej. Nie występuje w tym przypadku żadne przysporzenie na rzecz przedsiębiorcy." Tym samym nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Sąd nie stwierdza naruszenia przez postanowieniach zaskarżonej uchwały art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiącego, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przyjmuje się obecnie, że z przepisem tym wiąże się zasada określoności przepisów prawa, które winny być klarowne i zrozumiałe dla adresatów. W ocenie sądu stawianie tezy o braku określoności pojęcia gruntów, budynków lub ich części "związanych z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej" nie ma żadnych racjonalnych podstaw. Wobec powyżej przedstawionych rozważań i wyjaśnień w kontekście odwołania się do definicji ustawowej gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, dodanie członu "polegającej na produkcji energii elektrycznej" nie wprowadza wątpliwości. Pojęcie "produkcja energii elektrycznej" w ocenie sądu jest pojęciem jasnym i klarownym, już przy zastosowaniu reguł językowych, a pojęcia jasne nie wymagają definicji. Pojęcie produkcja oznacza tyle, co "wytwarzanie", zaś pojęcie "energia elektryczna", winno być rozumiane jako "energia ładunków elektrycznych", bądź w znaczeniu potocznym jako "prąd elektryczny" (Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, Langenscheidt, Warszawa 2007). Także i skarżąca rozumie powyższe pojęcie w tożsamy sposób, jako że w Krajowym Rejestrze Sądowym na pierwszym miejscu jako przedmiot działalności wymieniła "wytwarzanie energii elektrycznej". Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie nie występują wątpliwości, na jakie wskazuje skarżąca dotyczące ustalenia majątku, który powinien być opodatkowany według stawek dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, ani oceny związania majątku z produkcją energii elektrycznej. W tym miejscu bowiem należy przywołać powyżej poczynione rozważania odnośnie definicji ustawowej gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), wraz z zawężonym przez Radę przy użyciu kryterium rodzaju działalności, polegającej na produkcji energii elektrycznej, zakresem. Zatem na gruncie uregulowań przyjętych przez Radę Miejską w Gryfinie w zaskarżonej uchwale uprawniony jest wniosek, że grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej, to grunty i budynki będące w posiadaniu każdego przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod zbiornikami wodnymi), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie ma zatem potrzeby badania stopnia związania poszczególnych przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej w sytuacji, gdy podatnikiem jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest produkcja energii elektrycznej. Wystarczające jest bowiem posiadanie określonych przedmiotów opodatkowania przez takiego przedsiębiorcę. Należy w tym miejscu podkreślić, że kryterium posiadania zostało wprowadzone przez ustawodawcę i nie można tu skutecznie stawiać tezy o podmiotowym różnicowaniu stawek przez Radę. Zupełnie nie wytrzymuje krytyki podnoszony przez skarżącą argument związany z zastosowaniem stawki wyższej aniżeli stawka maksymalna do budynków mieszkalnych. Po pierwsze w cytowanej powyżej definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyłączone zostały budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami. Po drugie zaskarżona uchwała w § 1 ust. 2 dla wszystkich budynków mieszkalnych przewiduje jedną stawkę – 0,57 zł za 1 m² powierzchni użytkowej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. nie będąc związanym zarzutami, wnioskami oraz podstawą prawną skargi, sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego, bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Wniosek ten podlegał oddaleniu. Z mocy art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem pierwszej instancji obowiązuje zatem zasada ponoszenia kosztów postępowania przez strony we własnym zakresie. Odstępstwo od tej zasady zostało przewidziane w art. 200 p.p.s.a. stosownie, do którego w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Tym samym zasada odpowiedzialności za wynik postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji znajduje zastosowanie tylko wobec skarżącego w razie uwzględnienia wniesionej przez niego skargi. W razie oddalenia skargi, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyznania kosztów postępowania na rzecz organu od skarżącego.