IV SA/Wa 1192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z [...] października 2012 r. Główny Lekarz Weterynarii, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...] sierpnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] (dalej: Powiatowy Lekarz Weterynarii) z [...] lipca 2008 r. w przedmiocie warunkowego zawieszenia działania zakładu skarżącego – Z. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Zaskarżona decyzja została wydana na tle wskazanych poniżej uwarunkowań faktycznych i prawnych. Decyzją z [...] lipca 2008 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii, działając w oparciu o § 9 rozporządzenia Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U. z 2006 r., Nr 193, poz.1425) w zw. z art. 54 ust. 2 lit. e Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE wyd. spec., Rozdz. 3, T. 45, s.200 ze zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem w sprawie kontroli urzędowych", wstrzymał produkcję w zakładzie skarżącego do czasu dokonania przez skarżącego wskazanych w decyzji napraw i ulepszeń (pkt 1-5 decyzji z [...] lipca 2008 r.) oraz zaktualizowania Projektu technologicznego zakładu skarżącego (pkt 6 tej decyzji), zwanego dalej "Projektem". Wskazał przy tym uchybienia stwierdzone w zakładzie skarżącego w trakcie kontroli przeprowadzonej 17 lipca 2008 r., poprzedzającej wydanie decyzji z [...] lipca 2008 r. Od decyzji z [...] lipca 2008 r. skarżący nie wniósł odwołania. Skarżący zażądał 14 czerwca 2012 r. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, powołując się min. na: - wydanie [...] czerwca 2008 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii – w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli -decyzji o zatwierdzeniu zakładu skarżącego do wprowadzania produkowanych wyrobów na rynki państw Unii Europejskiej, - wydanie [...] lipca 2008 r. przez ten sam organ administracji - w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli - decyzji o zatwierdzeniu zakładu skarżącego do wprowadzania produkowanych wyrobów na rynek R., których rozstrzygnięcia, zdaniem skarżącego, pozostawały w sprzeczności z treścią decyzji wstrzymującej produkcję w zakładzie skarżącego. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r., organ administracji I. instancji - [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii: - podniósł, iż skarżący nie wskazał przepisu, który zostałby w sposób rażący naruszony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, - zwrócił uwagę na to, iż wydanie dwu decyzji, których ustalenia pozostają ze sobą w sprzeczności, nie przesądza o istnieniu przesłanek skutkujących nieważnością jednej z nich, - powołał się również na to, iż skarżący zaakceptował wynik kontroli przeprowadzonej 17 lipca 2008 r., nie skorzystał z prawa do odwołania się od decyzji z [...] lipca 2008 r., a także zobowiązał się do wykonania zaleceń wskazanych w tej decyzji. We wniesionym do Głównego Lekarza Weterynarii odwołaniu, skarżący przedstawił następujące zarzuty: - uchybienia w zakładzie skarżącego, stwierdzone w decyzji z [...] lipca 2008 r., nie miały charakteru rażącego, - w czasie, kiedy Powiatowy Lekarz Weterynarii nadzorował proces modernizacji zakładu skarżącego, sprawą Projektu zajmował się również organ administracji I. instancji i przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2008 r. nigdy nie zanegował, ani nie poddał w wątpliwość poprawności opracowania Projektu, - ponadto, skoro, organ administracji I. instancji również zajmował się sprawą Projektu, zatem orzekając w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r., orzekał w sprawie, w której sam odgrywał istotną rolę, - w czynnościach przeprowadzanych 17 lipca 2008 r. brał udział pracownik wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej, którą kieruje [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, - charakter nieprawidłowości utrwalonych na fotografiach w trakcie kontroli 17 lipca 2008 r. dowodzi tego, iż te nieprawidłowości istniały w zakładzie skarżącego już [...] lipca 2008 r., tj. w dniu kontroli i wydania aprobującej decyzji z [...] lipca 2008 r. o prowadzeniu produkcji na rynek R., a to z kolei dowodzi tego, że decyzja z [...] lipca 2008 r. została wydana w wyniku działania tendencyjnego, - zaniechanie przez skarżącego z możliwości skorzystania z przysługujących mu środków odwołania od wyników przeprowadzonej kontroli, czy odwołania do decyzji, nie wyklucza istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z Projektu znajdującego się u Powiatowego Lekarza Weterynarii. Główny Lekarz Weterynarii – organ administracji II. instancji, odmówił przeprowadzenia dowodu z analizy Projektu, co łącznie z utrzymaniem w mocy decyzji organu administracji I. instancji, uzasadnił następująco: - organy administracji orzekające w przedmiocie nieważności decyzji nie mogą rozpatrywać sprawy administracyjnej co do jej istoty, zaś organ odwoławczy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, zobowiązany jest zbadać to, czy organ administracji I. instancji dokonał prawidłowej oceny decyzji z [...] lipca 2008 r., tj. to, czy w sposób prawidłowy ustalił, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), zwanego dalej: "K.p.a.", - specyfiką postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest rozstrzyganie na podstawie stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania decyzji będącej przedmiotem kontroli, wobec czego organ administracji I. instancji, jak i organ odwoławczy nie mogą brać pod uwagę okoliczności, które nastąpiły po wydaniu decyzji, ani też przeprowadzać nowych dowodów w sprawie; z tego względu organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z analizy Projektu, - do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dochodzi, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem, a cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu, kiedy się je ze sobą zestawi, przy tym jednak nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące; w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] lipca 2008 r. nie doszło do żadnego uchybienia, które można byłoby ocenić jako rażące naruszenie prawa, w szczególności nie naruszono żadnego z przepisów postępowania administracyjnego, ani z przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania decyzji; - decyzja z [...] lipca 2008 r. została wydana w oparciu o stan faktyczny niekwestionowany przez skarżącego; - każde z uchybień wskazanych w decyzji z [...] lipca 2008 r. znajduje oparcie w obowiązujących przepisach - stwierdzone uchybienia uzasadniały wydanie decyzji o natychmiastowym zawieszeniu działań zakładu skarżącego, bowiem zgodnie z art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. e Rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych, w przypadku wykrycia niezgodności, organ administracji podejmuje działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze; decydując o rodzaju wymaganych działań, organ administracji uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności; dopuszczalne jest zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu; Powiatowy Lekarz Weterynarii był uprawniony do wydania decyzji z [...] lipca 2008 r., a rodzaj wykrytych w zakładzie skarżącego uchybień uzasadniał taką decyzję: stwierdzone uchybienia były bezpośrednio związane z procesem produkcji żywności, przez co stwarzały zagrożenie mikrobiologiczne dla żywności produkowanej w zakładzie i miały wpływ na jej jakość zdrowotną. We wniesionej do Sądu skardze, skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania wskazujących na wydanie decyzji z [...] lipca 2008 r. z rażącym naruszeniem prawa: kontrola przeprowadzona 15 lipca 2008 r., w wyniku której uznano spełnianie przez zakład skarżącego warunków do eksportu produkcji na rynek R., opierała się o te same kryteria co kontrola z 17 lipca 2008 r. (organ I. instancji jedynie to dostrzegł, a organ II. instancji tę kwestię przemilczał); postępowania administracyjne oraz rozstrzygnięcia z pierwszej połowy 2008 r, dowiodły spełnienia przez skarżącego przepisanych prawem wymogów; organy I. i II. instancji nie zbadały dogłębnie charakteru stwierdzonych w 2008 r. uchybień, których charakter przesądzał o tym, iż nie mogły pojawić się nagle, tj. w ciągu dwóch dni, czy nawet miesiąca – tychże uchybień nie stwierdzono w trakcie kontroli w dniach: 11 czerwca 2008 r. oraz 15 lipca 2008 r.; skoro zaś w trakcie obu kontroli uchybień tych nie stwierdzono, bądź uznano je za niestojące na przeszkodzie wydania decyzji dopuszczających zakład skarżącego do produkcji eksportowej, to całkiem odmiennie postępowanie 17 lipca 2008 r. należało uznać za wykraczające poza racjonalne granice uznania administracyjnego przyznanego organom administracji, postępowanie dowolne i rażąco naruszające prawo, w szczególności rażąco godzące w zasadę kształtowania zaufania obywateli do Państwa; wobec powyższego, należy uznać że rażąco naruszono zarówno: - przepisy postępowania: art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 K.p.a., - przepisy prawa materialnego przyznające organom Inspekcji Weterynaryjnej dozę uznania administracyjnego w zakresie stosowania środków zaradczych w razie stwierdzenia ewentualnych niezgodności z wymogami, jakie zakład skarżącego obowiązany był spełniać, - naruszenie przepisu postępowania - art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż decyzja z [...] lipca 2008 r. pozostawała wykonalna: decyzja z [...] lipca 2008 r. pozostawała już w chwili jej wydania niewykonalna, co wiązało się z całkowitą niewykonalnością (na dzień wydania tej decyzji) obowiązku "zaktualizowania projektu technologicznego"; po pierwsze, projekt modernizacji zakładu skarżącego został zatwierdzony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii (organy Inspekcji Weterynaryjnej nie zgłaszały wcześniej uwag co do treści, ani realizacji Projektu) – kiedy organy Inspekcji Weterynaryjnej zauważyły błąd w realizacji Projektu skutkujący – z uwagi na usytuowanie zakładu – niemożliwością osiągnięcia celu zamierzonej modernizacji, odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy starały się przerzucić na skarżącego zobowiązując go do "zaktualizowania projektu technologicznego", pomimo tego, iż Projekt pozostawał w pełni aktualny; po wtóre, Projekt nigdy nie powinien był być zatwierdzony i wdrożony do realizacji – w zaleceniu decyzji z [...] lipca 2008 r. zażądano od skarżącego rzeczy niemożliwej, bowiem - z uwagi na usytuowanie zakładu – skarżący nie były w stanie, bez względu na ewentualne modyfikacje Projektu, spełnić warunków wymaganych dla wprowadzania produkcji na rynek Unii Europejskiej, - nieuwzględnienie w postępowaniu odwoławczym wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji Projektu: wykazaniu opisanej wyżej przesłanki nieważności decyzji miał służyć zgłoszony w odwołaniu wniosek dowodowy o przeprowadzenie analizy Projektu - który to wniosek został jednak przez Głównego Lekarza Weterynarii oddalony postanowieniem z [...] października 2012 r.; w konsekwencji nie została rozpoznana istota sprawy: złożony wniosek dowodowy wprost zmierzał do wykazania jednej z podstaw nieważności decyzji, stąd jego nieuwzględnienie oceniać należy jako całkowicie niesłuszne oraz godzące w normy art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. - pominięcie okoliczności, iż organ I. instancji faktycznie rozstrzygał we własnej sprawie, przez co nie spełniał warunków do uznania go za bezstronny i obiektywny: w procedurze wydawania oraz kontroli decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii organ ten odgrywał istotną rolę, dlatego procedując w przedmiocie nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r. mógł i wykazał się brakiem obiektywizmu i bezstronności. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy - Główny Lekarz Weterynarii podtrzymał uprzednio zajęte stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi zwrócił uwagę na następujące fakty i okoliczności: - twierdzenie, że w trakcie kontroli przeprowadzonej 15 lipca 2008 r. nie wykryto uchybień, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, - skarżący nie neguje faktu wykrycia uchybień podczas kontroli z 17 lipca 2008 r., co pozwala uznać ustalenia tej kontroli za prawidłowe, stąd też nie można mówić o naruszeniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 6, art.7, art.8 i art.77 K.p.a., a przez to zarzut skargi, jakoby organ odwoławczy nie rozpoznał wszystkich zarzutów odwołania nie zasługuje na uwzględnienie, - konieczność aktualizacji Projektu wynikała z przepisów prawa i pozostałych nakazów zawartych w decyzji z [...] lipca 2008 r., bowiem zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127) przepisy dotyczące zatwierdzenia Projektu stosuje się odpowiednio do zmiany sposobu użytkowania zakładu lub jego części, w szczególności zakresu i wielkości produkcji lub wyposażenia pomieszczeń produkcyjnych, z uwagi na to, że wśród pozostałych uchybień, jakie zostały wykryte w zakładzie skarżącego były też takie uchybienia (np. modernizacja komór wędzarniczych, kanalizacja umywalek), których usunięcie wiązało się ze zmianami w Projekcie, zasadnym było wydanie nakazu aktualizacji Projektu, stosownie do regulacji ww. przepisu, - co do zarzutu faktycznego rozstrzygania przez organ I. instancji we własnej sprawie – zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, w tym przypadku - [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii. Analiza akt administracyjnych nie wykazała, aby w wydaniu obu decyzji przez organy administracji I. i II. instancji, brał udział pracownik inspekcji weterynaryjnej kierowanej przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, uczestniczący w czynnościach kontrolnych w zakładzie skarżącego 17 lipca 2008 r. W trakcie rozprawy pełnomocnik Głównego Lekarza Weterynarii wniósł o oddalenie skargi wywodząc, iż obowiązek aktualizacji Projektu dotyczy wyłącznie kwestii uwzględnienia w nim dostosowania zakładu skarżącego do wymagań wskazanych we wcześniejszych punktach decyzji z [...] lipca 2008 r. Natomiast pełnomocnik skarżącego przyznał, że na podstawie zdawkowej treści tej decyzji trudno ocenić co się kryje pod stwierdzeniem zawartym w pkt 6 "zaktualizować projekt technologiczny", jednakże według informacji uzyskanych od osób reprezentujących skarżącego, wolą Powiatowego Lekarza Weterynarii było naprawienie błędu polegającego na pochopnym - z uwagi na lokalizację zakładu skarżącego - zatwierdzeniu Projektu. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie ma wiadomości, aby z uwagi na tę okoliczność, wydano jakieś rozstrzygnięcia w kwestii dopuszczenia zakładu skarżącego do ruchu po wydaniu decyzji z [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone decyzja jest zgodna z prawem. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej należy do tych szczególnych postępowań, kiedy to organ administracji - odchodząc od zasady trwałości decyzji administracyjnej - po uprzednim ustaleniu, iż zachodzą warunki przewidziane w art. 156 § 1 K.p.a., stwierdza, kwalifikowaną przepisami tegoż artykułu, wadliwość decyzji i skutkiem tego – orzeka o jej nieważności. Zatem postępowanie to postrzegać należy jako wyjątek od reguły i wiązać je z sytuacjami szczególnymi, kiedy skutki rozstrzygnięcia w sposób oczywisty nie są możliwe do zaakceptowania w państwie praworządnym ex. gr. kiedy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy wydanym rozstrzygnięciem, a treścią stosownego przepisu (cfr. art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.). Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r. zapadły w sprawie III ARN 13/94; także: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 1994 r. zapadły w sprawie V SA 535/94). Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a stosownym przepisem. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2010 r. zapadły w sprawie II OSK 824/09. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, jeśli chodzi o wyrażony w skardze zarzut niewykonalności decyzji z [...] lipca 2008 r. w kontekście zobowiązania strony w pkt 6 decyzji z [...] lipca 2008 r. do aktualizacji Projektu trzeba wskazać, że zarzut ten jest chybiony. Zawarty w decyzji zapis jest wprawdzie wadliwy, nie zakreśla bowiem w sposób właściwie precyzyjny zakresu obowiązku Strony. Istnieje wręcz spór pomiędzy skarżącym a organem orzekającym w przedmiocie nieważności, jak należy rozumieć zakres nałożonego (parz stanowisko w skardze, odpowiedzi na skargę oraz na rozprawie). W rozpoznawanym przypadku wskazana wadliwość jednak nie ma charakteru kwalifikowanego (przesłanki nieważności wobec rażącego naruszenia prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Możliwe jest, w ocenie Sądu, w danym przypadku pozostawienie w obrocie prawnym w państwie praworządnym aktu zawierającego tego rodzaju zapis. Wynika to stąd, że wobec niejasności zapisu to strona przesądzi, w jaki sposób uwzględni obowiązek aktualizacji Projektu (w jaki zakresie zostanie on zaktualizowany). Wobec tego decyzja nie może być kwalifikowana, jak to próbuje wywodzić skarżący, jako niewykonalna (brak przesłanek z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.). Z kolei oczywistym się wydaje, że - jak wywodzi organ administracji - zakres aktualizacji powinien pozostawać w związku z konkretnymi obowiązkami zmian technicznych w zakładzie - gdy będą one konieczne w celu realizacji wskazań zawartych w pkt 1- 5 decyzji z [...] lipca 2008 r., które z kolei powinny zostać odzwierciedlone w Projekcie. Przewidywanie przez skarżącego żądania organu dokonania zmian w Projekcie, wykraczających poza kwestie objęte expressis verbis decyzją z [...] lipca 2008 roku, nie znajduje żadnego oparcia w treści samej tej decyzji czy jej uzasadnieniu, a tylko kwestia jej ewentualnej wadliwości jest przedmiotem niniejszej sprawy. O ile organ administracji w przyszłości, powołując się na treść tej decyzji, warunkowałby ponowne dopuszczenie zakładu do ruchu spełnieniem wymagania niewskazanego w istocie w tej decyzji, jego działanie będzie mogło być kwestionowane w stosownym trybie np. przez wniesienie środków odwoławczych od stosownego aktu w tym przedmiocie a później ewentualnie skargi do sądu administracyjnego. W takich okolicznościach pozostawienie w obrocie aktu, który nie precyzuje wystarczająco jasno obowiązku Strony należy uznać za dopuszczalne. Nie występuje więc w tym przypadku jedna z koniecznych przesłanek dla uznania aktu za rażąco naruszający prawo, a jak wskazano, nie jest on też oczywiście niewykonalny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi - niezasadnej odmowy przeprowadzenia przez organy administracji dowodu z dokumentacji Projektu, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, dowód ów pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Również zarzut wywodzony z istniejącej różnicy w ustaleniach faktycznych kontroli przeprowadzonych w dniach: 11 czerwca 2008 r. oraz 15 lipca 2008 r. oraz kontroli z 17 lipca 2008 r. nie zasługuje na uwzględnienie: zarzut dokonania przez organ administracji odmiennych ustaleń faktycznych w sprawie nie mieści się w zakresie kodeksowej instytucji rażącego naruszenia prawa. Zarzut obrazy zasady nemo iudex in propria causa, sformułowany w skardze, nie jest w tym przypadku trafny: zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a., organem administracji właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia nad organem administracji, który wydał decyzję. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744) wojewódzki lekarz weterynarii jest organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, wojewódzki lekarz weterynarii jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej, a zgodnie z pkt 12 Załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 sierpnia 2004 r. w sprawie terytorialnego zakresu działania oraz siedzib powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii (Dz. U. z 2004 r. Nr 200, poz. 2057), Powiatowy Lekarz Weterynarii z siedzibą w [...] działa na terytorium Województwa [...]. Tym samym należało uznać, iż organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z siedzibą w [...] jest [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii. W ocenie Sądu, skarżący, istotnie, mógł nie być usatysfakcjonowany nieco formalistycznym odniesieniem się przez organ II. instancji do przedstawionego w odwołaniu zarzutu, jakoby [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii orzekał we własnej sprawie, skoro przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2008 r. również zajmował się sprawą Projektu. Sąd zwraca jednak uwagę na tę okoliczność, iż – jak to zostało ustalone – pracownik organu I. instancji, który brał udział w czynnościach postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] lipca 2008 r., nie brał udziału w wydaniu w I. i II. instancji decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2008 r., tym samym brak było podstaw dla uznania, iż w tym postępowaniu (w I. i II. instancji) brał udział pracownik wyłączony ipso iure na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w procedowaniu organu odwoławczego obrazy przepisów prawa materialnego regulujących działalność Inspekcji Weterynaryjnej, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a". I jeśli nawet przyjąć, że organ odwoławczy mógł w sposób bardziej wyczerpujący uzasadnić zaskarżoną decyzję, w ocenie Sądu, brak jest podstaw dla uznania zaskarżonej decyzji za dotkniętą wadami, które stałyby na przeszkodzie utrzymaniu jej w mocy. Skoro zarzuty skargi zarówno dotyczące naruszeń przepisów prawa materialnego, jak i procesowego okazały się nieuzasadnione, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji.