I GSK 97/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Spółki komandytowej w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 389/13 w sprawie ze skargi S. Spółki komandytowej w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. Spółki komandytowej w Z. 3.800 (trzy tysiące osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego I GSK 97/14 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 9 października 2013r,. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu oddalił skargę S. spółka komandytowa (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: DIC) z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydanej w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że: Na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r. Skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar o nazwie LEDOWE Moduły-Ekrany - 1 komplet i zaklasyfikowała do kodu TARIC 8531 20 20 90. W wyniku powtórnej kontroli oraz po uwzględnieniu ustaleń protokołu kontroli z dnia 13 maja 2012 r., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie celne w przedmiocie klasyfikacji taryfowej tego towaru, a postanowieniem z dnia 2 października 2012 r. rozszerzył wszczęte postępowanie o weryfikację wartości celnej. Następnie organ I instancji decyzją z dnia 21 grudnia 2012 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego oraz wezwał do uiszczenia odsetek od retrospektywnie zaksięgowanej kwoty długu celnego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił przesłanki zmiany klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, poprzez ujęcie go w kodzie 8528 59 90 90, jako system ekranu LED do wyświetlania sygnałów wizyjnych (telebim) - na podstawie uwagi 4. do Sekcji XVI i reguły 2(a) ORINS oraz określił prawidłową wartość celną. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, DIC utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Zdaniem organu przedmiotem importu był towar o nazwie i symbolu "700AVLODX8 LED MODULE SYSTEM" zgodnie z fakturą nr GVF121020 z dnia 8 lipca 2011 r., załączoną do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r. Skarżąca zgłosiła powyższy towar jako "LEDOWE MODUŁY-EKRANY" i ujęła w kodzie 8531 20 20 90. Przedmiotem importu były: - "DIAMOND VB LEDboard AVL-ODX8" - moduły wyświetlające w ilości 20 szt. zawierające panele zbudowane na bazie diod LED, tworzące powierzchnię wyświetlacza LED dla wyświetlania informacji przesyłanych za pośrednictwem sygnału oznaczonego HD SDI SIGNAL (według dokumentu o nazwie "SYSTEM BLOCK DIAGRAM"), otrzymywanego bezpośrednio z urządzenia XDC-6000, - POWER DISTRIBUTION PANEL - panel zasilający, - XDC-6000 – procesor (cyfrowy sterownik), urządzenie elektryczne, posiadające zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu HD SDI i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z XDC-6000, kierowanego bezpośrednio do AVL-ODX8 i zrozumiałego dla całości układu AVL-ODX8, - śruby i nakrętki. Urządzenia te były przeznaczone do wykonania i zainstalowania na Stadionie Miejskim we W. wielkoformatowego ekranu LED - telebimu o powierzchni 100 m² dla potrzeb imprezy EURO 2012. Organ uznał, że ze sprowadzonych towarów powstał po zmontowaniu wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, nazywany telebimem, wyświetlający obrazy wideo, które ze względu na funkcję i właściwości, odpowiadają opisowi pozycji CN 8528 59 90. Jest to monitor kolorowy, inny niż monitor z lampą elektronopromieniową i inny niż monitory wyłącznie lub głównie stosowane w systemach automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Wskazał iż Noty wyjaśniające do Nomenklatury celnej wskazują, że monitory ujęte w tej pozycji składają się zasadniczo z urządzeń, mogących wygenerować punkt świetlny i wyświetlić go na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. Zawierają jeden lub więcej wzmacniaczy wideo, dzięki którym można zmieniać intensywność punktu. Mogą posiadać oddzielne wejścia dla barwy czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B). Mogą być zakodowane zgodnie z określonym standardem (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp.). Do przyjmowania zakodowanych sygnałów monitor musi być wyposażony w urządzenie dekodujące, pokrywające sygnały R, G i B (rozdzielanie). Mogą one występować w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp. Organ uznał, że dokumentacja zgromadzona w rozpatrywanej sprawie dotycząca funkcji i wyposażenia importowanych urządzeń potwierdza, że zmontowany z nich telebim posiada cechy i właściwości opisane w tych Notach wyjaśniających. Opierając się o te ustalenia organ uznał, że z importowanych towarów można zmontować produkt spełniający cechy monitorów ujętych w pozycji CN 8528, gdyż posiada on zasadnicze elementy składowe, umożliwiające uzyskanie obrazu wideo. Klasyfikacja ta jest zgodna z regułą 2(a) ORINS, umożliwiającą potraktowanie wyrobu nie zmontowanego i nie kompletnego, tak jak wyrobu, w którym niczego nie brakuje, pod warunkiem, że powstały po zmontowaniu wyrób będzie posiadał zasadnicze cechy i charakter wyrobu gotowego. Wskazał również na uwagę 4 do sekcji XVI która stanowi, że jeżeli maszyna (włączając kombinację maszyn) składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przeniesienia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami), przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość należy klasyfikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji. Organ przyjął, że klasyfikacja omawianych towarów jest zgodna z regułami 1, 2 (a) i 6 ORINS oraz uwagą 4 do sekcji XVI Taryfy celnej. Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając tej decyzji naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 20 oraz art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256), zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 r. z 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik nr 1 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 284), poprzez ich błędną wykładnię i co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowej klasyfikacji celnej importowanego towaru do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) i w konsekwencji retrospektywne zaksięgowanie należności celnych, 2) art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 682, ze zm.), przez określenie w decyzji wymogu zapłaty odsetek od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji, a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania; 3) art. 54 § 1 ust 7 w związku z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji gdy od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu upłynęło więcej niż 3 miesiące. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji oraz zaklasyfikowanie importowanego towaru w oparciu o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "modułowy panel ekranu (tzw. ściana LED)" do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) w sytuacji, gdy rozporządzenie weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego, mimo wcześniejszej praktykyki klasyfikowania importowanego towaru do pozycji CN 8531 (kod celny CN 8531 2020 90). Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o skierowanie, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. U.E. C 115 z 9 maja 2008 r.), do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego: "Czy Rozporządzenie wykonawcze Komisji Europejskiej Nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. Urz. UE L36/17) może być podstawą do wszczęcia postępowania i zmiany klasyfikacji celnej ekranów LED z pozycji CN 8531 do pozycji CN 8528, które zostały dopuszczone do obrotu na terytorium UE przed wejściem w życie tego rozporządzenia, w sytuacji w której towary te były klasyfikowane powszechnie w pozycji CN 8531, co potwierdzały dostępne na stronach Komisji Europejskiej wiążące informacje taryfowe, a brzmienie wymienionych pozycji i obowiązujące do nich noty wyjaśniające nie dawały jednoznacznej odpowiedzi w kwestii właściwej klasyfikacji?" Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2013r oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazał, iż podstawowe znaczenie dla sprawy ma prawidłowa wykładnia reguły 2a ORINS, która stanowi, iż wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień tej reguły) znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym Zdaniem Sądu I instancji pierwsza część reguły 2a poszerza zakres brzmienia każdej pozycji w ten sposób, że odnosi się ona nie tylko do wyrobu gotowego, lecz także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że ma on wyraźny charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Druga część reguły 2a przesądza o tym, iż wyroby kompletne lub gotowe, znajdujące się – jak w rozpoznawanej sprawie – w stanie nie zmontowanym, powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Z powyższego wynika, że analizowaną regułę 2a stosuje się również do wyrobów niekompletnych, przedstawianych w stanie nie zmontowanym, z tym zastrzeżeniem, że należy je traktować, jako wyroby kompletne, zgodnie z pierwszą częścią omawianej reguły. Tak więc uznał, iż DIC zasadnie przyjął, że na potrzeby reguły 2a ORINS wyroby w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym oznaczają elementy składowe artykułu, z których powinien być on złożony bądź za pomocą prostych urządzeń do montażu (śrub, nakrętek, sworzni itd.) lub, na przykład, za pomocą nitowania albo spawania, pod warunkiem, że zastosowano tylko proste operacje montażowe. Złożoność metody montażu nie musi być brana pod uwagę w tym względzie. Jednakże, w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny być poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce. Nie zmontowane elementy składowe wyrobu, które są w nadmiarze (wobec liczby wymaganej dla danego wyrobu w stanie kompletnym) powinny być klasyfikowane oddzielnie. Za niezasadny uznał zarzut Skarżącej dokonania przez organy celne obu instancji dokonały błędnej interpretacji reguły 2a ORINS. Wskazał, iż przedmiotem importu były następujące towary: - "DIAMOND VB LEDboard AVL-ODX8" - moduły wyświetlające w ilości 20 szt. zawierające panele zbudowane na bazie diod LED, tworzące powierzchnię wyświetlacza LED dla wyświetlania informacji przesyłanych za pośrednictwem sygnału oznaczonego HD SDI SIGNAL (według dokumentu o nazwie "SYSTEM BLOCK DIAGRAM"), otrzymywanego bezpośrednio z urządzenia XDC-6000, - POWER DISTRIBUTION PANEL - panel zasilający, - XDC-6000 – procesor (cyfrowy sterownik), urządzenie elektryczne, posiadające zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu HD SDI i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z XDC-6000, kierowanego bezpośrednio do AVL-ODX8 i zrozumiałego dla całości układu AVL-ODX8, - śruby i nakrętki. Uznał, za uzasadnione stwierdzenie, że ze sprowadzonych towarów powstał po zmontowaniu wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, nazywany telebimem, wyświetlający obrazy wideo. Potwierdziła to zdaniem Sądu także Skarżąca w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. którego odpis został włączony do akt sprawy, zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Informacje zawarte w tym piśmie mają istotne znaczenie do ustalenia przedmiotu importu w rozpatrywanej sprawie i do jego taryfikacji celnej. Zdaniem Sądu ze względu na funkcję i właściwości towaru odpowiada on opisowi pozycji CN 8528 59 90. Złożony jest z elementów składających się na monitor kolorowy, inny niż monitor z lampą elektronopromieniową i inny niż monitory wyłącznie lub głównie stosowane w systemach automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Zdaniem Sądu organy przyjęły stanowisko nie budzące wątpliwości, że ze sprowadzonych towarów powstał po zmontowaniu konkretny wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, potocznie nazywany telebimem, wyświetlający także obrazy wideo, który ze względu na swoją funkcję i właściwości, odpowiada opisowi pozycji CN 8528 59 90. Jest to w istocie monitor kolorowy, inny niż monitor z lampą elektronopromieniową, a także inny, niż w rodzaju wyłącznie lub głównie stosowany w systemach do automatycznego przetwarzania danych, objętych pozycją 8471. Takie stanowisko znajduje wsparcie w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, które wskazują, że monitory ujęte w wymienionej pozycji składają się zasadniczo z urządzeń, które mogą wygenerować punkt świetlny i wyświetlić go na ekranie synchronicznie z sygnałami źródłowymi. Zawierają one jeden lub więcej wzmacniaczy video, dzięki którym można zmieniać intensywność punktu. Mogą one ponadto posiadać oddzielne wejścia dla barwy czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B) lub mogą być zakodowane zgodnie z określonym standardem (NTSC, SECAM, PAL, D-MAC itp.). Do przyjmowania zakodowanych sygnałów monitor musi być wyposażony w urządzenie dekodujące, pokrywające sygnały R, G i B (rozdzielanie). Mogą one być w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp. Cała dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy – zarówno uzyskana wskutek własnych starań organów, jak i przedłożona przez spółkę – dotycząca funkcji i wyposażenia importowanych elementów, potwierdza, że zmontowany z nich telebim posiada cechy i właściwości opisane w przywołanych Notach wyjaśniających. Podkreślił, iż z importowanych towarów można zmontować produkt, który spełnia cechy monitorów ujętych w pozycji CN 8528, ponieważ posiada zasadnicze elementy składowe, umożliwiające uzyskanie obrazu video. Taka klasyfikacja pozostaje w zgodzie z regułą 2a ORINS, która umożliwia potraktowanie wyrobu nie zmontowanego i nie kompletnego, jak wyrób, w którym nie brakuje żadnego elementu składowego, pod warunkiem, że powstały po zmontowaniu wyrób będzie posiadał zasadnicze cechy charakter wyrobu gotowego. O poprawności tej klasyfikacji świadczy również treść uwagi 4 do sekcji XVI, w myśl której, jeśli maszyna (włączając kombinację maszyn) składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przeniesienia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami), przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość należy klasyfikować do pozycji odpowiedniej dla tej funkcji. Podkreślił, iż zgodnie z postanowieniami ORINS, dany wyrób nie musi być gotowy w rozumieniu handlowym, aby mógł być uznany za wyrób o charakterze gotowym w rozumieniu Taryfy celnej. Wystarczy, aby posiadał on cechy wyrobu gotowego, co pozwoli już na ujęcie go w pozycji Taryfy celnej przewidzianej dla wyrobu gotowego. Sprowadzanych przez skarżącą spółkę elementów systemu nie można uznać za towary mogące funkcjonować niezależne od siebie, są one bowiem elementami wieloczłonowego ekranu LED (telebimu) i zgodnie z regułą 2a ORINS winny być ujmowane w kodzie CN 8528 59 90 90. Dla zastosowania reguły 2a nie ma znaczenia ani złożoność, ani stopień skomplikowania montażu, a także brak niektórych części składowych wyrobu gotowego, np. zasilacza, obudowy, wentylatorów, czy oprogramowania komputerowego. Konstrukcja telebimu niejako narzuca konieczność wykonania określonych czynności montażowych. Zgodził się z twierdzeniem organu, iż bez znaczenia jest źródło, z jakiego dostarczany jest sygnał do procesora XDC-6000. Ten procesor (cyfrowy sterownik) posiada bowiem zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu HD SDI i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z XDC-6000, kierowanego bezpośrednio do AVL-ODX8 i zrozumiałego dla całości układu AVL-ODX8 dla potrzeb wyświetlania źródłowego sygnału wideo w formie obrazu. Prawidłowości powyższej oceny nie podważają Wiążące Informacje Taryfowe (dalej: "WIT"), w których zastosowano inny kod CN, od tego, do którego zaliczyły sporne towary organy celne w niniejszej sprawie. Z tych dokumentów nie wynika, że chodziło o towary tożsame z tymi, których dotyczyło zgłoszenie celne kontrolowane w niniejszej sprawie. Natomiast w przypadku WIT-ów organów celnych, na które powołuje się Skarżąca, dopiero dotarcie do dokumentów źródłowych dołączonych do wniosku o wydanie wiążącej informacji taryfowej oraz ich analiza pozwoliłaby na uznanie, czy dany towar jest tożsamym z towarem weryfikowanym w konkretnej sprawie. WIT-y mogą więc jedynie wskazywać – w pewnym stopniu – tendencje klasyfikacji taryfowej określonego produktu, jednakże towary porównywane z towarami określonymi w decyzjach tego typu muszą być tożsame, a nie tylko podobne. Z treści WIT–ów ani z treści innego dokumentu, na których strona opiera swoją argumentację, nie wynika jednoznacznie, iż dotyczą one towarów tożsamych względem tych, które spółka sprowadziła zgodnie z zgłoszeniem celnym, zweryfikowanym w niniejszej sprawie przez organy celne. Nawet bowiem przy założeniu, że powoływane WIT-y dotyczą tożsamych towarów nie można wykluczyć, że przyjęta w nich klasyfikacja, także odmienna od dokonanej w rozpoznawanej sprawie, jest prawidłowa. Podkreślił, że dotychczasowa zróżnicowana praktyka taryfikacyjna spornych towarów, może znajdować oparcie w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (WE) Nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r, Jednak taryfikacja w niniejszej sprawie została dokonana na podstawie przepisów Wspólnotowej Taryfy Celnej (WTC). Na potwierdzenie tego wskazał, że organ powołał się na sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, w której wydał w sierpniu 2011 r. decyzję, czyli przed wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 7 lutego 2012 r. (wydanego także na podstawie WTC), zawierającą identyczne rozstrzygnięcie merytoryczne jak przyjęte w tym rozporządzeniu. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 maja 2012 r. (sygn. II SA/Wr 670/11), wobec którego skarga kasacyjna została oddalona. Zdaniem Sądu, w postępowaniu nie uchybiono przepisom prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na nieprawidłowej klasyfikacji celnej importowanego towaru do pozycji CN 8528 59 80 90. Jak wynika z przedstawionych wywodów, Sąd nie stwierdził błędnego ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji. Towar został zaklasyfikowany w oparciu o przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a nie jak błędnie podnosi Skarżąca – w oparciu o Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. Sąd nie podzielił także zarzutu co do naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 682, ze zm.). bowiem z okoliczności sprawy wynika, że Skarżąca podała nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym. Było to podstawą do wszczęcia postępowania celnego, w którego rezultacie wydano decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. Spółka odbierając przesyłkę zgłoszoną do odprawy celnej w dokumencie SAD OGL nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r., podała bowiem, że nie mogła nie mieć wiedzy o znajdujących się w tej przesyłce dwóch procesorach XDC-6000 o istotnym znaczeniu dla dokonania prawidłowej taryfikacji celnej. W rezultacie Sąd uznał, że spółka nie udowodniła, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jej zaniedbania lub świadomego działania; Sąd stwierdził także, że organ trafnie nie zastosował w postępowaniu art. 54 § 1 ust. 7 w związku z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał bowiem, że ostatnie pismo w sprawie sporządzone przez Skarżącą datowane jest na dzień 22 listopada 2012 r. Z materiału sprawy wynika także, że Skarżąca przyczyniła się do przedłużenia postępowania ponad wskazany okres 3 miesięczny. Przesyłane przez nią informacje były niepełne, a niekiedy sprzeczne z sobą. Do dnia 22 listopada 2012 r. spółka utrzymywała, że urządzenie nie ma możliwości odtwarzania obrazu wideo. Biorąc pod uwagę te okoliczności Sąd uznał, że organ trafnie nie zastosował art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej mimo to, że od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu upłynęło więcej niż 3 miesiące. Od powyższego wyroku Skarżąca złożyła skargę kasacyjna zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa tj.: - art. 20 oraz art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: WKC) w związku z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256), zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 r. z 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik nr 1 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 284), poprzez ich błędną wykładnię i co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowej klasyfikacji celnej importowanego towaru do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) i w konsekwencji retrospektywne zaksięgowanie należności celnych, - art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 682, ze zm.), poprzez określenie w decyzji wymogu zapłaty odsetek od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania, - art. 54 § 1 ust. 7 w związku z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji gdy od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu upłynęło więcej niż 3 miesiące. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa. tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 ppsa w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie wskazanym przez Skarżącą w jej skardze i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez DIC w decyzji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 20 oraz art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 w związku z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz reguł 1 i 6 ORINS Rozporządzenia 2658/87 prowadzące do niezgodnego z tymi regułami zaklasyfikowania importowanego urządzenia do pozycji CN 8528, pomimo, że urządzenie to powinno zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 8531. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 ppsa w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez uznanie, iż decyzja nie narusza przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo, iż opiera się ona na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji, czego przyczyną był brak wiedzy specjalistycznej, oraz na dokonaniu klasyfikacji importowanego urządzenia w oparciu o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "modułowy panel ekranu (tzw. "ściana LED")" do pozycji CN 8528 w sytuacji gdy rozporządzenie to weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm przepisanych. Nadto, wniósł o rozważenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności skierowania, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. U.E. C 115 z 9 maja 2008 r.), do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego o następującej treści: "Czy zdolność do odtwarzania sygnałów wizyjnych jako kryterium klasyfikacyjne różnicujące klasyfikację celną ekranów LED (telebimów) do pozycji CN 8531 albo do pozycji CN8528 wynika wprost z brzmienia tych pozycji lub brzmienia uwag do sekcji XVI bądź działu 85 Taryfy Celnej i w związku z tym może być stosowane do weryfikacji zgłoszeń celnych dokonanych przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji Europejskiej Nr 103/2012 z dnia 7 lutego 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. Urz. UE L36/17), czy też kryterium to zostało sformułowane dopiero we wskazanym rozporządzeniu 103/2012 i jako takie nie może być podstawą weryfikacji zgłoszeń celnych przed 29 lutego 2012 r., ponieważ naruszałoby to zasadę lex retro non agit, zwłaszcza w sytuacji, gdy wskazane ekrany LED przed wejściem w życie rozporządzenia były powszechnie klasyfikowane w pozycji CN 8531, co potwierdzały dostępne na stronach Komisji Europejskiej wiążące informacje taryfowe. Wniosła także o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie. Zdaniem Skarżącej urządzenia będące przedmiotem postępowania w momencie importu powinny być klasyfikowane w pozycji CN 8531, jako: Aparatura do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej elektryczna, inna niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530" pod kodem CN 8531 2020 90 (Tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED), zawierające diody elektroluminescencyjne (LED), pozostałe, tzn. inne niż do stosowania w cywilnych statkach powietrznych). Skarżąca podkreśliła, iż zaskarżonemu wyrokowi zarzuca : - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną klasyfikację importowanego towaru, będącą efektem przyjęcia nieistniejącego w momencie importu kryterium klasyfikacyjnego różnicującego przesłanki klasyfikacji do pozycji CN 8531 i 8528, - naruszenia przepisów postępowania poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegających na nieprawidłowym ustaleniu znaczenia i funkcji elementów importowanych oraz dodanych po imporcie (a w szczególności procesorów XDC-6000 oraz miksera wizyjnego NEWTEK), a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu przyjętego kryterium klasyfikacyjnego Jej zdaniem istota sporu w odniesieniu do prawa materialnego sprowadza się do tego, czy kryterium możliwości odtwarzania sygnałów wizyjnych jest zapisane w przepisach mających znaczenie dla klasyfikacji zgodnie z Regułą 1 ORINS, tzn. w brzmieniu pozycji, uwagach do właściwych sekcji i działów oraz w notach wyjaśniających do tych pozycji. Jej zdaniem kryterium tego nie sposób wywieść z tych przepisów, a pojawiło się ono dopiero w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 103/2012. Wobec tego, iż rozporządzenie weszło w życie w okresie późniejszym niż import, kryterium z niego wynikające nie powinno mieć zastosowania. Ma to szczególnie istotne znaczenie w sytuacji, gdy baza EBTI prowadzona przez Komisję Europejską w lipcu 2011 r. w odniesieniu do telebimów (ekranów LED) zawierała wyłącznie WIT-y klasyfikujące te urządzenia w pozycji CN 8531. Wskazała również, iż praktyka klasyfikowania tych urządzeń w całej Europie była jednolita, dotyczyła ona pozycji CN 8531, co potwierdzały WIT-y wydawane w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Holandii, Austrii, Danii, Francji i kilku innych krajach Organy celne nieprawidłowo nadto uznały, iż procesor XDC-6000 jest elementem układu, który zmienia charakter całego urządzenia z takiego, które nie może odtwarzać sygnałów wizyjnych na takie, które ma taką funkcjonalność. Takie cechy można przypisać mikserowi wizyjnemu NEWTEK. Argumentowała, iż ekrany LED, nawet jeśli odtwarzają obrazy video, nie jest to ich jedyna, ani nawet główna cecha, bo główną ich cechą jest sygnalizacja. Prowadzi to do wniosku, że ze względu na funkcję i właściwości urządzenia te odpowiadają opisowi CN 8531 80 90, tj. aparaturze do sygnalizacji wzrokowej, innej niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530 - tablice sygnalizacyjne zawierające diody elektroluminescencyjne (LED). Tym samym brzmienie pozycji nie jest elementem, który w sposób jasny i precyzyjny wspiera tezę o klasyfikacji ekranów LED do CN 8528. Nadto, wbrew przedstawionej tezie uwaga 4 do sekcji XVI Taryfy Celnej 4 nie zawiera żadnej treści konkretnie odnoszącej się do rozstrzyganego zagadnienia. Stanowi bowiem zasadę, że oddzielne elementy mogą tworzyć jedną funkcjonalną całość, a pełniona funkcja całości przesądza o klasyfikacji. Zasadę tę można również powołać na uzasadnienie tezy przeciwnej do postawionej. Tak wiec, skoro importowane ekrany LED stanowiły część urządzenia, zainstalowanego na Stadionie Miejskim we W. jako telebim służący przede wszystkim do wyświetlania treści informacyjnych, takich jak np. aktualny wynik meczu, to ich naturalną klasyfikacją powinna być pozycja 8531. Zdaniem Skarżącej, Sąd I instancji odwołuje się również do treści not wyjaśniających do pozycji CN 8528, a w szczególności do części (B) tych not dla tej pozycji odnoszącej się do monitorów innych niż te w rodzaju wyłącznie lub zasadniczo wykorzystywanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471. Nie dostrzega jednak, że wywody DIC prowadzą do błędnych wniosków, ponieważ organ ten z jednej strony pomija najistotniejsze fragmenty not eksponując techniczny opis sygnałów RGB, pomija opis i zastosowanie, wskazane w dwóch pierwszych zdaniach noty o kluczowym znaczeniu. Grupa ta bowiem obejmuje monitory, które są odbiornikami bezpośrednio połączonymi z kamerą wideo lub urządzeniem rejestrującym za pomocą kabli koncentrycznych tak, że wszystkie obwody częstotliwości radiowej są wyeliminowane. Są one wykorzystywane przez spółki telewizyjne lub zamknięte sieci telewizyjne (na lotniskach, dworach, w fabrykach, szpitalach itp.). Zdaniem Skarżącej ani opis urządzenia - odbiorniki bezpośrednio połączone z kamerą video lub urządzeniem rejestrującym (co nie mam miejsca w przypadku ekranów LED) - ani wskazane zastosowania, nie dają podstaw do tego, aby uznać, iż wśród wskazanych urządzeń mieszczą się ekrany LED. Dodał że sformułowanie "odbiorniki bezpośrednio" połączone z..." wyklucza ekrany LED z tej grupy. Ekrany LED, aby mogły odtwarzać jakiekolwiek sygnały wizyjne muszą być bowiem połączone za pośrednictwem komputera lub innego urządzenia przetwarzającego. Nie ma więc możliwości aby podłączyć je bezpośrednio np. do kamery lub odtwarzacza DVD i odtwarzać jakikolwiek sygnał. Dlatego te zapisy noty, wykluczają ekrany LED z grupy monitorów, o których mowa w części (B) noty do pozycji CN 8528. Dodatkowym potwierdzeniem powyższej konkluzji jest ostatnie zdanie noty w części (B): "(...) Mogą one być (chodzi o monitory) w postaci monitorów CRT lub płaskich wyświetlaczy panelowych, np. LCD, LED, plazmowe itp." Monitory CRT to monitory kineskopowe, czyli typowe dla dawnych telewizorów. Natomiast płaskie wyświetlacze panelowe, wprawdzie mogą być w technologii LCD lub LED, ale nie mają one nic wspólnego z ekranami LED. Przesądzającym w klasyfikacji towaru uczyniono odwołanie do noty do pozycji CN 8531, która wyłącza monitory LCD lub odbiorniki telewizyjne LCD, dla których określono pozycję CN 8528, jednak pominięto fakt, iż wyłączenie odnosi się jedynie do monitorów i odbiorników w technologii LCD. Sąd I instancji, jak i organy celne nie dostrzegły, iż w nocie wyjaśniającej do pozycji CN 8531 jest wyraźne wskazanie, że wśród urządzeń klasyfikowanych w tej pozycji są: "Tablice informacyjne na giełdach, stadionach piłkarskich, w kręgielniach itp. co odnosi się to do tablic zawierających diody LED, a co wprost wynika z CN 8531 20. Tym samym z norm prawotwórczych określających klasyfikację celną (brzmienie pozycji, noty wyjaśniające do HS, uwagi do działów i sekcji) w zakresie pozycji 8528 i 8531, nie ma możliwości wysnucia wniosku, iż zdolność urządzenia do odtwarzania obrazów video determinuje jego klasyfikację do pozycji 8528 i wyklucza z pozycji 8531. Powyższe kryterium klasyfikacyjne zostało zapisane dopiero w Rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 103/2012 r. Oznacza to, że Sąd I instancji uznał za prawidłową decyzję DIC opartą na kryterium klasyfikacyjnym sformułowanym już po dokonaniu importu, a więc naruszającą zasadę lex retro non agit. Skarżąca przytoczyła również orzecznictwo ETS w zakresie mocy wiążącej rozporządzeń klasyfikacyjnych wskazując, iż nie pozostawiają one żadnych wątpliwości, że rozporządzenia te nie mogą działać wstecz. W konsekwencji, rozporządzenia te nie mogą być stosowane w celu pobierania ceł w przywozie, który miał miejsce przed wejściem w życie tych rozporządzeń. Wskazała, iż z jej wiedzy wynika, że szczególnie istotne znaczenie dla funkcjonalności całego urządzenia ma mikser wizyjny NEWTEK, który nie stanowił przedmiotu importu. Urządzenie to zbiera sygnały wizyjne z kamer, wozów transmisyjnych itp. a następnie tak "wyprodukowany" sygnał wizyjny jest dostarczany do procesorów MITSUBISHI XDC-6000, które go konwertują na sygnał o standardzie MITSUBISHI, tak aby mógł on sterować diodami w modułach LED. W jej ocenie to mikser NEWTEK jest urządzeniem wyposażonym w elektronikę do odtwarzania sygnałów wizyjnych. Urządzenie to może przekazywać obraz z kamer, a także odtworzyć obraz zapisany np. na pamięci USB czy dysku HDD. Dalej z miksera NEWTEK sygnał wizyjny przekazywany jest do procesora XDC-6000, gdzie następuje jego przekształcenie na sygnał o odpowiednim standardzie, zrozumiały dla ekranów LED. Mikser NEWTEK stanowi istotny element całości urządzenia oraz najważniejszy element tzw. reżyserki. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Skarżącej, importowane ekrany LED nie były urządzeniami ani kompletnymi ani gotowymi do użycia, w tym zwłaszcza do wyświetlania obrazów video. Nie byłoby to w ogóle możliwe bez elementów reżyserki. Podkreśliła, iż w tym kontekście zgodne z prawdą było przedłożone przez Skarżącą oświadczenie firmy Mitsubishi z 15 lipca 2011 r., w którym stwierdzono, że importowane urządzenie nie ma możliwości odtwarzania obrazów video. Oświadczenie to dotyczyło stanu towaru w momencie jego importu, a nie urządzenia, którego instalacja była przedmiotem zlecenia, wykonanego przez Skarżącą. Z powyższych powodów reguły 2a i 2b ORINS w niniejszej sprawie zostały zastosowane nieprawidłowo. Zdaniem Skarżącej, Sąd I instancji przyjął jako udowodnione twierdzenie organów celnych, że to mikser wizyjny NEWTEK nie jest kluczowym elementem dla funkcjonalności całego urządzenia umożliwiającym odtwarzanie sygnałów wizyjnych, lecz procesor XDC-6000. Twierdzenie to nie jest poparte żadnymi ekspertyzami, ani dowodami, poza wywodami organów celnych. Są to elementy stanu faktycznego, które nie może ocenić dowolna osoba. Zdaniem Skarżącej w odniesieniu do podstawowych elementów stanu faktycznego, organy celne nie mając ku temu wystarczającej wiedzy (wiadomości specjalnych, o których mowa w art. 197 Ordynacji podatkowej), zakwestionowały wyjaśnienia Skarżącej nie przeciwstawiając im żadnej ekspertyzy, lecz kierując się własnym przekonaniem, a nie obiektywnymi przesłankami. Zdaniem Skarżącej naruszono również przepisy art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne oraz art. 54 § 1 ust. 7 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wskazując na jednolitą praktykę w zakresie klasyfikowania ekranów LED przed wydaniem Rozporządzenia Komisji z 7 lutego 2012 r., jej zdaniem udowodniła, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, co stanowi przesłankę odstąpienia od nałożenia odsetek. Spółka przedstawiła bowiem organom celnym decyzje WIT które w sposób jednolity klasyfikowały importowane urządzenia do pozycji 8531. Skarżąca nie mogła mieć żadnych wątpliwości co do prawidłowości i kompletności danych podanych w zgłoszeniu, ponieważ praktyka klasyfikowania analogicznych towarów w okresie importu była jednolita, o czym świadczą przedstawione w trakcie postępowania celnego decyzje WIT. Taką klasyfikację podał też sprzedawca, na dowód tego przedstawiając WIT wydany dla jego europejskiej spółki, w odniesieniu do identycznego urządzenia, do tego które było przedmiotem importu. Niezależnie od niezasadności nałożenia odsetek, ze względu na to, że Skarżąca spełniła przesłanki z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, wyłączające obowiązek zapłaty odsetek, jej zdaniem zastosowanie winien znaleźć art. 54 § 1 ust. 7 Ordynacji podatkowej, bowiem odsetek nie pobiera się w przypadku gdy od momentu wszczęcia postępowania do momentu doręczenia decyzji upłynęło więcej niż 3 miesiące. Postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 7 września 2012 r. zostało doręczone Skarżącej w dniu 12 września 2012 r., a decyzja wydana w sprawie dnia 27 grudnia 2012 r. W tej sytuacji, art. 54 § 1 ust. 7 Ordynacji podatkowej powinien mieć zdaniem Skarżącej zastosowanie. Podkreśliła, iż wnosiła o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień, wyjaśnienia takie zostały złożone w dniu 5, 15 i 31 października, co oznacza, że organ celny miał jeszcze prawie półtora miesiąca na zamknięcie postępowania w terminie 3-miesięcznym. Natomiast opóźnienie powstało z winy organu celnego, ponieważ organ ten żądał przedstawienia wyjaśnień, których Skarżąca nie była w stanie przedstawić, o czym informowała od samego początku. Nadto domagał się przedstawienia technicznych aspektów funkcjonowania poszczególnych elementów będących przedmiotem importu, które nie miały żadnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy w kontekście zasad klasyfikacji i kryteriów klasyfikowania w rozpatrywanych pozycjach, w ten sposób organ przedłużał postępowanie, chcąc uzyskać informację bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym, jej zdaniem brak jest podstaw do zastosowania art. 54 § 1 ust, 7 Ordynacji podatkowej w sytuacji, kiedy jednocześnie nie zostało zastosowane wyłączenie przewidziane w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Skarżąca wskazała również, że jest nieprawdą , aby podała nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym, nie ujawniając, że importowane urządzenie ma możliwość odtwarzania sygnałów wizyjnych. Urządzenie to bowiem w stanie z dnia importu nie było zdolne do takiej funkcjonalności. Podkreśliła iż pismo z dnia 22 listopada 2012 r, które jest powoływane w toku postępowania było złożone w innym postępowaniu, przed innym organem. DIC w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 ppsa i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uzależniony jest od przytoczonych w skardze kasacyjnej przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada całokształtu sprawy, a jedynie sprawdza zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach określonych skargą kasacyjną stwierdza, że jest ona uzasadniona mimo, iż zarzuty kasacyjne, nie do końca zostały poprawnie sformułowane. Skarga kasacyjna została oparta zarówno o zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) jak i zarzuty naruszenia prawa procesowego art. 174 pkt 2 ppsa) Skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych, zatem w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W skardze w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, określonej w art. 174 pkt 2 ppsa Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 ppsa w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie wskazanym przez Skarżącą w jej skardze i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez DIC w decyzji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 20 oraz art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 w związku z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz reguł 1 i 6 ORINS Rozporządzenia 2658/87 prowadzące do niezgodnego z tymi regułami zaklasyfikowania importowanego urządzenia do pozycji CN 8528, pomimo, że urządzenie to powinno zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 8531. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 ppsa w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez uznanie, iż decyzja nie narusza przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo, iż opiera się ona na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji, czego przyczyną był brak wiedzy specjalistycznej, oraz na dokonaniu klasyfikacji importowanego urządzenia w oparciu o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "modułowy panel ekranu (tzw. "ściana LED")" do pozycji CN 8528 w sytuacji gdy rozporządzenie to weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego. Odnosząc się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 ppsa w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie wskazanym przez Skarżącą w skardze i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia przez DIC w decyzji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 20 oraz art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 w związku z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz reguł 1 i 6 ORINS Rozporządzenia 2658/87, należy podkreślić, iż zarówno art. 145 § 1 pkt. 1 lit a, jak i art. 151 ppsa są przepisami zawierającymi katalog rozstrzygnięć, jakie może - w opisanych tam sytuacjach - podjąć sąd administracyjny. Są to przepisy wynikowe które regulują sposób rozstrzygnięcia, a ich byt zależny jest od stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w tym wypadku od wskazanych przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu ich rozpatrzenie winno być dokonane po rozpoznaniu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 oraz art. 151 ppsa w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa poprzez uznanie, iż decyzja nie narusza przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo, iż opiera się ona na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji towaru, czego przyczyną był brak wiedzy specjalistycznej, oraz na dokonaniu klasyfikacji importowanego urządzenia w oparciu o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "modułowy panel ekranu (tzw. "ściana LED")" do pozycji CN 8528 w sytuacji gdy rozporządzenie to weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego. Zauważyć należy, iż Skarżąca formułując powyższy zarzut wskazuje na podstawę określoną w art. 174 pkt 2 ppsa, ale w istocie zarzuca nie tylko naruszenie przepisów postępowania, ale także naruszenie przepisów prawa materialnego bowiem wskazuje na oparcie klasyfikacji urządzenia o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/1012 z dnia 7 lutego 2012r. Natomiast zarzut zarzut oparcia wydanej decyzji na błędnym ustaleniu stanu faktycznego tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji towaru okazał się uzasadniony. Jak wynika z stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, uznał on za zasadną klasyfikację towaru do kodu 8528 59 90 90, zgodnie z regułą 2a ORINS i z uwagi na treść uwagi 4 do sekcji XVI. Wskazać należy, iż przedmiotem importu był towar o nazwie i symbolu "700AVLODX8 LED MODULE SYSTEM" zgodnie z fakturą nr GVF121020 z dnia 8 lipca 2011 r., załączoną do zgłoszenia celnego nr 451010/006883 z dnia 11 lipca 2011 r. na który składały się: - DIAMOND VB LEDboard AVL-ODX8 - moduły wyświetlające w ilości 20 szt. zawierające panele zbudowane na bazie diod LED, tworzące powierzchnię wyświetlacza LED dla wyświetlania informacji przesyłanych za pośrednictwem sygnału oznaczonego HD SDI SIGNAL (według dokumentu o nazwie "SYSTEM BLOCK DIAGRAM"), otrzymywanego bezpośrednio z urządzenia XDC-6000, - POWER DISTRIBUTION PANEL - panel zasilający, - XDC-6000" – procesor (cyfrowy sterownik), urządzenie elektryczne, posiadające zdolność przyjmowania wejściowego sygnału źródłowego formatu HD SDI i utworzenia odpowiedniego sygnału, jako sygnału na wyjściu z XDC-6000, kierowanego bezpośrednio do AVL-ODX8 i zrozumiałego dla całości układu AVL-ODX8, - śruby i nakrętki. Wskazana klasyfikacja została ustalona, jak wskazuje organ podatkowy na podstawie wyjaśnień Skarżącej, a także na podstawie własnych ustaleń organu. Sąd I instancji wskazał, iż to wyjaśnienia Skarżącej zawarte w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 22 listopada 2012r. pozwoliły na dokonania właściwej klasyfikacji towaru. Na tej postawie organ uznał, że sprowadzone towary, składają się z zasadniczych elementów składowych, których nie można uznać za towary mogące funkcjonować niezależne od siebie, a z których powstał po zmontowaniu wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, nazywany telebimem, składający się na monitor kolorowy wyświetlający obrazy wideo. Podkreślił również, że bez znaczenia jest źródło z jakiego dostarczany jest sygnał do procesora XDC-6000. Jak wynika natomiast z wywodów skargi kasacyjnej, Skarżąca zaprzeczała w toku całego postępowania, aby importowane urządzenia były kompletne i gotowe do użycia i miały możliwość odtwarzania sygnału video, konsekwentnie twierdząc, iż podstawowe znaczenie dla funkcjonalności całego urządzenia ma mikser wizyjny NEWTEK, który nie stanowił przedmiotu importu. Natomiast w odwołaniu stwierdziła jedynie, iż ekrany LED posiadają możliwość wyświetlania obrazów video analizując brzmienie pozycji 8528, natomiast z pisma z dnia 22 listopada 2012 wynika jedynie, iż dostawa urządzeń XDC-6000 była związana z pozostałymi elementami urządzenia. Podkreślić należy, iż organ pierwszej instancji po zgłoszeniu przez Skarżącą do procedury dopuszczenia do obrotu towaru określonego jako Ledowe Moduły- Ekrany, i zaklasyfikowania ich według kodu TARIC 8531 20 20 90, jako: Aparatura do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej elektryczna, inna niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530" pod kodem CN 8531 2020 90 (Tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne (LED), zawierające diody elektroluminescencyjne (LED), pozostałe, tzn. inne niż do stosowania w cywilnych statkach powietrznych), powziął wątpliwość dotyczącą prawidłowości zadeklarowanej w zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej, czego wyrazem było skierowanie do Skarżącej pytań oraz wezwania do przedłożenia informacji i dokumentów co do zgłoszonego towaru, Po złożeniu wyjaśnień przez Skarżącą, organ pierwszej instancji ponownie wzywał ją do doprecyzowanie wyjaśnień. Po złożonych wyjaśnieniach, mimo uzyskania informacji, iż nie ma podstaw do kwestionowania dokonanej klasyfikacji i nie uzyskaniu dokumentów niezbędnych do oceny funkcjonowania urządzenia np. instrukcji urządzeń organ uznał, iż klasyfikacja dokonana przez Skarżącą jest nieprawidłowa i zakwalifikował towar według kodu 8528 59 90 9, a więc w grupie monitory i rzutniki nie zawierające aparatury odbiorczej dla telewizji, aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, pozostałe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew temu co stwierdził Sąd I instancji, stan faktyczny nie został ustalony przez organy celne prawidłowo, co wyraziło się w wątpliwościach dotyczących klasyfikacji celnej towaru i nie usunięciu tych wątpliwości w sposób pewny i obiektywny, a które to wątpliwości miały wpływ na ocenę klasyfikacji celnej towaru. Prowadzenie bowiem postępowania w sprawach celnych w oparciu o obowiązujące przepisy, zobowiązuje organy celne do respektowania zasady dokładnego wyjaśnienia sprawy i stawiania ocen wyłącznie wówczas, gdy materiał dowodowy będzie zupełny, a dana okoliczność niewątpliwie dowiedziona. Niekompletny materiał dowodowy nie może stanowić podstawy do dokonania klasyfikacji taryfowej towaru. Należy bowiem podkreślić, iż sprawa odnosi się do skomplikowanych zagadnień z dziedziny elektroniki, wiedzy dostępnej tylko dla wąskiego grona specjalistów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie nie pozwalał, bez dodatkowych ustaleń przyjąć, że objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar mógł zostać przypisany do właściwego kodu CN. W zaistniałej sytuacji stwierdzić należy, iż ocena czy sprowadzony towar składa się z zasadniczych elementów składowych, których nie można uznać za towary mogące funkcjonować niezależne od siebie, a z których powstał po zmontowaniu wieloczłonowy ekran wielkogabarytowy, nazywany telebimem, składający się na monitor kolorowy wyświetlający obrazy wideo, wymagało pozyskania wiadomości specjalnych. Zasadne jest więc uznanie, iż w rozpatrywanym przypadku organ ten naruszył, czego Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się, przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, że organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz, że wykonał ciążący na nim obowiązek ustalenia rzeczywistych okoliczności faktycznych sprawy, czym naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych prowadząc postępowanie podatkowe, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej , przez uznanie, że organ podatkowy wszechstronnie rozpatrzył cały materiał dowodowy przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sytuacji gdy prawidłowe ustalenia stanu faktycznego wymagało wiadomości specjalnych niedostępnych dla organu prowadzącego postępowanie. W związku z uznaniem za zasadne naruszenia przepisów postępowania, wobec błędnie ustalonego stanu faktycznego przedwczesnym jest dokonywanie oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien więc uwzględnić w/w wskazania, co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Należy zaznaczyć, że na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawnego art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) jako sąd krajowy, jest organem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o orzeczenie wstępne i w przypadku powzięcia wątpliwości co do wykładni bądź ważności przepisu prawa wspólnotowego może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości o ile uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka konieczność w niniejszej sprawie nie występuje. Wniosek Skarżącej bowiem o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE, sformułowany w skardze kasacyjnej zmierza w istocie do tego, aby TSUE w istocie rozstrzygnął sprawę odnosząc się do zarzutów Skarżącej. Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, nie uwzględnił wniosku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 185 ppsa uchylił zaskarżony wyrok, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa.