IV SA/Wa 1832/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na transport i zbieranie odpadów - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium w W. po rozpatrzeniu odwołania I. Sp. z. o .o w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. uchyliło decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2012 r. i na podstawie art. 46 ust 1 pkt. 3 ustawy dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( Dz. U. z 2013 r. poz. 21) orzekło o odmowie wydania zezwolenia na transport i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] z obrębu K. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż wnioskiem z dnia 24 listopada 2011 r. I. sp. z. o .o, zwana dalej Spółką, wystąpiła do Starosty S. o wydanie zezwolenia na transport i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] z obrębu K., na okres 10 lat. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Starosta S. odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. Powyższa decyzja została uchylona decyzją SKO z dnia [...] czerwca 2012 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowy pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę Starosta S. na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251) odmówił wydania zezwolenia na transport i zbieranie odpadów stwierdzając, iż zamierzona działalność jest niezgodna z zapisami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennym Gminy S. oraz wymaganiami przepisów o odpadach. Wskazał, że działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] - tereny przeznaczone do utrzymania istniejącej i realizacji projektowanej nieuciążliwej zabudowy produkcyjno-usługowej, przy zachowaniu określonych planem ogólnych zasad i warunków ich zagospodarowania. Organ stwierdził, że z powyższego planu wyraźnie wynika, iż na terenach oznaczonych PU uciążliwość obiektów produkcyjno-usługowych nie może wykraczać poza granice własności, przy czym zakazuje się realizacji obiektów "mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Starosta S. wskazał, że według przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz.1397), do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się punkty do zbierania lub przeładunku odpadów ( § 3 ust. 1 pkt. 81). Organ odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazał, że w dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( Dz. U. z 2013r. poz. 21), która w art 252 stanowi o utracie mocy obowiązującej dotychczas ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Zwrócił uwagę, że jedynym przepisem normującym postępowania toczące się w dniu wejścia w życie ustawy jest art. 246, zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem, art. 237 ustawy. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie nie obowiązują przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.} co powoduje, że sprawa nie może zostać rozpatrzona dwukrotnie w oparciu o tą samą podstawę prawną. Jednakże Kolegium uznało, że merytoryczne rozpatrzenie sprawy uwzględniające przepisy prawa obowiązujące w dniu rozstrzygania, nie naruszy zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż nowa regulacja nie wprowadza zasadniczych różnic w postępowaniu dotyczącym odmowy udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów. Podstawę decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 29 ust.1 pkt. 1 i 4 w/w ustawy z 2001 r., zgodnie z którym właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach (ust.1), bądź jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (ust.4). Natomiast według art. 46 ust.1 pkt. 3 nowej ustawy o odpadach, właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Kolegium wskazało, że działka nr [...] z obrębu K. położona jest na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] sierpnia 2002r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr. [...], poz. [...] z dnia 19 września 2002r.). Z planu tego wynika że przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] - tereny produkcyjno- usługowe. Zgodnie z § 2 planu obszary oznaczone symbolem PU przeznaczone są do utrzymania istniejącej i realizacji projektowanej nieuciążliwej zabudowy produkcyjno - usługowej, przy zachowaniu określonych w tym przepisie ogólnych zasad i warunków ich zagospodarowania. Wśród warunków wymienia się warunek, że uciążliwość obiektów nie może wykraczać poza granice własności działek, przy czym zakazuje się realizacji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych. W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że planowana przez wnioskodawcę działalność polegająca na transporcie i zbieraniu odpadów na terenie działki nr [...] może znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów szczególnych. Wynika to wprost z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 201 Or. Nr 213, poz.1397), zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. W konsekwencji powyższych ustaleń SKO uznało, że zamierzony przez stronę sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisem § 2 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S.. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium wyjaśniło, że ocena czy dana inwestycja nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania zezwolenia, a nie jak twierdzi strona skarżąca, według stanu prawnego obowiązującego w dacie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części, w jakiej SKO orzekło co do istoty sprawy odmawiając wydania zezwolenia na transport i zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] z obrębu K. złożyła I. Sp. z. o .o, zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach poprzez: - bezprawne przyjęcie, iż sposób gospodarowania odpadami zamierzony przez skarżącą jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego, - nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu poprzez przyjęcie, iż na jego podstawie może dojść do rozstrzygnięcia wniosku skarżącej również w zakresie, w jakim wniosek ten odnosi się do transportu odpadów, a w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na transport i zbieranie odpadów na podstawie w/w przepisu, podczas gdy z brzmienia art. 233 w/w ustawy o odpadach wynika, że do rozpatrywania wniosków o wydanie zezwolenia na transport odpadów stosuje się przepisy dotychczasowej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego rozpatrzenia zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, - art. 6 i 8 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowej wykładni przepisów prawa, poprzez odmowę odniesienia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzonego dla gminy S. do przepisów szczególnych obowiązujących w dacie jego uchwalenia. Zdaniem skarżącej wynikiem powyższych uchybień jest naruszenie również art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012. 647), zgodnie z którym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz naruszenie przepisów Konstytucji RP, zwłaszcza art. 21 i 64, w zakresie w jakim chroni on prawo własności i związane z nim prawo do dysponowania przedmiotem tej własności. Podnosząc powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2013 r. w skarżonej części oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że dokonywanie wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym zwłaszcza wykładni pojęcia "obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko" powinno odbywać się w odniesieniu do obowiązującego na datę jego uchwalenia rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998r. Nr 93, poz. 589). W ocenie skarżącego, analiza tych przepisów, zwłaszcza § 1 pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż inwestycja zamierzona przez Spółkę nie została zaliczona do żadnej z kategorii inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. ani do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, ani do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Z tego też względu - zdaniem strony skarżącej - należy zdecydowanie negatywnie ocenić stanowisko Kolegium, jakoby na odniesienie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do przepisów szczególnych, obowiązujących w dacie jego uchwalania, nie pozwalało brzmienie zapisu § 2 pkt 1 miejscowego planu, który odsyła do przepisów szczególnych bez ich wyszczególniania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji, tj. dokonując jej kontroli pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, iż skarga nie jest zasadna, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż prawidłowo Samorządowego Kolegium Odwoławcze przyjęło, że w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ( Dz. U. z 2013 r. poz. 21), która weszła w życie z dniem 23 stycznia 2013r. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek uwzględnić zmianę stanu prawnego, jeżeli nastąpiła ona w czasie trwania postępowania międzyinstancyjnego, a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Zatem zasadnie Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji. Należy także podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż merytoryczne rozpatrzenie przez niego sprawy uwzględniające przepisy prawa obowiązujące w dniu rozstrzygania, nie naruszyło zasady dwuinstancyjności bowiem przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów zawarte w art. 46 nowej ustawy o odpadach nie różnią się zasadniczo od przesłanek określonych w art. 29 dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zarówno według brzmienia art. 29 w/w ustawy, jak i art. 46 nowej ustawy właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Organ odwoławczy dokonał właściwej oceny wnioskowanego przez skarżącą przedsięwzięcia. Wskazał, że według zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., obejmującego przedmiotową działkę nr [...] z obrębu K., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] sierpnia 2002 r. ([...]. [...]). działka ta jest położona na terenach produkcyjno-usługowych, oznaczonych symbolem [...], które przeznaczone są do utrzymania istniejącej i realizacji projektowanej nieuciążliwej zabudowy produkcyjno-usługowej przy zachowaniu. ' W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z § 2 ust. 1 w/w uchwały dla terenu tego określono następujące ogólne zasady i warunki ich zagospodarowania: 1) uciążliwość obiektów produkcyjno-usługowych nie może wykraczać poza granice własności, przy czym zakazuje się realizacji obiektów "mogących znacząco oddziaływać na środowisko" w rozumieniu przepisów szczególnych, 2) zagospodarowanie terenu działki musi uwzględnić pełne pokrycie potrzeb w zakresie parkowania pojazdów związanych z funkcjonowaniem produkcji i usług, 3) obsługa komunikacyjna za pośrednictwem bezpośredniego zjazdu z przyległej do obszaru drogi publicznej (o ile w dalszej części niniejszej uchwały nie ustalono inaczej), 4) podziały nieruchomości w obrębie obszaru (o ile w dalszej części niniejszej uchwały nie ustalono inaczej) możliwe wyłącznie w przypadkach honorowania pozostałych ustaleń planu na wszystkich nowowydzielanych działkach, 5) dopuszcza się realizację pomieszczeń mieszkalnych o charakterze służbowym, służących wyłącznie potrzebom właściciela obiektów produkcyjno-usługowych i bez wydzielania odrębnej działki budowlanej. Wobec przytoczonych ustaleń planu dla terenu obejmującego działkę, na której skarżąca Spółka ma zamiar prowadzić zbieranie odpadów, w ramach którego odpady te będą okresowo magazynowane nawet do 3 lat, (co wynika z wniosku skarżącej), jak również ma zamiar prowadzić działalność w zakresie transportu, przy czym działalność ta ma obejmować transportowanie odpadów z miejsca ich zbiórki do miejsca magazynowania na terenie przedmiotowej nieruchomości, (co również wynika z wniosku strony), należy w pełni podzielić stanowisko Kolegium, że planowana działalność polegająca na wykonywaniu transportu i zbieraniu odpadów na terenie działki nr [...], może znacząco oddziaływać na środowisko, a z całą pewnością jej uciążliwość wykroczy poza granice własności działki. Zdaniem Sądu zasadne jest także stanowisko organu odwoławcze, że klasyfikacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod względem jego oddziaływania na środowisko w kontekście zapisu planu (§ 2 ust. 2 pkt 1 powołanej uchwały), należy dokonać na podstawie przepisów obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 201 Or. Nr 213, poz.1397), zgodnie z którymi do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się punkty do zbierania lub przeładunku odpadów ( § 3 ust. 1 pkt 81). Analiza tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. wskazuje, że w zakresie pojęcia przedsięwzięć "mogących znacząco oddziaływać na środowisko" plan ten nie zawiera odrębnych regulacji, tylko odsyła do przepisów szczególnych. Nie można w tych warunkach zaakceptować poglądu strony skarżącej, że należało zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, które obowiązywały w dacie pojęcia w/w uchwały. Jakkolwiek rację ma skarżąca, że Kolegium rozstrzygając w zakresie transportu odpadów powinno, w związku z art. 233 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. zgodnie, z którym do wydawania zezwoleń na transport odpadów do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1 stosuje się przepisy dotychczasowej ustawy, powołać się na art. 29 tej ustawy, to w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Za nieuprawnione należy uznać zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.