IV SA/Wa 638/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z [...] sierpnia 2012 r., którym, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce nr ew. [...], położonej przy ul. P. w W. Uzasadniając orzeczenie, przywołano następujące okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że teren przewidziany pod realizację projektowanego przedsięwzięcia znajduje się w granicach obszaru nieobjętego obecnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; obszar ten, zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. (Dz.U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), zwanym dalej "Planem" był przeznaczony pod funkcję usługowo-techniczną, oznaczoną symbolem UT-5; na omawianym obszarze dopuszczano utrzymanie funkcji rolnych, obiektów produkcyjnych i funkcji mieszkaniowej z uzupełnieniem zabudową plombową; w obszarze wyklucza się lokalizowanie: nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej, usług chronionych, niezwiązanych z funkcją podstawową, - zgoda Wojewody [...] z [...] stycznia 2000 r., dotyczy zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele budowlane (pod zabudowę mieszkaniową i jednorodzinną) i nie potwierdza ona zapisów planu zagospodarowania przestrzennego (plan wykluczał lokalizowanie nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej); z uwagi na powyższe - w tym wypadku - konieczne było wprowadzenie zgody uchwałą Rady Gminy zmieniającą zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, - zapisy nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (skoro obowiązywał przez kilkanaście lat i jako przepis prawa miejscowego kształtował politykę przestrzenną miasta) mogą być wiążące, - zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie zapisów w planach zagospodarowania przestrzennego, które utraciły ważność 31 grudnia 2003 r., można uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy, tylko wtedy, gdy zapisy w planie to umożliwiały. - na przedmiotowym obszarze dopuszczono lokalizowanie zabudowy tylko w miejscach, gdzie było możliwe uzupełnienie zabudową plombową; na terenach gdzie nie było sąsiedniej zabudowy, przeznaczenie oznaczone symbolem UT-5 nie przewidywało możliwości zabudowy; działka o nr ew. [...] nie sąsiaduje z zabudową więc nie jest "plombą" do zabudowy; w tym przypadku nie nastąpiłyby przesłanki umożliwiające uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ przeznaczenie działki nie umożliwia lokalizacji zabudowy mieszkaniowej; znajduje to potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 405/06 – dostępny w CBOSA), gdzie stwierdzono: "również w komentarzu do ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym podniesiono, że "można ustalić warunki zabudowy dla terenu rolnego lub leśnego dla inwestycji niezgodnej z przeznaczeniem rolnym lub leśnym, pod warunkiem, iż inwestycja ta będzie się mieścić w zakresie celu na który nastąpiło odrolnienie w starym planie. Jest to wykładnia celowościowa art. 61 ust. 1 pkt 4, opierająca się na założeniu, że skoro przepis ustawy "przedłuża" skuteczność prawną aktów niesamoistnych, będących uzgodnieniami dokonanymi w trakcie procedury planistycznej, to może również "przedłużyć" skuteczność prawną celu zmiany przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego, określonego w nieobowiązującym już planie miejscowym". W skardze p. K. J. – wnioskujący o ustalenie warunków zabudowy – przywołał następującą argumentację: - organ II. instancji stwierdził, że nieobowiązujący już Plan dopuszczał na omawianym obszarze utrzymanie funkcji mieszkaniowej z uzupełnieniem zabudową plombową, co zdaniem organu wyklucza możliwość zabudowy przewidzianej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na fakt braku podobnej zabudowy na działkach sąsiednich; jest to stwierdzenie niezgodne ze stanem faktycznym; można to bez trudu sprawdzić nawet bez dokonywania oględzin w terenie, korzystając z powszechnie dostępnych źródeł informacji, jakim jest na przykład internet, - organ odwoławczy stwierdził, że nie został spełniony warunek umożliwiający uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ zgoda Wojewody [...] z [...] stycznia 2000 r. na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele budowlane nie została wprowadzona do Planu; używając tej argumentacji organ nie odniosły się do faktu, że do zażalenia na postanowienie organu I. instancji Skarżący dołączył kopię załącznika do Planu, którym jest wykaz powierzchni gruntów leśnych przeznaczonych na cele nieleśne, w którym to wykazie wymieniona jest między innymi działka nr ew. [...], a będąca przedmiotem niniejszego postępowania działka nr ew. [...] została wydzielona właśnie z działki nr ew. [...], - wobec tego dowolne jest twierdzenie organu, że opisany obszar gruntu nie uzyskał przedmiotowej zgody przy sporządzaniu nieobowiązującego już obecnie Planu; tym samym organy obu instancji nie dołożyły starań, aby w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy niezbędny do dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia, przez co naruszyły regułę postępowania dowodowego zdefiniowaną w art. 77 §1 K.p.a., - stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i wydania decyzji w tym przedmiocie jest prezydent miasta; decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu m.in. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi; w niniejszej sprawie działka przeznaczona pod inwestycję stanowi prawie w całości grunty leśne, zatem przed wydaniem decyzji prezydent miasta winien uzyskać uzgodnienie organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, wydane w trybie art. 106 K.p.a.; postępowanie takie ma charakter jedynie pomocniczy w stosunku do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i stanowi jego niezbędny fragment; zakres rozstrzygnięcia przez organ uzgadniający dotyczy wyłącznie kwestii oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie kolidowało z ochroną gruntów rolnych i leśnych; w pozostałych natomiast kwestiach, jak w niniejszym wypadku, organ uzgadniający nie jest władny zajmować stanowiska; stosownie do art. 62 ust. 1 powołanej wyżej ustawy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza i rozstrzyga prezydent miasta w ściśle określonych przypadkach; rozstrzygnięcia takie podejmuje samodzielnie, kierując się jedynie przesłankami wskazanymi w przepisie; organ uzgadniający natomiast wypowiada się jedynie czy konkretne zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje zaburzenia w istniejącym systemie gruntów leśnych oraz istotnych strat dla leśnictwa; nie może natomiast stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia kwestia procesowa, o której może jedynie decydować organ prowadzący postępowanie główne, (patrz wyrok WSA o sygn. akt IV SA/Wa 200/05 – dostępny w CBOSA); rozpatrując kwestę uzgodnienia warunków zabudowy organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych powinny rozstrzygać w zakresie swojego władztwa administracyjnego, nie naruszając kompetencji innych organów administracyjnych; w przedmiotowej sprawie organy obu instancji naruszyły art. 19 i art. 20 K.p.a., - organ jest zobowiązany odnieść się merytorycznie, co do zasadności "przeznaczenia" gruntów do celów innych niż produkcja leśna; rozstrzygnięcie to dokonywane jest w ramach uznania administracyjnego; działając w granicach uznania administracyjnego organ ma obowiązek wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie rozpatrzenia go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących znaleźć zastosowanie w sprawie; decyzje, jak również postanowienia uznaniowe wymagają ponadto szczegółowego uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.; pozostawienie przez ustawodawcę sposobu rozstrzygnięcia uznaniu organu nie zwalnia go z obowiązku uzasadnienia faktycznego orzeczenia; organ nie może poprzestać na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi dokonać konkretnych ustaleń faktycznych, których pełna analiza - z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej posiadanej przez ten organ - będzie stanowiła podstawę rozstrzygnięcia; stwierdzenie organu, że przy wydawaniu orzeczenia były mu znane jakieś fakty oraz okoliczności, i zostały wzięte pod uwagę lub pominięte, bez wyczerpującego ich omówienia i odniesienia do nich, jest istotną wadą uzasadnienia; organ w każdym wypadku winien podać przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego; organy obu instancji wydały swoje postanowienia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, naruszając tym samym art. 107 § 3 K.p.a.; te naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że ochrona gruntów rolnych i leśnych ma polegać nie na całkowitym zakazie, ale na ograniczeniu przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne; organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy jest zatem zobowiązany należycie zbadać stan faktyczny i w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego szczegółowo uzasadnić przesłanki przemawiające przeciw planowanej zmianie dotychczasowego wykorzystania gruntów; uznanie, że ochrona gruntów leśnych polega na całkowitym zakazie zmiany ich przeznaczenia czyniłoby zbędną jakąkolwiek procedurę przewidującą wyłączenie gruntów z produkcji leśnej, (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Bd 252/09, i II SA/Wr 497/08 – dostępne w CBOSA). W skardze wniesiono również o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę organ administracji, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dodatkowym piśmie (k 20) Skarżący zauważył, że działki przyległe jedynie w niewielkim stopniu stanowią lasy, a stan ten nie jest następstwem zalesienia lecz sukcesji naturalnej. W decyzji nie wskazano też, w jakim zakresie realizacja przedsięwzięcia miałaby znaczenie dla ochrony gruntów leśnych (planuje się wykorzystanie jedynie 20% działki). Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) nie wprowadza też generalnego zakazu wykorzystania gruntów leśnych na inne cele lecz ogranicza ich tego rodzaju wykorzystanie. W trakcie rozprawy skarżący poparł skargę i złożył do akt sprawy 3 karty wydruków map wywodząc, że działki przyległe nie mogą być określone mianem terenów zalesionych lub przeznaczonych do zalesienia, gdyż pojęcia te definiuje art. 14 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W sprawie są bezsporne (znajdujące potwierdzenie w przywołanych przez organ administracji dokumentach a równocześnie niekwestionowane przez Stronę) istotne okoliczności faktyczne i prawne. Z uwagi na szerokie zreferowanie stanowiska organu jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd uznaje je za własne. Kluczowymi w sprawie są: - zamiar realizacji 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenach oznaczonych jako leśne, - dopuszczenie na danym terenie (oznaczonym UT-5), w Planu (który wygasł w 2003 roku) pozostawienia zabudowy mieszkaniowej z uzupełnieniem zabudową plombową, przy czym na obszarze wykluczono lokalizowanie nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej (str. 97 Planu), - planowane budynki nie stanowią zabudowy plombowej w stosunku do istniejącej, Strona wywodzi wyłącznie, że w sąsiedztwie istnieją zabudowane działki. Wobec wskazanych okoliczności organ administracji, właściwy w sprawie z punktu widzenia uzgodnienia, co do ochrony gruntów leśnych, zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, bez znaczenia są kwestie podnoszone prze Stronę skarżąca z następującej przyczyny. Nie jest istotne, że wyrażona w stosownym trybie zgoda, zresztą nieuzyskana na etapie uchwalaniu wygasłego już Planu (decyzja z [...] stycznia 2000 r., w sytuacji przyjęcia Planu w 1992 roku), dopuszczała szerszą zabudowę niż przewidziano w Planie – nie zawierała generalnie ograniczenia, co do realizacji zabudowy mieszkaniowej na przedmiotowej działce (wskazano tylko pewne warunki). Kluczowe znaczenie ma okoliczność, w jakim zakresie wskazana zgoda była konsumowana postanowieniami obowiązującego już Planu. Z punktu widzenia możliwości realizacji zamierzonej inwestycji, znaczenie ma prawo nabyte i zachowane - z woli prawodawcy - na mocy wygaszonych planów zagospodarowania przestrzennego. Warunkiem jego nabycia było wyrażenie odnośnej zgody (przy tym zasadniczo w świetle ówczesnego prawa powinno to nastąpić przed przyjęciem planu), jednak źródłem tego prawa był akt prawa miejscowego – plan. Identyczne stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2010 r. (sygn. akt II OPS 1/11 (opubl. ONSAiWSA z 2013 r., poz. 20 oraz LEX nr 621577) gdzie wskazano wprost: "zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest "skuteczna", o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i tylko w takim zakresie [podkreślenie Sądu] w jakim, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren, dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne". Sąd w składzie orzekającym w pełni ten pogląd podziela. W takiej sytuacji zabudowa gruntów leśnych była niedopuszczalna gdyż nie zachodził przypadek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bezzasadne są wobec tego wywody skargi, jakoby organ swojego stanowiska w wystarczającym zakresie nie uzasadnił, oraz przywoływanie okoliczności, że w polskim prawodawstwie nie ustanowiono bezwzględnego zakazu wykorzystania gruntów leśnych na inne cele (patrz pismo procesowe), Rozstrzygnięcie nie miało w danym przypadku charakteru uznaniowego. Uzgodnienie, w świetle merytorycznych przesłanek potrzeby ochrony danego gruntu leśnego np. wobec kryteriów wskazanych w art. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mogłoby mieć miejsce, gdyby zabudowa na danym terenie nie była z przyczyn formalnych, z mocy prawa, w ogóle zabroniona. W rozpoznawanym przypadku nie spełniono natomiast warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez znaczenia są również podnoszone w skardze okoliczności, że na terenach znajdujących się w sąsiedztwie występuje zabudowa. Istotne znacznie mógłby mieć jedynie fakt zainwestowania danego terenu tak intensywnie, że planowane budynki stanowiłyby zabudowę plombową. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w Planie, lecz w takim przypadku należy je rozumieć zgodnie z powszechnie przyjętym. Jest to termin z zakresu urbanistyki i oznacza zabudowę uzupełniającą wciśnięta niejako pomiędzy określone elementy przestrzeni. W analogicznym znaczeniu jest ono użyte w aktach normatywnych obowiązujących na dzień przyjmowania Planu – patrz np. §. 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm.). W takiej sytuacji nawet okoliczność występowania jakiejkolwiek zabudowy na działkach przyległych nie mogłaby mieć wpływu na ocenę, że planowana zabudowa nie ma charakteru plombowej. Należy jedynie dodać, że w świetle dodatkowych, map, przedłożonych na rozprawie, nie można uznać, aby działki bezpośrednio przyległe były choćby w znaczącym zakresie zainwestowane. Natomiast istotnie - w dalszej odległości - znajduje się rozproszona zabudowa, co nie ma znaczenia w sprawie. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku dodatkowe wywody zawarte w piśmie (k. 20) jakoby działki przyległe jedynie w pewnej części były sklasyfikowane, jako leśne, przy czym ich zalesienie było następstwem naturalnej sukcesji. Powodem odmowy uzgodnienia nie było ustalenie, jakoby działki sąsiednie były w pełni zalesione, lecz to, że planowana inwestycja nie stanowi zabudowy plombowej w stosunku do istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie. Nie może być też skutecznie podnoszony zarzut, jakoby błędnie sklasyfikowano obszar samej inwestycji (działka objęta wnioskiem). jako leśne w ewidencji gruntów i budynków, przy uwzględnieniu obecnych zasad dokonywania zalesień zawartych w art. 14 ustawy o lasach. Jeżeli dany teren leśny - definiowany aktualnie w art. 3 ustawy o lasach - utracił taki charakter a wcześniej go miał, właściciel lasu jest obowiązany do przywrócenia na nim produkcji leśnej – patrz w szczególności art. 13 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o lasach. Natomiast, gdy teren został pierwotnie zaklasyfikowany w ewidencji, jako leśny wadliwie (w myśl obowiązujących wówczas regulacji), konieczne jest uprzednie dokonanie odpowiednich korekt w ewidencji gruntów i budynków. Jest to możliwe przy zachowaniu stosownego trybu także na gruncie obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 38, poz. 454), co znajduje potwierdzenie w judykaturze (patrz np. wyroki NSA o sygn. akt I OSK 719/07, 955/10 i 1761/11 – dostępne w CBOSA). Aktualne zapisy w ewidencji (przed ewentualnym skorygowaniem, przy czym, wnioskodawcą może być podmiot mający stosowne prawa do gruntu) są wiążące dla organu orzekającego w przedmiocie warunków zabudowy. Wynika to z obowiązującego charakteru danych zawartych w ewidencji wyrażonego w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). W normie tej wprawdzie operuje się wyrażeniem w planowaniu przestrzennym,. Należy mieć jednak na względzie, że redakcji tego przepisu (niezmienionego w danym zakresie od 1989 roku) dokonywano w okrasie, gdy kwestie związane z przesądzaniem o zasadach gospodarowania przestrzenią przesądzano w ramach obligatoryjnego tworzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co wynikało z art. 7 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 47 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.). W regulacji dotyczącej planowania przestrzennego zamieszczone były również procedury lokalizacji przedsięwzięć w rozumieniu art. 2 pkt 2 i 3 ustawy, co dotyczyło tylko ich zakreślonej kategorii (art. 36 ust. 1 ustawy) i obejmowało analizę zgodności zamierzenia planem zagospodarowania przestrzennego (potwierdza to art. 40 i 44 ustawy). Znaczenie normy art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest więc takie (przy uwzględnieniu aktualnych uwarunkowań), że zapisy ewidencji są wiążące do czasu dokonania w niej stosownych zmian. Odmienna wykładnia wskazanej regulacji ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, prowadziłaby do absurdalnego wniosku jakoby wolą prawodawcy było (przy założeniu, że celowo nie znowelizował danego przepisu, dostosowując go do przyjętej od 1994 roku nowej nomenklatury), aby dane ewidencyjne były wiążące przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego a więc także miejscowych, lecz nie przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo że oba rodzaje aktów mają w myśl art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym realnie identyczne skutki z punktu widzenia zakreślenia możliwości wykorzystania określonego gruntu np. na cele inwestycyjne (chociaż jeden z nich jest aktem normatywnym o charakterze abstrakcyjnym drugi zaś rozstrzygnięciem indywidualnym). Chybiona jest argumentacja skargi, gdzie Strona powołuje się na okoliczność przedłożenia organowi załącznika do Planu gdzie wymieniona była jak przeznaczona na cele nie leśne działka ewidencyjna, z której powstała nieruchomość objęta wnioskiem inwestora. Organ nie kwestionował w zaskarżonym orzeczeniu generalnie faktu dopuszczenia w Planie przeznaczenia działki na cele inne niż produkcja leśna. Zauważył jedynie, że zakres możliwości jej wykorzystania na inne cele został Planem znacznie zawężony i nie obejmował przypadku inwestycji zakładanej przez Wnioskodawcę. Nie są zrozumiałe wywody skargi, co do właściwości organu do wnioskowania o zawieszenie postępowania, gdyż kwestie z tym się wiążące nie były przesłanką wydania zaskarżonego orzeczenia. Nie jest zrozumiały w tym świetle zarzut naruszenia art. 19 i 20 K.p.a. Wobec nie dostrzeżenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy bądź postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tym bardziej brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu (konieczne byłoby ujawnienie wad kwalifikowanych). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.