II SA/Rz 319/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozbiórki domku letniskowego -skargę oddala- II SA/Rz 319/13 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania A S.A. w W., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanko w L. z dnia [...] października 2012 r. i umorzył w całości postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku rekreacyjnego o konstrukcji drewnianej, usytuowanego na działce nr 296 w P. a stanowiącego własność B. K. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ powołał art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że na części działki nr ewid. gruntów 296 położonej w miejscowości P., usytuowany jest obiekt budowlany parterowy o konstrukcji drewnianej i wymiarach zewnętrznych 4,06 m x 4,50 m, posadowiony na fundamencie betonowym z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej i wymiarach zewnętrznych 1,10 m x l,27 m i l,28 m x 3,23 m. Całość przykryta dachem dwuspadowym pokrytym blachą trapezową. Ściany obiektu wykonane jako drewniane z desek. Do obiektu wykonany jest przyłącz energetyczny. Działka nr 296 stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym przez A Spółka Akcyjna, Oddział [...] [...] w S., [...]. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany - budynek istniał od lat 70-tych ubiegłego wieku i stanowił w tym czasie własność Zakładu [...], od którego obiekt został zakupiony w latach 1992-1993 przez M. K. - nieżyjącego męża B. K. Obecnie B. K. jest właścicielem przedmiotowego budynku. Budynek ten został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę i jest wykorzystywany do celów rekreacyjnych w okresie letnim. W ocenie organu przedmiotowy obiekt o wymiarach zewnętrznych 4,00m x 4,50m z dobudowanym tarasem o wymiarach zewnętrznych 1,10m x 1,27m i 1,28m x 3,23m Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. prawidłowo zakwalifikował do kategorii budynków, w świetle art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przez który należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dla oceny natomiast, czy obiekt stanowi samowolę budowlaną konieczne jest dokonanie jego kwalifikacji na. gruncie Prawa budowlanego obowiązującego w dacie jego powstania. Ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38. poz. 229 z poźn. zm.) regulowała m. in. Projektowanie i budowę oraz utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych, do których zaliczano zarówno stałe jak i tymczasowe budynki (art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z roku 1974). Budowa natomiast definiowana była w art. 2 ust. 2 m.in. jako wykonywanie obiektu budowlanego. Ta o wiele bardziej ogólna, w porównaniu z obecnie obowiązująca ustawą z 1994 r., regulacja pozwala przyjąć, że w dacie powstania przedmiotowy budynek stanowił obiekt budowlany, a jego wykonywanie było budową poddaną reżimowi Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Art. 28 § 4 tej ustawy przewidywał, że właściwy Minister określi w drodze rozporządzenia m.in. rodzaje robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Na podstawie tej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistycznego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.). Zgodnie z § 44 ust. 2 tego rozporządzenia, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa altanek na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych oraz określonych obiektów kultu religijnego na terenach cmentarzy i przykościelnych. Brak zwolnienia dla budynków uzasadnia konkluzję, że w dacie posadowienia przedmiotowego budynku na działce nr 296 w P., pod rządami przednio obowiązującego Prawa budowlanego, dla jego realizacji wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, a jego brak kwalifikuje go jako samowolę budowlaną. Ze względu na ustaloną datę powstania samowoli, poprzedzającą wejście w życie aktualnie obowiązującej ustawy, do usuwania jej skutków nie ma zastosowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, lecz przepisy dotychczasowe, a to ze względu na normę intertemporalną z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z roku 1994. Oznacza to konieczność rozważenia okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, a w przypadku nie zaistnienia przypadków tam przewidzianych, zastosowanie art. 40 tej ustawy, bądź umorzenie postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. sprawę legalności przedmiotowego budynku rozpatrywał właściwie, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Przepis art. 37 ust. 1 ww. ustawy dopuszcza orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego lub ich części wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy wówczas, gdy zachodzi jedna z wymienionych w nim przesłanek; 1) znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Przenosząc przestawiony powyżej stan prawny na występujący w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że w odniesieniu do budynku będącego przedmiotem postępowania nie zachodzą przesłanki do nakazania jego rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że w okresie budowy przedmiotowego budynku brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. ustalił, że obecnie obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Gminie S. uchwalony Uchwałą Nr [...] Mady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. Plan ten opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. pod poz. [...] i obowiązuje od dnia 18 grudnia 2002 r. Wskazać należy, iż w świetle aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych zgodność samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym należy oceniać w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zbadano zgodność budowy przedmiotowego budynku użytkowanego przez B. K. do celów rekreacyjnych w okresie letnim z obecnie obowiązującym ww. planem. Część działki nr 296 w P., na której usytuowany jest obiekt będący przedmiotem postępowania, zgodnie z ww. planem leży na terenie oznaczonym symbolem - 35ZN, UT. Teres ten jest przeznaczony do utrzymania w stanie naturalnym jako zieleń nieurządzona niska z lokalnymi zadrzewieniami. Dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń obsługi turystycznej, obiektów służb ochrony, gospodarki leśnej i wodnej, urządzeń infrastruktury technicznej oraz miejsc postojowych dla samochodów. Przedmiotowy budynek użytkowały jest jako rekreacyjny w okresie letnim, zatem jest to budynek rekreacji indywidualnej, przez który należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Turystyka jak i rekreacja to forma wypoczynku. Obydwa te pojęcia wzajemnie się przenikają, turystyka może stanowić jedną z form rekreacji zaś rekreacja może być jednym z celów turystyki. Zatem nie można stwierdzić, że przedmiotowy obiekt o funkcji rekreacji indywidualnej znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W związku z powyższym nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki, a zatem spełniony został pierwszy warunek legalizacji. Przedłożona ocena stanu technicznego przedmiotowego budynku zlokalizowanego na działce nr 296 w P. jako wykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia organu I instancji z dnia [...].08.2012r. znak: [...] opracowana została przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z ww. oceny stanu technicznego wynika, że obiekt wykonany został zgodnie ze sztuką budowlaną i może być bezpiecznie użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem jako obiekt rekreacyjny w okresie letnim, stan techniczny obiektu nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia użytkowników oraz dla bezpieczeństwa mienia i środowiska, w chwili obecnej nie zachodzi konieczność wykonania jakichkolwiek przeróbek elementów konstrukcyjnych. W świetle powyższego przedmiotowy budynek nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi ani mienia ani też pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W związku z tym nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki, a zatem spełniony został również drugi warunek legalizacji. Prowadzone postępowanie w sprawie popełnionej samowoli budowlanej wykazało, że spełnione zostały warunki legalizacji określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i w pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane oraz, że nie ma podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie zmian lub przeróbek, w związku z tym postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w przypadku stwierdzenia, że postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego oznacza, że popełnione naruszenie prawa zostaje zalegalizowane i obiekt może być legalnie użytkowany. W świetle powyższych wyjaśnień należało uchylić decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2012r. znak: [...] w całości i umorzyć postępowanie organu I instancji w całości. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy należy wyjaśnić, że ewidencja gruntów nie wskazuje, jakie jest przeznaczenie działki, gdyż o tym decyduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanym przypadku przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 35ZN, UT - według obecnie obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Gminie [...], zatem nie można stwierdzić, że przedmiotowy budynek o funkcji rekreacji indywidualnej znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Kwestie własnościowe i spory wynikłe na tym tle w odniesieniu do obiektów budowlanych nie mogą być rozstrzygane przez organy administracji publicznej, lecz przez sądy powszechne. Zaskarżona decyzja stwierdza jedynie, że w świetle przepisów prawa budowlanego, dany obiekt może być użytkowany, co nie narusza praw właściciela gruntu czy użytkownika wieczystego wynikających z przepisów odrębnych. Na decyzję tę A S.A. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu, przywołując dotychczasowe ustalenia, skarżąca zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem zarządzenia z dnia [...] września 1971 r., nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. ustalającego strefę przybrzeżną dla zbiornika wodnego na rzece [...] w S., której granicę stanowi linia wywłaszczenia terenu wokół zbiornika stanowiąc jego część. Zdaniem skarżącej użytkowanie spornego obiektu może powodować niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych tub użytkowych otoczenia. W ocenie skarżącej, sporny budynek zlokalizowany jest sprzecznie z zapisami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w S. nr [...] z dnia [...] października 2002 r., zgodnie z którym teren 35 ZN,UT - na którym posadowiony jest sporny obiekt, dopuszczający sytuowanie obiektów i urządzeń obsługi turystycznej, to jednak, w oparciu o treść § 2 ust. 3 pkt 3 b lokalizacja taka jest niedopuszczalna. Nadto skarżąca wskazała na ujemne skutki ekonomiczne związane z wydaniem zaskarżonej decyzji . W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który to przepis stenowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W świetle utrwalonego na kanwie tego przepisu orzecznictwa, skoro przepis ten nie określa przesłanek wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji przyjąć należy, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem I instancji /art. 140/, a więc przepis art. 105 § 1 k.p.a. czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami, bezprzedmiotowością postępowania /W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 167, B. Adamiak Komentarz, 1996, s. 590, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r., III SA 1105/84 GAP 1987, nr 5, s. 43/. Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, mając na uwadze powyższe uwagi na wstępie podnieść należy, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W literaturze przedmiotu wykształcony został pogląd, że postępowanie administracyjne, między innymi staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. W wyroku NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89 przyjęto, że jeżeli żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, wszczęte postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. /ONSA 1990, nr 1, poz. 16/. Taką też tezę wyprowadził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95 /OSNAPiUS 1996, nr 11, poz. 150/ przyjmując, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie, gdy w świetle przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak Jjst sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania /tak też wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r, III SK 20/10, nie publ./. Orzekający w sprawie organ, działając w ramach kompetencji mu powierzonych, wydając zaskarżoną decyzję przyjął, że prowadzone postępowanie, w ustalonym stanie faktycznym nosi cechy bezprzedmiotowości. W toku wszczętego z urzędu postępowania w przedmiocie samowolnej budowy domku rekreacyjnego o konstrukcji drewnianej na części działki nr 296 w P. ustalono, że obiekt len istniał w latach 70-tych ubiegłego wieku i przez ten okres był wykorzystywany do celów rekreacji w sezonie letnim. W tym stanie faktycznym orzekające organa dokonały oceny legalności tego obiektu w trybie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane zgodnie z normą intertemporalną zawartą w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm./. Przyjęły, że w świetle art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. sporny obiekt został wzniesiony samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę. W oparciu o uregulowanie zawarte w art. 37 w/w ustawy nie znalazły jednak podstaw do orzeczenia rozbiórki tego obiektu, gdyż jak ustaliły w oparciu o obowiązujący obecnie Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. obiekt ten nie jest usytuowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę lub innego rodzaju zabudowę /art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy/. W oparciu o zapisy w/w Planu Zagospodarowania Przestrzennego ustaliły, że część działki nr 296, na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 35ZN, UT - przeznaczonym do utrzymania w stanie naturalnym jako zieleń nieurządzona, niska z lokalnymi zadrzewieniami, na którym dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń obsługi turystycznej, obiektów służb ochrony, gospodarki leśnej i wodnej, urządzeń infrastruktury technicznej oraz miejsc postojowych dla samochodów. W oparciu o te ustalenia orzekające organa wywiodły, że posadowienie letniego budynku rekreacyjnego na tym terenie nie pozostaje w sprzeczności z pojęciem turystyki, a więc taka lokalizacja nie wykazuje sprzeczności z ustaleniami Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Brak jest zatem przesłanki określonej art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. skutkującą nakazem rozbiórki zważywszy, że zgodność samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ocenia się w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji /obowiązującego Planu/, a nie tak jak tego domaga się skarżąca na podstawie zapisów zawartych w ewidencji gruntów czy też zarządzenia z 1971 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. W związku z przedłożoną przez B. K. w toku prowadzonego postępowania pozytywną oceną techniczną tego obiektu, sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, organ stwierdził brak przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. skutkującej orzeczeniem o rozbiórce tego obiektu. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, stanowisko takie organu jest zasadne i znajduje oparcie w przytoczonych wyżej przepisach prawa skoro, jak wcześniej naprowadzono, w tym konkretnym stanie faktycznym brak jest przepisu prawa materialnego co czyni postępowanie bezprzedmiotowe. Wszczęte więc wcześniej postępowanie administracyjne wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości organ zobowiązany jest umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tym stanie sprawy, nie mogą zostać uwzględnienie podnoszone przez skarżącą zarzuty natury celowościowej gdyż, jak wcześniej naprowadzono kompetencje organów nadzoru budowlanego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, określone art. 83 tej ustawy. W tym aspekcie nie może znaleźć uzasadnienia zarzut skarżącej w przedmiocie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, których jednak skarżąca nie wskazała, jak również nie podając w podnoszonych zarzutach, jakiej treści rozstrzygnięcia w istocie domaga się w tym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu samowolnego usytuowania obiektu budowlanego na terenie, którym właściciel tego budynku nigdy nie dysponował ponownie przywołać należy zadania i kompetencje orzekających w sprawie organów nadzoru budowlanego. Stosownie do treści art. 84 ustawy Prawo budowlane do zadań organów nadzoru budowlanego należy: kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, kontrola działania organów administracji architektoniczno - budowlanej, badania przyczyn powstania katastrof budowlanych, współdziałanie z organami kontroli państwową. Zgodnie z art. 84a w/w ustawy kontrola przestrzegania i stosowanie przepisów Prawa budowlanego obejmuje kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdzanie posiadania przez osoby pełniące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie właściwych uprawnień do pełnienia tych funkcji, sprawdzanie dopuszczenia do stosowania w budownictwie wyrobów budowlanych. Kontrolę działalności organów administracji architektoniczno - budowlanej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego wykonują w stosunku do starosty /art. 84 b/, zaś współdziałanie z tymi organami polega na uzgadnianiu planów kontroli i prowadzeniu wspólnych działań kontrolnych oraz przekazywaniu i wymianie informacji o jej wynikach /art. 85/. W świetle przytoczonych wyżej przepisów brak jest podstaw do podzielenia hipotetycznego zarzutu skarżącej o przekwalifikowaniu klasyfikacji gruntów, a w dalszej perspektywie związane z tym dolegliwe skutki gospodarcze. W ocenie Sądu , wbrew zarzutom skarżącej sprawa została przez orzekające organa dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, gdyż bezspornym jest w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, że sporny obiekt budowlany wzniesiony został przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane. W tym stanie sprawy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa i znajduje oparcie w regulacji zawartej w art. 105 § 1 k.p.a., Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.