III SA/Wr 542/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędzia WSA Józef Kremis, Marcin Miemiec, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2008 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego; art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.); art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.); § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2008 r. Nr 34, poz. 200) w związku z § 36 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) oraz w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2010 r. Nr 39, poz. 218) - utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] r. Nr [...], o odmowie przyznania A.W. (dalej: skarżąca) płatności rolnośrodowiskowej za rok 2008. Rozstrzygniecie podjęte zostało w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] r. skarżąca wystąpił do Biura Powiatowego ARiMR we W. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2008. Wniosek producenta obejmował 8 działek rolnych, na których zadeklarowano następujące pakiety programu rolnośrodowiskowego: Pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, Wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) – [...] ha, działka B, D, G). Wariant 2.9 - Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) – 102,49 ha, (działka A, C, E ,F, H – malina). Pakiet 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, Wariant 3.1 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach - [...] ha (działka B, D. G). Od [...] r. skarżąca realizowała program rolnośrodowiskowy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, z późn. zm.) w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne". Składając wniosek w maju 2008 r. skarżący zgłosiła chęć zmiany swojego dotychczasowego zobowiązania na podstawie § 30 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 34, poz. 200), zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym. W aktach sprawy znajduje się pismo Zastępcy Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (GIJHARS) z dnia [...] r. (znak [...]), skierowane do Prezesa Jednostki Certyfikującej B Sp. Z o.o. z którego wynika, iż w związku z ustaleniami z czynności sprawdzających przeprowadzonych na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 93, poz. 898 ze zm.) przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (WIJHARS) we W. w gospodarstwie skarżącej stwierdza się nieefektywność kontroli przeprowadzonych przez B w gospodarstwie rolnika oraz nie spełnienie przez ww. producenta rolnego wymogów w zakresie rolnictwa ekologicznego określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o rolnictwie ekologicznym oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych ( Dz. Urz. UE z 1991 r. Nr L 198.1 ze zm.). W związku z powyższym GIJHARS stwierdził, iż dane ww. producenta rolnego nie mogą być zamieszczone na wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Pismem z dnia [...] r. Kierownik BP ARiMR we W., w nawiązaniu do powyższego pisma, zwrócił się do GIJHARS o potwierdzenie czy dane dotyczące skrzącej powinny - czy też nie - znajdować się na wykazie, o którym mowa w rat. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, ponieważ jak wynika z wykazu sporządzonego w dniu [...] r. rolnik na nim widnieje, jako spełniający wymogi dla produkcji w rolnictwie ekologicznym. W odpowiedzi GIJHARS, pismem z dnia [...] r. (znak [...]) poinformował, iż podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące niespełnienia przez producenta rolnego wymagań dotyczących produkcji w rolnictwie ekologicznym. Kierownik BP ARiMR we W., pismem z dnia [...] r., zwrócił się do GIJHARS o doprecyzowanie informacji w zakresie spełnienia przez skarżącego warunków w zakresie rolnictwa ekologicznego. W odpowiedzi z dnia [...] r. (znak [...]) organ ten podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie producenta rolnego, jednak odmówił udzielenia szczegółowych odpowiedzi na pytania organu I instancji, powołując się na brak podstaw prawnych upoważniających do takiego działania. W sprawie toczyło się postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania, a także bezczynności organu pierwszej instancji. W związku z wezwaniem organu, skarżąca złożyła korektę wniosku, przy uprawie malin wskazała brak plonu, dołączył także załącznik w postaci zgłoszenia działalności w rolnictwie ekologicznym do B. W tym stanie, decyzją z dni [...] r. organ pierwszej instancji odmówił skrzącej płatności rolnośrodowiskowej na 2008 r. W uznaniu organu I instancji wskazał, że powodem odmowy był fakt, że w czasie weryfikacji wniosku w ramach wariantu 2.3 i 3.1 stwierdzono, że działki rolne B, (leżąca na działce ewidencyjnej nr [...]), D, (leżąca na działce ewidencyjnej nr [...] i G (leżąca na działce ewidencyjnej nr [...]) nie spełniają wymogów trwałego użytku zielonego (TUZ). Podniesiono, że podstawą kwalifikacji łąk w ramach wariantu 2.3 oraz 3.1 jest definicja trwałego użytku zielonego zawarta w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. oraz w załączniku nr 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013. Zgodnie z definicjami zawartymi w ww. aktach prawnych, trwałe użytki zielone oznaczają ziemie przeznaczone do uprawy trawy lub innych upraw zielonych zasianych naturalnie lub uprawianych (zasianych), nie włączone do systemu płodozmianu gospodarstwa przez okres pięciu lat lub dłużej. W tym zakresie organ wskazał, że w 2007 r. w gospodarstwie skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu, której wyniki zostały ustalone w raportach z czynności kontrolnych nr [...] oraz [...]. Jak wynika z tych dokumentów rodzaj zadeklarowanej przez producenta uprawy (łąka trwała) był niezgodny ze stanem faktycznym, bowiem na przedmiotowych działkach inspektorzy terenowi stwierdzili niekoszony ugór. Natomiast ugór nie spełnia definicji trwałego użytku zielonego określonego w ww. art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, bowiem zabiegi wykonywane na ugorze mają jedynie zapobiec rozprzestrzenianiu się chwastów lub poprawić żyzność gleby, natomiast rodzaj użytkowania określony mianem TUZ jest ukierunkowany na konkretną uprawę traw lub innych roślin zielnych powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysianych) lub samosiewnych. Odnosząc się zatem do definicji trwałego użytku zielonego zawartego art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. oraz do stwierdzonego rodzaju użytkowania na przedmiotowych działkach ewidencyjnej w 2007 r. organ Agencji I instancji uznał, że powierzchnia [...] ha w ramach wariantów 2.3 oraz 3.1 na działkach ewidencyjny nr [...],[...]oraz [...] w roku 2008 nie spełniają kryterium do uznania ich jako TUZ. Wskazano w uzasadnieniu, że skoro producent nie spełnia warunków przyznania płatności rolnosrodowiskowej, to tym samym nie spełnia wymogu zapisanego w § 30 ust 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008 r. Zgodnie z tym przepisem, warunkiem otrzymania płatności w przypadku ww. przejścia jest spełnienie przez rolnika wszystkich warunków przyznania płatności i zobowiązanie rolnika w ramach pierwotnie podjętego przedsięwzięcia do realizacji co najmniej takiej samej liczby pakietów. Ponadto podniesiono w uzasadnienie, że główną przyczyną nie przyznania pomocy dla Pakietu 2 (rolnictwo ekologiczne) były ustalenia dokonane przez WIJHARS i GIJHARS w ramach czynności sprawdzających w zakresie czy producent prowadzi gospodarstwo w zakresie rolnictwa ekologicznego, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o rolnictwie ekologicznym. Organ wskazał, że z informacji przekazanych przez GIJHARS organowi Agencji wynika, że skarżąca nie spełniła wymogów określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o rolnictwie ekologicznym oraz w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2092/91. Zgodnie bowiem z zapisami załącznika I do rozporządzenia 2092/91 producent powinien stosować zabiegi w celu utrzymania lub podwyższenia żyzności i biologicznej aktywności gleby, czego strona nie uczyniła (stwierdzono na podstawie ustaleń z czynności sprawdzających). Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 lit. a) wyżej cytowanego rozporządzenia metoda produkcji ekologicznej oznacza, że w produkcji produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) powinny być spełnione co najmniej wymagania z załącznika 1 oraz, w miarę potrzeb, szczegółowe zasady odnoszące się do nich. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała uznanie, iż działki B, D i G nie spełniały definicji TUZ, bowiem grunty te nie podlegały płodozmianowi, a w roku 2008 stanowiły obszar zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych. Zarzucił, iż ustalenia organu I instancji o nieprzestrzeganiu przez stronę przepisów z zakresu rolnictwa ekologicznego oparte zostały na gołosłownych informacjach GIJHARS, WIJHARS. Z czynności tych nie został sporządzony żaden protokół Skarżąca wniosła zatem o uzupełnienie materiału dowodowego o taki protokół. Zgodnie z żądaniem, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W., pismem z dnia [...]r., wystąpił do WIJHARS we W. o przekazanie kopii wszelkiej dokumentacji pokontrolnej, jaką instytucja ta sporządziła w związku z wykonaniem w roku 2008 czynności sprawdzających w ramach nadzoru nad jednostkami certyfikującymi odnośnie rolnictwie ekologicznym w gospodarstwie skarżącego. W odpowiedzi WIJHARS przekazał uwierzytelnione kopie następujących dokumentów: 1) Upoważnienie do przeprowadzenia czynności sprawdzających nr [...] z dnia [...] r. ważne w dniach [...] r. - [...] r. udzielone dwóm inspektorom WIJHARS we W.; 2) Protokół z czynności sprawdzających z dnia [...] r., podpisany przez inspektorów WIJHARS, którym udzielono ww. upoważnienia wraz z załącznikami; 3) Ustalenia z czynności kontrolnych dokonane w dniach [...]-[...] r.; 4) Protokóły z kontroli gospodarstwa wykonanych przez B za lata 2006-2008; 5) Protokół przyjęcia oświadczenia; 6) Pełnomocnictwa udzielone przez skarżąca do reprezentowania jej przed organami IJHARS; 7) Pismo B z dnia [...] r., nr [...]; 8) Pismo B z dnia [...] r.; 9) Pismo B z dnia [...] r. nr [...]; 10) Rejestr zabiegów agrotechnicznych za lata 2005-2007; 11) Certyfikat zgodności z dnia [...] r. nr [...]; 12) Faktury i potwierdzenia przelewu za materiał nasadzeniowy; 13) Dokument o nazwie "Zagadnienia do przeprowadzenia czynności sprawdzających u producentów rolnych" z dnia [...] r.; 14) Fotografie wykonane na działkach rolnych stanowiących gospodarstwo skarżącej; 15) Dokument o nazwie "Zagadnienia do przeprowadzenia czynności sprawdzających u producentów rolnych-lista pytań"; 16) Pismo potwierdzające przekazanie ustaleń z czynności kontrolnych pełnomocnikowi strony z dnia [...] r., znak [...]; 17) Korespondencja między WIJHARS a stroną i jej pełnomocnikiem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Po analizie zgromadzonego materiału i przedstawieniu stanu prawnego w zakresie płatności rolnośrodowiskowych, organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa decyzja wydana została w sposób prawidłowy. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w prawidłowy sposób zastosował obowiązujące przepisy prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, iż § 30 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wyraźnie wskazuje, iż rolnik aby skorzystać z tzw. przejścia z programu realizowanego w ramach PROW 2004-2006 na program PROW 2007-2013 musi spełniać warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej i musi realizował taką samą liczbę pakietów. Dla ustalenia zatem, czy skarżąca spełnia warunki do zmiany swojego zobowiązania realizowanego w ramach PROW 2004-2006 na nowe podlegające zasadom określonym w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym w ramach PROW 2007-2013, należy ustalić w pierwszej kolejności, czy skarżąca spełnia warunki do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, określone w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że dla zbadania kryterium kwalifikowalności działek zadeklarowanych w wariantach 3.1 i 2.3 jako trwałe użytki zielone (TUZ), na podstawie § 9 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego należy posłuży się definicją trwałego użytku zielonego zawartą w obowiązującym do 31 grudnia 2009 r. art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 796/2004. Definicja TUZ zawarta w tym przepisie wskazuje, iż jest to grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami odłogowania zgodnie z art. 107 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 , obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. [Organ wskazał, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 zostało zastąpione z dniem 01.01.2010 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z dnia 02.12.2009 r., str. 1)]. Dalej organ podniósł, że podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony w grudniu 2007 r. stwierdzono, iż na działkach B, D i G nie ma uprawy traw lub innych upraw zielnych (TUZ), a jedynie ugór. Zgodnie z definicją ugoru jest to pole wyłączone z rolniczego użytkowania na okres 1-2 lat, na którym wykonywana jest odpowiednia pielęgnacja mechaniczna (ugór czarny), chemiczna (ugór herbicydowy) lub pole niepielęgnowane zarastające samoistnie chwastami segetalnymi i samosiewami zbóż (ugór zielony). Celem ugorowania jest poprawienie żyzności gleby. Niekiedy ugór stosuje się również jako metodę zwalczania chwastów na bardzo zachwaszczonych polach. Termin trwały użytek zielony stosowany jest do gruntów zajętych pod uprawę traw, natomiast ugorowanie gruntu polega na wyłączeniu gruntu z użytkowania rolniczego, a więc nie można tu mówić o uprawie w rozumieniu określonym w ww. definicji TUZ. Zabiegi wykonywane na ugorze mają jedynie zapobiec rozprzestrzenianiu się chwastów lub poprawić żyzność gleby, natomiast rodzaj użytkowania określony mianem TUZ jest ukierunkowane na konkretną uprawę traw lub innych roślin zielnych powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysianych) lub samosiewnych. Okres pięciu lat liczony jest jako pięć pełnych okresów wegetacyjnych licząc wstecz od roku poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W tej sytuacji, zdaniem organu, skoro ustalenia kontroli na miejscu w roku poprzedzającym złożenie wniosku na rok 2008 stwierdziły określony sposób użytkowania poszczególnych działek rolnych, co znalazło także odzwierciedlenie w ostatecznej decyzji wydanej w sprawie przyznania skarżącej płatności w ramach przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt za rok 2007, to należy uznać, iż w ramach tych gruntów strona nie spełnia warunków do przyznania tej płatności w ramach zobowiązania rolnośrodowiskowego, a zatem nie można mówić o spełnieniu warunków zezwalających producentowi dokonać zmiany zobowiązania z zasad dla PROW 2004-2006 na PROW 2007-2013. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w sprawie doniosłe znaczenie ma także problem nie spełnienia przez skrzącą warunków dla produkcji w rolnictwie ekologicznym. W tym zakresie organ wskazał na pismo z dnia [...] r. Zastępca Głównego Inspektora JHARS w którym poinformowano, iż z uwagi na wykrycie podczas kontroli weryfikacyjnej w ramach nadzoru nad jednostkami certyfikacyjnymi licznych nieprawidłowości, skarżąca nie spełniła wymogów w zakresie rolnictwa ekologicznego, a zatem jej dane nie mogą zostać zamieszczone na wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o rolnictwie ekologicznym. Inspektorzy przeprowadzający czynności sprawdzające w gospodarstwie producenta stwierdzili m.in. następujące nieprawidłowości: producent w roku 2006 i 2007 zakupił oraz zastosował nieekologiczny materiał siewny (nasiona gryki) bez uzyskania, w drodze decyzji administracyjnej, zgodny właściwego organu Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, co stanowi na art. 12 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, zastosowane w roku 2006 i 2007 nasiona gryki pochodziły z zakupu i nie były materiałem pochodzącym z własnej produkcji, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika producenta; inspektor jednostki w protokole z kontroli zawarł informację, że materiał siewny "był pochodzenia własnego" producent nie stosował zabiegów w celu utrzymania lub podwyższenia żyzności i biologicznej aktywności gleby, co jest niezgodne z wymogami określonymi w pkt 2.1 części A Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE 1 198, 22.07.1991, ze zm.) działki, na których znajdowały się nasadzenia malin były zachwaszczone, co jest niezgodne z wymogami określonymi w pkt 3 części A załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91, brak było dokumentacji dotyczącej środków produkcji zastosowanych w gospodarstwie, potwierdzającej pochodzenie i ilość zastosowanego materiału siewnego i sadzonek, co jest niezgodne z wymogami określonymi w pkt 6 Przepisów ogólnych Załącznika III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91, producent zakupił i zastosował nieekologiczny materiał nasadzeniowy porzeczki czarnej i maliny i nie uzyskał stosownej zgody GIORiN wydawanej w drodze decyzji administracyjnej, rolnik dokonał zakupu zwierząt bez zgody JC, co jest niezgodne z pkt 3.4 i 3.5 części B Rady (EWG) nr 2092/91, brak dokumentacji dotyczącej środków produkcji zastosowanych w gospodarstwie, inspektorzy JC nie wykonali kontroli wszystkich działek rolnych, na których wg. protokołu JC znajdowały się łąki. W tej sytuacji - wobec powyższych ustaleń - pomimo, iż B Sp. z o.o. nie wykonując zaleceń GIJHARS zamieściła na wykazie, o jakim mowa w rat. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, dane skarżącej, zdaniem organu, należy uznać, że faktycznie producent ten nie spełniał wymogów dla produkcji w rolnictwie ekologicznym. Podkreślono w tym kontekście, że nadzór na działalnością upoważnionych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa jednostek certyfikujących sprawuje właśnie Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych, zgodnie z obowiązującymi w roku 2008 przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o rolnictwie ekologicznym - art. 3 ust. 2 oraz na podstawie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975 ze zm.) - art. 8 ust. 1. Z tej przyczyny, skoro pismo z dnia [...] r. zawiera jednoznaczne stwierdzenie, iż gospodarstwo skarżącej nie spełnia wymogów dla produkcji w rolnictwie ekologicznym, a dane producenta nie mogą zostać zamieszczone w wykazie, należy uznać, iż skarżącej nie można przyznać płatności w ramach pakietu 2 za rok 2008. W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcia organów Agencji opierają się na niepełnej ocenie dowodów w sprawie oraz wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego. Naruszają tym samym interes społeczny i prywatny. W odpowiedzi, organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji drugoinstancyjnej i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca podniosła, że organ Agencji nie respektuje wydanych wcześnie decyzji. Podniosła, że organ nie mógł dopuszczać jako dowodu pism Inspekcji, jako że jedynym dokumentem wystawianym w ramach nadzoru w przedmiotowej sprawie jest protokół, który nie został sporządzony. Ponadto organ błędnie przyjął, że GIJHARS jest organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli na miejscu w ramach płatności rolnośrodowiskowych. Zdaniem skarżącej, organ nie ustalił, czy trwałe użytki zielone są pokryte roślinnością zieloną, czy były objęte płodozmianem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez uprawnione do tego organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej uchybiającej prawu w sposób określony w art. 145 p.p.s.a. Jedynie wtedy, gdy Sąd nie stwierdzi żadnego z wymienionych tam naruszeń, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 tej samej ustawy. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. w dniu [...]r. (nr [...]) w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej za rok 2008, odpowiada prawu. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca realizowała program rolnośrodowiskowy w ramach PROW 2004-2006, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 174, poz. 1809, z późn. zm.) w ramach Pakietu "Rolnictwo ekologiczne". Składając w maju 2008 r. wniosek o przyznanie płatności rolnych wyraziła chęć zmiany swojego dotychczasowego zobowiązania na nowe zobowiązanie rolnosrodowiskowe w ramach PROW na lata 2007-2013, objęte rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 34, poz. 200), dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe. We wniosku skarżąca wystąpiła o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2008, deklarując następujące pakiety programu rolnośrodowiskowego. Pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, Wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) – [...]ha, działka B, D, G); Wariant 2.9 - Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) – 102,49 ha, (działka A, C, E ,F, H – malina). Pakiet 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, Wariant 3.1 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach - [...]ha (działka B, D. G). Podstawowym wspólnotowym aktem prawnym regulującym przejście, z okresu programowania 2004-2006 (rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 214 z dnia 19 sierpnia 2005 r. str. 55-56), do okresu programowania 2007-2013 (rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. WE z 2005 r. L.277 PL z 21.10.2005 r.), jest rozporządzenie Komisji WE Nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiające zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/05 (Dz. Urz. WE, Nr L. 243 z 6.09.2006). Zgodnie z pkt 6 preambuły tego rozporządzenia "istnieje potrzeba zapewnienia przejścia pomiędzy dwoma okresami programowania w związku z odstępstwem w sprawie zachowania zgodności z normami wspólnotowymi. Nowe państwa członkowskie w celu zapewnienia lepszego wdrażania środków rolnośrodowiskowych i dotyczących poprawy dobrostanu zwierząt w nowym okresie programowania, powinny mieć możliwość zezwolenia na przekształcenie zobowiązań odnoszących się do środków rolnośrodowiskowych i dotyczących poprawy dobrostanu zwierząt, podjętych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 na nowe zobowiązanie podjęte zasadniczo na okres od pięciu do siedmiu lat na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 pod warunkiem, że nowe zobowiązanie ma korzystny wpływ na środowisko lub na dobrostan zwierząt". Rozdział 3 i art. 11 rozporządzenia nr 1320/2006 przyznaje państwom członkowskim prawo do uregulowania przejścia ze starego okresu zobowiązania (z lat 2004-2006) na nowy okres programowania (2007-2013). Jak trafnie wskazały organy Agencji, powyższa kwestia regulowania jest w - wydanym na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm., dalej: ustawa) – wskazanym wcześniej rozporządzeniu rolnośrodowiskowym, w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 39, poz. 218). Zgodnie z § 30 wskazanego rozporządzenia rolnośrodowiskowego, rolnikowi, który realizuje co najmniej 3 lata program rolnośrodowiskowy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004, w zakresie pakietów: 2) rolnictwo ekologiczne - może być przyznana płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2; 3) utrzymywanie łąk ekstensywnych lub pakietu utrzymywanie pastwisk ekstensywnych - może być przyznana płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3, 4 lub 5 - jeżeli spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej i w ramach zobowiązania rolnośrodowiskowego będzie realizował co najmniej taką samą liczbę pakietów. Natomiast stosownie do § 2 ust. 1 pkt. 1-4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana rolnikowi, w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, z późn. zm.), zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia wymienionego we wprowadzeniu do wyliczenia, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zobowiązanie rplnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej następujących pakietów: 2) Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne, 3) Pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki rolne. W tym stanie skarżąca mogła wystąpić o płatność rolnośrodowiskową w ramach paragramu PROW 2007 – 2013 na realizacje wnioskowanego pakietu. Z tym, że płatność z tego tytułu może być przyznana jeżeli rolnik spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów, oraz realizuje co najmniej taką samą liczbę pakietów jak realizowaną w ramach PROW 2004-2006 . Zgodnie z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w przypadku wnioskowanego pakietu, w odniesieniu do pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 (rolnictwo ekologiczne), płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako: trwałe użytki zielone, na których są uprawiane rośliny z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wariantu trzeciego i czwartego; sady, w których są uprawiane drzewa lub krzewy z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawiane krzewy są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące średnicy elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla krzewów jagodowych w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego - w przypadku wariantu dziewiątego, dziesiątego, jedenastego i dwunastego. Natomiast odnośnie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 (ekstensywne trwałe użytki rolne) płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako trwałe użytki zielone. W tej sytuacji, jak wskazał organ Agencji, ustalenia wymagało czy skarżąca spełnia warunki do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, określone w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym, zwłaszcza w odniesieniu do działek zadeklarowanych w wariantach 2.3 i 3.1 jako trwałe użytki zielone (TUZ) oraz wymogi rolnictwa ekologicznego. Definicją trwałego użytku zielonego zawarta jest w obowiązującym do 31 grudnia 2009 r. art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu nr 1782/2003, (Dz. U. UE. L.04.141.18), dalej rozporządzenie nr 796/2004. Zgodnie z nim jest to grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami odłogowania zgodnie z art. 107 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszarów odłogowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2078/92 , obszarów odłogowanych zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz obszarów odłogowanych zgodnie z art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 zostało zastąpione z dniem 01.01.2010 r. rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z dnia 02.12.2009 r., str. 1), które zawiera podobną definicje. Tymczasem w sprawie, jak podniósł organ Agencji, podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony w grudniu 2007 r. stwierdzono, iż na działkach B, D i G nie ma uprawy traw lub innych upraw zielnych (TUZ), a jedynie ugór. W tym miejscu Sąd wskazuje, że wyniki kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej, obejmującej działki rolne będące przedmiotem niniejszego postępowania, stanowiły podstawę faktyczną do wydania decyzji odmawiających stronie skarżącej za 2007 r. płatności ONW, oraz płatności JPO i UPO i rolnośrodowiskowej. Decyzje te były poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił wszystkie zarzuty skarżącej kwestionujące to postępowanie dowodowego. Celem przeprowadzonej kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącej było zbadanie, nie tylko zgłoszonej we wnioskach do ARiMR powierzchni gruntów do płatności rolnośrodowiskowej, ale także czy roślina w plonie głównym jest zgodna z deklaracją producenta. Przedmiot tej kontroli w zakresie rodzaju upraw był zbieżny z przedmiotem kontroli w ramach wniosków rolnośrodowiskowych. Stąd też, zdaniem Sądu, organy orzekające rozpatrując wniosek obejmujący płatności rolnośrodowiskowe upawnione były wykorzystać wyniki kontroli z grudnia 2007 r. Pominięcie tego materiału dowodowego stanowiłoby naruszenie art. 77 k.p.a. Oceniając całość zgromadzonych w sprawie dowodów organy uznały, zatem trafnie, że zadeklarowanych upraw nie było w dniach kontroli na działkach zgłoszonych przez producenta do płatności rolnośrodowiskowej, w konsekwencji, że był to ugór. Ugór jest to pole wyłączone z rolniczego użytkowania na okres 1-2 lat, na którym wykonywana jest odpowiednia pielęgnacja mechaniczna (ugór czarny), chemiczna (ugór herbicydowy) lub pole niepielęgnowane zarastające samoistnie chwastami segetalnymi i samosiewami zbóż (ugór zielony). Celem ugorowania jest poprawienie żyzności gleby. Niekiedy ugór stosuje się również jako metodę zwalczania chwastów na bardzo zachwaszczonych polach. Termin trwały użytek zielony stosowany jest do gruntów zajętych pod uprawę traw, natomiast ugorowanie gruntu polega na wyłączeniu gruntu z użytkowania rolniczego, a więc nie można tu mówić o uprawie w rozumieniu określonym w ww. definicji TUZ. Zabiegi wykonywane na ugorze mają jedynie zapobiec rozprzestrzenianiu się chwastów lub poprawić żyzność gleby, natomiast rodzaj użytkowania określony mianem TUZ jest ukierunkowane na konkretną uprawę traw lub innych roślin zielnych powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysianych) lub samosiewnych. Okres pięciu lat liczony jest jako pięć pełnych okresów wegetacyjnych licząc wstecz od roku poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Skoro zatem ustalenia kontroli na miejscu w roku poprzedzającym złożenie wniosku na rok 2008 stwierdziły określony sposób użytkowania wskazanych działek rolnych, to należało uznać, iż w ramach tych gruntów skarżąca nie spełnia warunków do przyznania tej płatności w przedmiocie zobowiązania rolnośrodowiskowego. Istotne w sprawie jest także to, że skarżącą nie spełnia warunków dla produkcji w rolnictwie ekologicznym. Kwestie rolnictwa ekologicznego, w dniu składania wniosku przez skarżącą regulowała ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. 2004 Nr 93, poz. 898 ze zm.). Zgodnie z jej postanowieniami (art. 3), organami i jednostkami organizacyjnymi właściwymi w sprawach kontroli i certyfikacji w rolnictwie ekologicznym są: 1) minister właściwy do spraw rolnictwa - upoważniający jednostki certyfikujące, do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania tzw. certyfikatów zgodności w zakresie wskazanym w rozporządzeniu Rady (EWG) 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. U. UE.L. 1991/198 ze zm.); 2) Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, zwana dalej "Inspekcją": a) sprawująca nadzór nad upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw rolnictwa jednostkami certyfikującymi, zwanymi dalej "upoważnionymi jednostkami certyfikującymi", b) przyjmująca zgłoszenia producentów podejmujących działalność w rolnictwie ekologicznym. Stosownie do art. 5 powyższej ustawy, w ramach powyższego nadzoru, Główny Inspektor: 1) przeprowadza analizy danych dostarczanych przez upoważnione jednostki certyfikujące; 2) dokonuje kontroli upoważnionych jednostek certyfikujących w zakresie stosowania przez nie procedur kontrolnych, posiadanych środków technicznych i kwalifikacji pracowników oraz dokonuje sprawdzenia dokumentów dotyczących kontroli producentów; 3) przekazuje upoważnionym jednostkom certyfikującym wnioski pokontrolne (ust. 1). Dla zapewnienia skuteczności nadzoru Główny Inspektor może: 1) żądać od upoważnionych jednostek certyfikujących wszelkich dodatkowych informacji i danych związanych z wykonywanym nadzorem; 2) dokonywać sprawdzenia u producentów prawidłowości kontroli wykonanych przez upoważnione jednostki certyfikujące (ust. 2). Do postępowania kontrolnego prowadzonego w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (ust. 3). Stosownie do postanowień nowej ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. Nr 116, poz. 9750, obowiązującej w dacia wydania zaskarżonej decyzji, Inspekcja (Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych), sprawuje nadzór nad jednostkami certyfikującymi oraz nadzór nad produkcją ekologiczną (art. 8 ust. 1). W ramach nadzoru nad jednostkami certyfikującymi Główny Inspektor (GIJHARS) sprawdza prawidłowość działania jednostek certyfikujących w zakresie przepisów dotyczących rolnictwa ekologicznego, w tym: 1) prowadzi analizy danych i informacji dostarczanych przez jednostki certyfikujące; 2) prowadzi audyty i dokonuje inspekcji jednostek certyfikujących w zakresie stosowania przez nie procedur kontrolnych, posiadanych środków technicznych i kwalifikacji posiadanych przez osoby prowadzące kontrolę, o której mowa w art. 7 ust. 1, oraz dokonuje sprawdzenia dokumentów dotyczących kontroli; 3) przekazuje jednostkom certyfikującym wnioski pokontrolne; 4) nakazuje wykonanie odpowiednich działań naprawczych związanych z funkcjonowaniem jednostek certyfikujących; 5) może żądać od jednostek certyfikujących wszelkich dodatkowych danych i informacji związanych ze sprawowanym nadzorem; 6) może sprawdzić u producentów ekologicznych prawidłowość kontroli, o której mowa w art. 7 ust. 1, prowadzonej przez jednostki certyfikujące (art. 8 ust. 2). Główny Inspektor w ramach nadzoru nad produkcją ekologiczną, oprócz kontroli prowadzonej przez Inspekcję na podstawie przepisów o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, może sprawdzić u producentów ekologicznych, w zakresie rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, z późn. zm.), czy produkcja ekologiczna jest zgodna z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego (art. 8 ust. 3). Główny Inspektor może powierzyć prowadzenie czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 6 oraz ust. 3, wojewódzkiemu inspektorowi jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (WIJHARS), zwanemu dalej "wojewódzkim inspektorem", właściwemu ze względu na miejsce, w którym mają być prowadzone te czynność (art. 8 ust. 6). Stosownie do art. 9 ust. 1 Inspekcja gromadzi i przechowuje dane i informacje o producentach ekologicznych. Zgodnie z ust. 2 Główny Inspektor udostępnia, na wniosek zainteresowanego podmiotu, dane i informacje dotyczące produkcji ekologicznej i producentów ekologicznych. W świetle powyższego, uznać można, iż organy Inspekcji w ramach wykonywanego nadzoru mogą podejmować działania w zakresie sprawdzania prawidłowości działania jednostki certyfikującej, a także w zakresie oceny spełnienia wymagań produkcji ekologicznej - rolnictwa ekologicznego. W konsekwencji uznać należy, że te organy mogą się wypowiedzieć w przedmiocie wypełnienia warunków rolnictwa ekologicznego u producenta rolnego podlegającego tym wymaganiom. To wyrażenie przez nie stanowiska może nastąpić także w formie dokumentów mających charakter pism, informacji, notatki służbowej. Przepisy nie wymagają oby mały one każdorazowo charakter protokołów z kontroli, tak jak chce skarżąca. Nie trafne jest stanowisko skarżącej, co do braku możliwości organów Inspekcji dokonywania takiej oceny i zajmowania stanowiska. W aktach sprawy następujące dokumenty: 1) Upoważnienie do przeprowadzenia czynności sprawdzających nr [...] z dnia [...] r. ważne w dniach [...]r. - [...]r. udzielone dwóm inspektorom WIJHARS we W.; 2) Protokół z czynności sprawdzających z dnia [...] r., podpisany przez inspektorów WIJHARS, którym udzielono ww. upoważnienia wraz z załącznikami; 3) Ustalenia z czynności kontrolnych dokonane w dniach [...]-[...] r.; 4) Protokóły z kontroli gospodarstwa wykonanych przez B za lata 2006-2008; 5) Protokół przyjęcia oświadczenia; 6) Pełnomocnictwa udzielone przez skarżąca do reprezentowania jej przed organami IJHARS; 7) Pismo B z dnia [...] r., nr [...]; 8) Pismo B z dnia [...] r.; 9) Pismo B z dnia [...] r. nr [...]; 10) Rejestr zabiegów agrotechnicznych za lata 2005-2007; 11) Certyfikat zgodności z dnia [...] r. nr [...]; 12) Faktury i potwierdzenia przelewu za materiał nasadzeniowy; 13) Dokument o nazwie "Zagadnienia do przeprowadzenia czynności sprawdzających u producentów rolnych" z dnia [...] r.; 14) Fotografie wykonane na działkach rolnych stanowiących gospodarstwo skarżącej; 15) Dokument o nazwie "Zagadnienia do przeprowadzenia czynności sprawdzających u producentów rolnych-lista pytań"; 16) Pismo potwierdzające przekazanie ustaleń z czynności kontrolnych pełnomocnikowi strony z dnia [...] r., znak [...]; 17) Korespondencja między WIJHARS a stroną i jej pełnomocnikiem. Jak wynika z akt sprawy, Inspektorzy przeprowadzający czynności sprawdzające w oparciu o udostępnione organowi Agencji i stronie dokumenty w gospodarstwie producenta, stwierdzili m.in. następujące nieprawidłowości: producent w roku 2006 i 2007 zakupił oraz zastosował nieekologiczny materiał siewny (nasiona gryki) bez uzyskania, w drodze decyzji administracyjnej, zgodny właściwego organu Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, co stanowi na art. 12 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, zastosowane w roku 2006 i 2007 nasiona gryki pochodziły z zakupu i nie były materiałem pochodzącym z własnej produkcji, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika producenta; inspektor jednostki w protokole z kontroli zawarł informację, że materiał siewny "był pochodzenia własnego" producent nie stosował zabiegów w celu utrzymania lub podwyższenia żyzności i biologicznej aktywności gleby, co jest niezgodne z wymogami określonymi w pkt 2.1 części A Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE 1 198, 22.07.1991, ze zm.) działki, na których znajdowały się nasadzenia malin były zachwaszczone, co jest niezgodne z wymogami określonymi w pkt 3 części A załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91, brak było dokumentacji dotyczącej środków produkcji zastosowanych w gospodarstwie, potwierdzającej pochodzenie i ilość zastosowanego materiału siewnego i sadzonek, co jest niezgodne z wymogami określonymi w pkt 6 Przepisów ogólnych Załącznika III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91, producent zakupił i zastosował nieekologiczny materiał nasadzeniowy porzeczki czarnej i maliny i nie uzyskał stosownej zgody GIORiN wydawanej w drodze decyzji administracyjnej, rolnik dokonał zakupu zwierząt bez zgody JC, co jest niezgodne z pkt 3.4 i 3.5 części B Rady (EWG) nr 2092/91, brak dokumentacji dotyczącej środków produkcji zastosowanych w gospodarstwie. W oparciu o stan wynikających z powyższych dokumentów, w tym protokołów, organ Inspekcji w piśmie z dnia [...]r. zawarł stanowisko, iż z uwagi na wykrycie podczas kontroli weryfikacyjnej w ramach nadzoru nad jednostkami certyfikacyjnymi licznych nieprawidłowości, skarżąca nie spełniła wymogów w zakresie rolnictwa ekologicznego, a zatem jej dane nie mogą zostać zamieszczone na wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o rolnictwie ekologicznym. Potwierdził to w piśmie z dnia [...] r. i [...] r. W tej sytuacji organy Agencji, w oparciu o powyższe ustalenia organu nadzoru nad jednostką certyfikująca i zarazem organu właściwego w zakresie oceny przestrzegania wymogów do gospodarstwa ekologicznego, mogły przyjąć, że skarżąca nie spełnia wymogów dla produkcji w rolnictwie ekologicznym. Wskazane pisma zawierają w tym zakresie jednoznaczne stanowisko, że producent nie powinien być umieszczony w wykazie producentów spełniających te wymagania. Skarżący miała możliwość zapoznania się z powyższymi dokumentami i nie wniósł do nich istotnych merytorycznych zastrzeżeń. Wskazuje to, że skarżąca w ramach zmienionego zobowiązania nie spełniała warunków przyznania wnioskowanej płatnosci. Z tego powodu brak było podstaw do przyznania stronie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2008, w ramach przedmiotowych pakietów. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia, stąd zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.