II FZ 568/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1204/13 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1204/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną A. S. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A. S. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 24 czerwca 2013 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. W dniu 12 listopada 2013 r. skarżący wniósł podpisane osobiście pismo, które - jak wyjaśnił w toku postępowania – stanowiło skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, mając na względzie, że skarga kasacyjna nie została sporządzona przez uprawniony do tego podmiot, określony w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), odrzucił ją na podstawie art. 178 p.p.s.a. 2. W zażaleniu A. S. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 178 w związku z art. 243 § 1 i w związku z art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarga kasacyjna podpisana i wniesiona osobiście przez skarżącego podlega odrzuceniu z uwagi na niespełnienie warunku wskazanego w art. 175 § 1 p.p.s.a., podczas gdy równocześnie z tą skargą skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy, w tym pełnomocnika z urzędu, co oznacza, że w dacie wniesienia skargi nie mogła być ona właściwie sporządzona; zaś postanowienie o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy oraz wyznaczenie pełnomocnika z urzędu nastąpiło już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. 3. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 3 art. 175 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być również sporządzona przez doradcę podatkowego (w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami) lub przez rzecznika patentowego (w sprawach własności przemysłowej). Niedopełnienie wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika stanowi brak pisma procesowego, który obliguje sąd do odrzucenia środka zaskarżenia w myśl art. 178 p.p.s.a. Mając na uwadze przytoczone wyżej unormowania Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że skarga kasacyjna wniesiona pismem z dnia 7 listopada 2013 r. została podpisana osobiście przez skarżącego, co uzasadniało jej odrzucenie. Bez wpływu na prezentowaną ocenę pozostawała natomiast wskazywana w zażaleniu argumentacja dotycząca faktu przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności data ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu będą bowiem badane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w toku rozpoznawania zgłoszonego w treści zażalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do żądania pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a).