IV SA/Wa 1663/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej A. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 3 września 2012 r., Burmistrz Gminy T. zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...], obręb T., położonych przy drodze krajowej nr [...], zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647,ze zm.). Po rozpatrzeniu ww. wniosku postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., Generalny Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. A. G. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku z dnia 25 lutego 2013r. A. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...], obręb T., położonych przy drodze krajowej nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Organ podniósł, iż w projekcie przedmiotowej decyzji w pkt 4 ppkt 1 wskazano, iż dostęp do drogi publicznej terenu inwestycji ma się odbywać, cyt. "istniejącym zjazdem z drogi wewnętrznej - działki nr [...] mającej połączenie z drogą publiczną krajową nr [...]". Wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 8 w związku z art. 4 pkt 9 cyt. ustawy, połączenie drogi wewnętrznej z drogą krajową stanowi zjazd. Organ wskazał, iż na przedmiotowej nieruchomości byłaby prowadzona działalność gospodarcza, dlatego też zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm.), wskazane wyżej połączenie drogi wewnętrznej z drogą krajową nr [...] powinno posiadać parametry techniczne zjazdu publicznego. Podkreślił, iż zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust 1 ww. rozporządzenia, zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Granice obszaru oddziaływania skrzyżowania określa zarządca drogi, biorąc pod uwagę m. in. funkcję drogi, lokalizację skrzyżowania (na terenie lub poza terenem zabudowy), wielkość natężenia ruchu i jego strukturę rodzajową (ruch pieszych, komunikacja zbiorowa). Organ wyjaśnił, iż dla skrzyżowania obszarem oddziaływania jest co najmniej obszar zmiany organizacji ruchu lub miejsce usytuowania znaku wskazującego na lokalizację skrzyżowania. W analizowanym przypadku z dołączonej do akt sprawy organizacji ruchu dla przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr [...] i dokumentacji fotograficznej wynika, iż powołany zjazd do działki nr [...] (drogi wewnętrznej) znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] i drogi wojewódzkiej nr [...]. Organ zauważył ponadto, iż § 113 ust. 7 cyt. rozporządzenia nie zawiera wyliczenia enumeratywnego (wyczerpującego), a jedynie przykładowe, na co wprost wskazuje użyty w treści tego przepisu zwrot "w szczególności". Mając powyższe na uwadze wyjaśnił, iż ww. zjazd jest również usytuowany w sąsiedztwie przejścia dla pieszych, a zatem niewątpliwie w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Jak wynika z powyższego zjazd ten nie posiada odpowiednich parametrów technicznych, pozwalających na obsługę za jego pomocą nieruchomości na której ma być prowadzona działalność gospodarcza. Ponadto organ podkreślił, iż przedmiotowa nieruchomości przylega też do drogi wojewódzkiej nr [...], a zatem jej obsługa komunikacyjna może się odbywać za pomocą ww. drogi niższej kategorii. Pismem z dnia 31 maja 2013 r. A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego tj. § 78 ust. 1 w związku z §113 ust.7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (DZ. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) poprzez uznanie, iż zaproponowany zjazd nie posiada odpowiednich parametrów technicznych pozwalających na obsługę za jego pomocą nieruchomości na której ma być prowadzona działalność gospodarcza; 2/ naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 6, 7, 8, 11, 77 k.p.a. oraz art. 126 w zw. z art. 124 i art.107 §3 k.p.a. poprzez naruszenie przez organy administracji zasady praworządnością; 3/ art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie przez organy obu instancji adresatów norm prawnych. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podkreślając iż w rozpoznawanej sprawie organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie wykazały, by projektowany zjazd zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego. Samo powoływanie się na ogólną dyrektywę rozporządzenia nie jest wystarczające do wydania decyzji odmownej. Jej zdaniem przedstawiony przez organ stan faktyczny w zakresie wzmożonego natężenia ruchu nie znajduje pokrycia w rzeczywistości, jednakże w celu jego ewentualnego zminimalizowania skarżąca wnioskowała o skomunikowanie w oparciu o ruch prawoskrętny. Ponadto wskazała, iż projektowany obiekt nie ma charakteru wielkopowierzchniowego i tym samym jego lokalizacja na przedmiotowej nieruchomości nie będzie skutkowała istotnym wzmożeniem ruchu drogowego. Jak wynika z doświadczeń inwestora, posiadającego kilkaset marketów tego typu, ilość pojazdów wjeżdżających na i z przedmiotowej nieruchomości będzie oscylowała w granicach 200-300 sztuk dziennie, z czego znaczną część tych pojazdów stanowić będą pojazdy poruszające się dotychczas po niniejszej drodze. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie doszło również do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art.32 ust.1 Konstytucji RP) poprzez nierówne traktowanie przez organy obu instancji adresatów norm prawnych, ze względu na fakt, iż dniu 31 marca 2011 r., również na wniosek Burmistrza Gminy T. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ewidencyjnych nr [...], obręb T., zostało wydane postanowienie GDDKiA pozytywnie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy na warunkach dostępu do drogi publicznej istniejącym zjazdem z drogi wewnętrznej działki nr [...] mającej połączenie z drogą publiczną krajową nr [...], przy czym skomunikowanie z drogą krajową nr [...] miało nastąpić wyłącznie poprzez relacje prawoskrętne. Tym samym przy dwóch złożonych wnioskach o tożsamej treści, dotyczących tożsamej sprawy, różniących się jedynie podmiotowo zostały wydane przez organ administracji dwa sprzeczne postanowienia, mianowicie postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. uzgadniające lokalizację zjazdu oraz postanowienie z dnia [...] września 2012r. odmawiającego takiego uzgodnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, iż narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i nr [...], obręb T. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 o uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wydaję się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w/w ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Artykuł 53 ust. 5 stanowi zaś, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Stosownie do treści art. 57 § 2 k.p.a. terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu. W rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja z uwagi na jej położenie przy drodze krajowej nr [...] wymagała uzgodnienia z zarządcą drogi czyli Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad. Z akt sprawy wynika jednak, iż wniosek Burmistrza Gminy T. o uzgodnienie wskazanej inwestycji z dnia 3 września 2012 r., wpłynął do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 7 września 2012 r. (piątek). Tym samym dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad upływał z dniem 21 września 2012 r.(piątek). Organ wydał natomiast rozstrzygnięcie w dniu 25 września 2012 r. a więc po upływnie ustawowego terminu zakreślonego dla tegoż organu na jego wydanie. Mając zaś na uwadze, iż wraz z upływem powyższego terminu uzgodnienie należało uznać za dokonane, rozstrzygnięcia jakie zapadły po tej dacie wydane zostały z naruszeniem art.53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dotyczą one bowiem sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia, co z kolei stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organ rozpoznający zażalenie zobowiązany był bowiem do uchylenie postanowienia z dnia z dnia [...] września 2012 r. i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a uchylił zaskarżone w sprawie postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia wydano w oparciu o art. 152 w/w ustawy. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego