I SA/Sz 1091/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu zgłoszonego w ramach konkursu RPOWZ/1.1.3/2012/1 zawarty w informacji Zarządu Województwa z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] oddala skargę. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] w dniu 30 kwietnia 2012 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]", złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, Osi priorytetowej I "Gospodarka – Innowacje – Technologie", Działanie 1.1. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje", Poddziałanie 1.1.3. "Inwestycje MSP w nowe technologie". Złożenie tego wniosku nastąpiło w ramach konkursu nr RPOWZ/1.1.3/2012/1, ogłoszonego w dniu 29 lutego 2012 r. przez Zarząd Województwa, działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2007-2013 (Program dalej zwany "RPO W"). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, dokonanym po stwierdzeniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2013 roku w sprawie I SA/Sz 1121/12 bezskuteczności poprzedniej informacji z dnia 10 grudnia 2012 roku z przyczyn formalnych, pismem z dnia 3 czerwca 2013r. nr [...], Instytucja Zarządzająca RPO W poinformowała wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek o dofinansowanie poddano ocenie merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających. W wyniku powyższego wniosek ten został oceniony negatywnie, gdyż nie spełniał wszystkich kryteriów dopuszczających i w związku z tym odrzucono go z procedury ubiegania się o dofinansowanie. W dniu 12 czerwca 2013 r. wnioskodawca złożył protest, w którym zakwestionował dokonaną przez organ ocenę projektu. W proteście wnioskodawca podniósł zarzuty dotyczące oceny odnośnie kryterium oceny merytoryczno-technicznej odnoszącej się do kryteriów dopuszczających 3.1 "Spójność wewnętrzna projektu i dokumentacji aplikacyjnej", 3.2 zgodność z celami/zakresem merytorycznym poddziałania oraz 3.5 "Poprawność sposobu realizacji projektu". Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...], oznaczonym jako rozstrzygnięcie, Zarząd Województwa postanowił protestu nie uwzględnić. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten na wstępie wskazał na tryb i zasady postępowania (w tym odwoławczego) w sprawie przyznania środków na dofinansowanie zgłoszonych przez uprawnione podmioty projektów, wynikające z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.) – zwanej dalej "u.z.p.p.r.", a następnie odniósł się do kwestionowanych przez wnioskodawcę kryteriów dopuszczających przy ocenie merytoryczno-technicznej oraz liczby punktów przyznanych przez ekspertów przy kryterium w ramach oceny ekonomiczno-finansowej. Nie znalazł on podstaw do uwzględnienia twierdzeń wnioskodawcy i podważenia stanowiska ekspertów, co do tego, że zgłoszony projekt jest niestacjonarny (siedziba wnioskodawcy jest położona poza województwem zachodniopomorskim, zaś specyfika projektu – brak instalowania poszczególnych elementów na stałe jest niestacjonarna, nie zmienia tej okoliczności stacjonarny sposób obróbki danych), w konsekwencji przedstawione wydatki są niezgodne z Wytycznymi dla Wnioskodawców. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] zaskarżając powyższe w całości powyższe Zarządu Województwa, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. 2009 Nr 84 poz. 712 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie przez organ, że projekt skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania, 2. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca j 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju i Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz. Urz. WE Nr L 210/25, z dnia 31 lipca 2006 r.), poprzez nieuwzględnienie przez Organ zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu operacyjnego oraz poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów w postaci braku zdefiniowania pojęcia projektu o charakterze stacjonarnym, co w konsekwencji skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku skarżącej o dofinansowanie z funduszy pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, 3. art. 30b ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez organ, 4. z ostrożności procesowej zarzuciła naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 15 i art. 57 ustawy z dnia. 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. 2013 nr 0 poz. 596), poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia przez osobę do tego nieuprawnioną na podstawie wskazane ustawy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1. uwzględnienie przez skargi w całości poprzez stwierdzenie, że ocena projektu skarżącej przez organ została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania łącznie z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając zarzut pierwszy skarżąca podniosła, że kryterium "stacjonarności/niestacjonarności", zawarte w Karcie Oceny Merytoryczno - Technicznej, które zadecydowało o odrzuceniu wniosku, nie zostało w dostateczny sposób dookreślone przez Instytucję Zarządzającą. Wskazane Wytyczne dla Wnioskodawcy, w sposób szczątkowy odnoszą się do tego kryterium, nie określając w sposób precyzyjny zakresu tego pojęcia. Brak precyzyjnej definicji nie może stanowić podstawy do nałożenia jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla skarżącej. Należy zauważyła, że Organ dokonując oceny projektu posłużył się pojęciem stacjonarności w sobie znanym rozumieniu, przy braku obowiązującej definicji legalnej znaczenia tego pojęcia. Wytyczne dla Wnioskodawców zawierają co prawda słownik pojęć, lecz brak jest tam informacji odnośnie tego, jak należy rozumieć pojęcie projektu stacjonarnego. Brak jest także definicji pojęcia lokalizacji inwestycji, co w sytuacji, kiedy kryterium to jest przesądzające dla możliwości dofinansowania. Ponadto w Wytycznych wskazano, iż niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu, a nie ze specyfiki zakupywanych środków trwałych, czy wartości niematerialnych i prawnych. Zdaniem skarżącej w świetle powyższych zapisów, z uwagi właśnie na specyfikę planowanego projektu, zlokalizowanego na terenie Województwa, skarżąca w złożonym wniosku określiła projekt jako "stacjonarny". W ocenie skarżącej stwierdzenie organu, że z uwagi na fakt, że skarżąca nie posiada siedziby na terenie Województwa, projekt należy zakwalifikować jako niestacjonarny, stoi w sprzeczności z zapisami Wytycznych dla Wnioskodawców oraz samą ideą udzielania dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego, którego celem jest wspieranie wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje. Tym samym zakres potencjalnych beneficjentów, którzy mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków unijnych nie został ograniczony pod względem miejsca siedziby w danym regionie kraju. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ dla uzasadnienia swojego stanowiska powołał się na brak stałości lokalizacji projektu skarżącej na terenie Województwa, czego przyczyną jest rodzaj i specyfika planowanych do zakupu środków trwałych. Jednak, iż Organ nie sprecyzował w uzasadnieniu zwrotu "stałość siedziby". Zdaniem skarżącej specyfika złożonego projektu, w tym głównie zamiar umiejscowienia w lokalu w [...] stacjonarnych stanowisk komputerowych dla obróbki danych, wybitnie wskazuje na jego stacjonarny charakter, mimo posiadania pewnych elementów i ruchomych (możliwych do przemieszczania) środków trwałych. Ponadto wskazała, iż zgodnie z projektem, zebrane w terenie "surowe" dane z systemów pomiarowych będą zgrywane na zewnętrzne dyski, weryfikowane i przesyłane do stacjonarnego biura w [...] w celu ich obróbki oprogramowaniem kameralnym. Proces obliczeniowy musi odbywać się stacjonarnie, a surowe dane, pozyskane z poszczególnych sensorów muszą podlegać integracji wewnętrznej i zewnętrznej oraz przetworzeniu z danymi korekcyjnymi (np. z danymi georeferencyjnymi, atmosferycznymi) pozyskiwanymi z serwisów zewnętrznych. Pominięcie funkcji stacjonarnej bazy przetwarzania danych eliminuje podstawową cechę systemu - przetwarzanie zbioru nieuporządkowanych danych terenowych w profesjonalny produkt, będący finalnym efektem, sprzedawanym końcowemu odbiorcy. Należy wziąć pod uwagę, iż specyfika projektu skarżącej zakłada stworzenie centrum przetwarzania danych (opartego na komputerach stacjonarnych), zlokalizowanego w [...], które stanowić będzie "serce" stworzonego w ramach projektu systemu. Następnie skarżąca odniosła się do ocen ekspertów kryterium 3.2 wskazując, iż ekspert nie dokonał wyjaśnienia, na czym polega "lokalizacja projektu". Wskazała nadto, iż podczas poprzedniej oceny projektów, oceniający uznali to kryterium za spełnione, zatem fakt lokalizacji projektu w Województwie nie budził wątpliwości. Ponadto ekspert nr 2 z kolei zdaje się utożsamiać lokalizację projektu z pojęciem siedziby przedsiębiorstwa, co jest zabiegiem nieuprawnionym, biorąc pod uwagę wytyczne, które jasno wskazują, że w przypadku braku siedziby podmiotu w Województwie, o stacjonarności decyduje specyfika projektu, utożsamianie zatem tego kryterium z pojęciem siedziby jest niedopuszczalnym zawężeniem. Skarżąca zwróciła także uwagę, że ocena w zakresie tego kryterium jest potraktowana przez ekspertów niejednolicie. Zdaniem skarżącej ocena ekspertów oceniających projekt, że wydatki kwalifikowane składające się na niestacjonarną część projektu stanowią więcej niż 15 % (maksymalny pułap wydatków na część niestacjonarną), skutkująca kwalifikacją kryterium nr 3.5. jako niespełnionego przez skarżącą, wynika z wcześniejszego błędnego zaszeregowania projektu jako niestacjonarnego. Uzasadniając zarzut 2 skarżąca przede wszystkim podniosła, iż rozbieżności w ocenie ekspertów, przyjęte następnie przez kwestionowane rozstrzygnięcie protestu skarżącej, wynikają z braku jednolitej definicji projektu charakterze stacjonarnym/niestacjonarnym. Jeżeli dane pojęcie nie zostało sprecyzowane zarówno przez ustawodawcę jak i podmioty odpowiedzialne za zarządzanie Regionalnymi Programami Operacyjnymi, to obarczanie negatywnymi skutkami beneficjentów, stoi w jawnej sprzeczności w zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interes stron. Skarżąca uwagi te odniosła do pojęć "siedziba" i "lokalizacja" mimo że ich rozumienie w świetle Wytycznych dla Wnioskodawców oraz przepisów kodeksu cywilnego jest zgoła odmienne. Uzasadniając zarzut 3 spółka podniosła, iż instytucja dokonująca oceny winna, tak jak w przypadku postępowania administracyjnego dokonać obiektywnej oceny w oparciu o obiektywne, jasne i czytelne kryteria, a następnie w sposób analogiczny do art. 107 KPA uzasadnić swój wybór. W tym wypadku instytucja winna w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. Zdaniem skarżącej Organ nie dokonał wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych, m. in. nie zadał sobie trudu w dostrzeżeniu specyfiki projektu, bazując jedynie na pobieżnej analizie planowanego zakupu środków trwałych i z tego wywodząc niekorzystne skutki prawne dla skarżącej, nie wziął pod uwagę innych okoliczności stanu faktycznego m. in. konieczności obróbki zgromadzonych za pomocą mobilnych urządzeń danych terenowych, ich przechowywania, przetwarzania i sprzedaży. Skarżąca wskazała także, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu, sprowadza się do potwierdzenia toku rozumowania ekspertów dokonujących oceny w pierwszej fazie badania projektu. Kwestionowany dokument w bardzo małym zakresie odnosi się do okoliczności stanu faktycznego przedstawionych przez skarżącą, tym samym nie można uznać, iż przedmiotowe uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe m. in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odnośnie uzasadnienia prawnego - organ nie wskazał żadnej podstawy prawnej bądź pozaprawnej na podstawie której dokonał kwalifikacji projektu jako niestacjonarnego. Na uzasadnienie zarzutu 4 skarżąca podniosła, iż skarżone rozstrzygnięcie wydane zostało przez Dyrektora Wydziału Zarządzania Strategicznego M. S. Następnie przytoczyła treść art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki i podniosła, iż w myśl tego przepisu, rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia protestu w ramach procedury odwoławczej powinny być wydawane przez Zarząd lub upoważnioną przez niego osobę. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie nie zostało wydane przez osobę do tego, gdyż brak jest upoważnienia załączonego do treści skarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy.) Na wstępie rozważań należy wskazać, iż stosownie do art. 30c ust. 1 tej ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. poz. 712, ze zm.) po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Ustawodawca, poddając powyższe rozstrzygnięcia kontroli sądowej, określił w 30c ust. 2 u.z.p.p.r. szczególny tryb wnoszenia skarg, przewidując, że skarga, o której mowa w ust. 1 ustawy, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji właściwej instytucji o negatywnych wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Odnośnie środków odwoławczych przysługujących w toku postępowania, o jakich mowa w powyższym przepisie, należy, że zgodnie z art. 30b ustawy, w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3 (pisemnej informacji o wynikach oceny projektu wnioskodawcy), może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść (ust. 1). System realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie określony art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. termin do wniesienia skargi został przez skarżącą dochowany, gdyż po otrzymaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wniósł skargę w dniu 12 września 2013 r. Do skargi dołączone zostały również wszystkie wymagane dokumenty. W świetle przywołanych dotychczas przepisów ogólnych p.p.s.a., mających zastosowanie w sprawie z mocy art. 30e u.z.p.p.r., wedle którego w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ze wskazanymi wyłączeniami, sąd administracyjny badając legalność przeprowadzonej oceny wniosku przez instytucję zarządzającą w szczególnym trybie, jaki został uregulowany ustawą, sprawuje kontrolę dokonanej przez organ oceny wniosku pod kątem jej zgodności zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania. Tym samym należy mieć na względzie, że na tle możliwości uznania za źródło prawa powszechnie obowiązującego regulacji dotyczących programów operacyjnych, przyjmowanych w formie uchwał zarządów województw oraz możliwości ich stosowania, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11, ogłoszonym w dniu dnia 27 grudnia 2011 r. (Dz. U. nr 279, poz. 1644), stwierdził niezgodność art. 5 pkt 11 ustawy z art. art. 87 Konstytucji RP, m.in. przez to, że przepis ten dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Ponadto stwierdził niezgodność z art. 87 Konstytucji RP również przepisów art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Trybunał orzekł, że powyższe przepisy, we wskazanym zakresie, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. W uzasadnieniu tego wyroku (OTK-A z 2011 r. nr 10, poz. 115) wywiódł, że systemy realizacji nie mają formy wskazanej w Konstytucji RP, nie są przyjmowane przez podmioty dysponujące konstytucyjnymi uprawnieniami prawotwórczymi i nie są należycie ogłaszane. Uzasadniając orzeczenie w przedmiocie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów Trybunał powołał się na art. 190 ust. 3 Konstytucji RP i stwierdził, że przez 18 miesięcy od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP, zakwestionowane przepisy, o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności, winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Odraczając termin utraty mocy obowiązującej przepisów niezgodnych ze wzorcem konstytucyjnym Trybunał wskazał, że jest to okres konieczny dla stworzenia nowych regulacji, które określą sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania (podkreślenie własne). Datą graniczną wynikającą z powyższego wyroku jest zatem 27 czerwca 2013 r., gdyż od dnia 28 czerwca 2013 r. nastąpiła utrata mocy obowiązującej ww. przepisów w zakresie w nim wskazanym. Od tej daty instytucja nie może dokonywać oceny projektu według przepisów obowiązujących przed ta datą. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2013r., poz.714) w przypadku postępowań w zakresie procedury odwoławczej wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy przyjmuje się, że wniesione środki odwoławcze oraz informacje przekazane wnioskodawcy przez właściwe instytucje spełniają wymagania określone w ustawie, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww ustawy, w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tj. 28. czerwca 2013 r. (art. 5). Zgodnie zaś z Komunikatem Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie listy programów operacyjnych na lata 2007-2013 i przysługujących w ich ramach środków odwoławczych oraz instytucji właściwych do ich rozpatrzenia (M.P. z 2013r., poz. 576 ), odnośnie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, przysługujące środki odwoławcze to protest, Instytucja rozpatrująca środek odwoławczy to Instytucja Zarządzająca. Stosownie do art. 30 c (ust. 3 pkt 1) u.z.p.pr. kontroli Sądu poddane jest dokonana ocena projektu. Z tego względu w przedmiotowej sprawie, dotyczącej rozstrzygnięcia podjętego przez organ (co do oceny projektu) w dniu 3 czerwca 2013r., mają zastosowanie przepisy ustawy oraz odpowiednie regulacje RPO WO 2007-2013, które obowiązywały w dacie wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie negatywnej oceny projektu, w tym również postanowienia powołanych Wytycznych, określające prawa oraz obowiązki wnioskodawców. Sprawując kontrolę w merytorycznym zakresie, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest odmienna ocena stacjonarności projektu będącego przedmiotem wniosku skarżącej o dofinansowanie. Spółka utrzymuje, że projekt jest projektem stacjonarnym przede wszystkim ze względu na to, iż proces obliczeniowy dotyczący danych musi odbywać się stacjonarnie, właśnie w tym celu spółka zamierza umieścić w wynajmowanym lokalu w [...] stacjonarne komputery, gdzie powstanie centrum przetwarzania danych. Natomiast Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym w ślad za ocenami ekspertów przyjęła, że projekt skarżącej nie spełnia kryterium dopuszczającego spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej, kryterium zgodności z celami / zakresem merytorycznym poddziałania i poprawności sposobu realizacji projektu ze względu na brak przesłanki stacjonarności projektu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza projektu odbywa się na podstawie danych zawartych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie oraz załącznikach do wniosku, natomiast organ dokonuje oceny w oparciu o treść wytycznych dla wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013. We wspomnianych wytycznych jako cel działania 1.1 wskazano podnoszenie konkurencyjności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw realizujących projekty inwestycyjne na terenie Województwa. Natomiast jako cel poddziałania 1.1.3., wskazano, iż poprzez poddziałanie 1.1.3. Zarząd Województwa zamierza wspierać projekty podnoszące konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wdrażanie w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Dalej jako typy projektów 2.2 wskazano, że w ramach konkursu nr RPOWZ/1.1.3/2012/1 wspierane będą innowacyjne projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie Województwa, podnoszące konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wdrażanie w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Dla projektów niestacjonarnych w ramach, których nabywane są środki trwałe lub WNiP, które ze względu na swoją specyfikę nie są instalowane na stałe, a zatem nie jest możliwe określenie lokalizacji inwestycji, należy przyjąć, że decydująca jest siedziba wnioskodawcy, musi się znajdować na terenie Województwa. W dalszej części wytycznych prawo do dysponowania nieruchomością 2.2.1 wskazano, że prawa do dysponowania nieruchomością nie muszą posiadać projekty, które ze względu na swoją specyfikę mają niestacjonarny charakter (np. projekt polega na podniesieniu konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez zakup specjalistycznych maszyn budowlanych, dzięki którym wnioskodawca będzie świadczył usługi na terenie całego kraju). W przypadku takich projektów siedziba wnioskodawcy musi się znajdować na terenie Województwa. Dalej wskazano, że należy jednakże pamiętać, iż niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu, a nie ze specyfiki zakupywanych środków trwałych, czy wartości niematerialnych i prawnych. Zawarto także uwagę, że podczas oceny merytoryczno – technicznej projektu zweryfikowane zostanie, czy opis projektu (specyfika projektu) przedstawiony w dokumentacji aplikacyjnej potwierdza, że wnioskodawca słusznie zaznaczył, iż projekt jest niestacjonarny – nie posiada lokalizacji. Jeżeli wnioskodawca zaznaczył, że projekt jest niestacjonarny, a specyfika projektu wskazywać będzie jednak na jego stacjonarny charakter – projekt zostanie odrzucony. Z powyższych regulacji zatem wynika, że co do zasady, wspierane mają być projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie Województwa, czyli polegające na nabywaniu środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, które ze względu na specyfikę projektu są instalowane na stałe, taki projekt, to projekt stacjonarny, posiadający lokalizację. Projektowi stacjonarnemu, posiadającemu lokalizację, wytyczne przeciwstawiają projekt niestacjonarny, czyli taki, w ramach którego nabywane są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, które ze względu na specyfikę projektu nie są instalowane na stałe, nie jest możliwe zatem określenie lokalizacji inwestycji. Przy projekcie niestacjonarnym siedziba wnioskodawcy musi się znajdować na terenie Województwa. Tym samym ażeby odpowiedzieć na pytanie czy konkretny projekt ma charakter stacjonarny, czy niestacjonarny konieczna jest analiza specyfiki projektu. Analiza ta może się odbyć tylko i wyłącznie na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. We wniosku będącym przedmiotem analizy skarżąca wskazała, iż celem przygotowanego przez spółkę projektu jest podniesienie konkurencyjności firmy przez zakup technologii pomiarowej, nie znanej na świecie dłużej niż rok, do oceny stanu linii brzegowej oraz dnia akwenów morskich oraz śródlądowych. W biznes planie wskazano natomiast, że w ramach inwestycji wnioskodawca zamierza wdrożyć nową technologię wykonywania pomiarów batymetryczno – geodezyjnych, proponowane rozwiązanie technologiczne składa się z: 1. zintegrowanego systemu batymetryczno – geodezyjnego (ZSBG), którego elementami są: - specjalistyczny system inercyjny do aplikacji morskich z oprzyrządowaniem (1 sztuka), - specjalistyczna łódź tworząca system batymetryczny (1 sztuka), - wiązkowa profesjonalna echosonda z oprzyrządowaniem i elementami montażowymi (1 sztuka), - precyzyjny skaner profilujący wysokich prędkości i dalekiego zasięgu RIEGLVQ-450 wraz z oprzyrządowaniem i elementami montażowymi (1 szuka), 2. system oprogramowania do prac terenowych, składający się z oprogramowania do prowadzenia pomiarów w akwenach wodnych integrującego pomiary z echosond, skanerów i odbiorników GPS (1 sztuka), 3. system oprogramowania do prac kameralnych, składający się z oprogramowania do obróbki danych z sensorów pomiarowych oraz planowania sesji pomiarowych (1 sztuka), 4. system skanujący do prowadzenia lądowych pomiarów uzupełniających składający się z zaawansowanego skanera laserowego z oprzyrządowaniem, stacji referencyjnej i odbiornika ruchomego, 5. wyposażenie komputerowe do przetwarzania i archiwizacji danych, dyski twarde – 10 sztuk, komputery – profesjonalne stacji robocze – 3 sztuki, laptopy – 3 sztuki w tym jeden wzmocniony, 6. wyposażenie dodatkowe niezbędne do funkcjonowania zintegrowanego systemu batygraficzno – geodezyjnego. Odnośnie lokalizacji spółka wskazała, iż projekt będzie realizowany w wynajmowanym pomieszczeniu mieszczącym się przy ulicy [...] w [...], powierzchnia wynajmowanego obiektu jest wystarczająca, biorąc pod uwagę zakres rzeczowy inwestycji, w lokalu umieszczone zostaną środki trwałe zakupione w inwestycji, sprzęt komputerowy wraz zainstalowanym oprogramowaniem, odbiorniki i dołączone do nich akcesoria. W wynajmowanym lokalu będą prowadzone prace analityczne na podstawie danych pozyskanych w trakcie pomiarów w terenie. Pomiar przy użyciu ZSBG oraz systemu skanującego do pomiarów uzupełniających będzie się odbywał na obszarze wyznaczonym przez klienta, dodatkowo w teren będzie zabierany sprzęt komputerowy – laptopy, które będą wykorzystywane do przesyłania danych do siedziby formy. Po realizacji pomiarów pracownicy firmy będą wracać ze sprzętem do siedziby, gdzie urządzenia będą bezpiecznie przechowywane. Projekt zatem polega na dokonywaniu w terenie pomiarów linii brzegowej przy użyciu najnowocześniejszego sprzętu i oprogramowania, gromadzeniu danych, przesyłaniu tychże danych do siedziby firmy, oraz przetwarzaniu danych. Z powyższych działań jedynie przetwarzanie danych jak wskazała spółka miałoby się odbywać w wynajętym pomieszczeniu w [...]. W ramach projektu do realizacji tych czynności nabyte miałyby być trzy komputery. W ocenie sądu zgodzić się należy z organem, iż ten jeden element nie może przesądzać o tym, że projekt ma lokalizację na terenie Województwa. Przetwarzanie danych przy użyciu trzech jednostek roboczych może odbywać się w każdym miejscu, także i w siedzibie firmy w Krakowie, gdzie dane z przenośnych komputerów także mają być przesyłane. Pozostała część projektu ma typowo mobilny charakter, jako że polega na dokonywaniu pomiarów i gromadzeniu danych w miejscach wskazanych przez klienta. Dodatkowo wskazać należy, iż także na rozkład wielkości środków przeznaczonych na poszczególne etapy projektu i niewielki udział w tych środkach wydatków przeznaczonych na zakup trzech komputerów mających znaleźć się w [...]. Wobec powyższego biorąc pod uwagę specyfikę całego projektu, za uprawniony należy uznać wniosek organu o jego niestacjonarnym charakterze. W takiej sytuacji nabiera znaczenia miejsce siedziby wnioskodawcy, które jak wskazano w wytycznych musi znajdować się na terenie Województwa. Poza sporem natomiast w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt, że siedziba wnioskodawcy nie znajduje się na terenie Województwa. Mając na uwadze powyższe sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1241 ze zm.), stanowiącego, iż negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący w ramach której projekt nie uzyskał minimum punktowego lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania lub skierowany do dalszego etapu oceny. Bowiem ocena ekspertów o niespełnieniu kryterium dopuszczającego 3.1 spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej oraz 3.2 zgodności z celami / zakresem merytorycznym poddziałania została dokonana w sposób prawidłowy. Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi eksperci dokonując analizy projektu pod kątem jego stacjonarności wzięli pod uwagę całość projektu. W konsekwencji nie zostało uznane przez ekspertów za spełnione kryterium 3.5 poprawności sposobu realizacji projektu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz. Urz. WE Nr L 210/25 z dnia 31 lipca 2006 r.), wskazać należy przede wszystkim, że z przepisów tych wynika zasada równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniania przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Naruszenia powyższej zasady skarżąca upatruje w braku jednolitej definicji projektu o charakterze stacjonarnym i niestacjonarnym, co znalazło swój wyraz m. in. w rozbieżności ocen ekspertów. W tej kwestii wskazać należy na przedstawioną powyżej argumentację poczynioną na podstawie zapisów znajdujących się w wytycznych dla wnioskodawców definicję projektu stacjonarnego i niestacjonarnego dającą się wyprowadzić bezpośrednio z treści wytycznych. Dodatkowo zauważyć należy, iż także znaczenie pojęcia "stacjonarny" na gruncie reguł języka polskiego, jako "charakteryzujący się stałym miejscem pobytu, nie zmieniający położenia" (Bogusław Dunaj, Współczesny Słownik Języka Polskiego, Langenscheidt, Warszawa 2007), jest tożsame ze znaczeniem w jakim tego pojęcia użyto w wytycznych. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi organ pojęciem siedziba posługuje się w jednym tylko znaczeniu, to jest wynikającym z art. 41 kodeksu cywilnego, wskazując konsekwentnie miejscowość Kraków jako siedzibę wnioskodawcy. Natomiast pojęcia "lokalizacja" organ używa w znaczeniu wynikającym z wytycznych, jako lokalizacja (umiejscowienie) na terenie Województwa. W kwestii rozbieżności ocen ekspertów wskazać należy, iż pierwotna ocena wniosku wobec stwierdzenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2012 roku bezskuteczności informacji Zarządu Województwa z dnia 10 grudnia 2012 roku, oraz poprzedzającej jej informacji tego organu z dnia 18 września 2012 roku, nie ma znaczenia w sprawie. Ponadto ze względu na system dokonywania ocen (0/1) jedna ocena negatywna skutkuje brakiem spełnienia ocenianego kryterium. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 b ust. 9 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, podnieść należy, iż w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zdaniem sądu nie zostało wydane z naruszeniem art. 30 b ust. 9 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy, zawiera bowiem treść rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie wraz z odniesieniem się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w proteście. Uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu nie może być porównywane do uzasadnienia decyzji administracyjnej, gdyż postępowanie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie jest postępowaniem specyficznym, nie przeprowadza się tu postępowania dowodowego, nie ma potrzeby wskazywania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmowy wiarygodności innym dowodom. Zamiast wyjaśnienia podstawy prawnej, uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu powinno zawierać ocenę wniosku w odniesieniu do wytycznych dla wnioskodawców oraz odniesienie się do oceny kryteriów dopuszczalności dokonanych przez ekspertów. Skarżone rozstrzygnięcie zawiera wymienione powyżej elementy, oraz przedstawia tok rozumowania organu, okoliczność, że nie jest to rozstrzygnięcie satysfakcjonujące skarżącą, nie może przesądzać o trafności zarzutu naruszenia art. 30 b ust. 9 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W kwestii zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 15 i art. 57 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013, poz. 596), poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia przez osobę do tego nieuprawnioną, wskazać należy, iż M. S. działał na podstawie pełnomocnictwa w imieniu Zarządu Województwa, zgodnie z Uchwała Nr [...] Zarządu Województwa z dnia 2 lipca 2013 r. Ponadto w nagłówku rozstrzygnięcia wskazano nazwę organu – Zarząd Województwa. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.