IV SA/Wa 2311/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. na czynność Dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa w przedmiocie umieszczenia obiektu w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, polegającą na umieszczeniu obiektu oczyszczalni ścieków w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2 lit. f, art. 5b ust. 4 i art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy o zarządzaniu kryzysowym oraz naruszenie przepisów art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, stosownie do § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, polegająca na umieszczeniu obiektu oczyszczalni ścieków w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. Nr 89, poz. 590 ze zm.), przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalne obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje m.in. systemy zaopatrzenia w wodę, stosownie do art. 3 pkt 2 lit. f cytowanej ustawy. Zgodnie z art. 5b ust. 1, 3 - 6 ww. ustawy, Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, Narodowy Program Ochrony Infrastruktury Krytycznej, którego celem jest stworzenie warunków do poprawy bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej. Program przygotowuje dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa we współpracy z ministrami i kierownikami urzędów centralnych odpowiedzialnymi za systemy, o których mowa w art. 3 pkt 2 oraz właściwymi w sprawach bezpieczeństwa narodowego. Podlega on aktualizacji nie rzadziej niż raz na dwa lata. Programem obejmuje się infrastrukturę krytyczną w podziale na systemy, o których mowa w art. 3 pkt 2. Do programu stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych. Stosownie do art. 5b ust. 7 pkt 1 cytowanej ustawy, dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa sporządza na podstawie szczegółowych kryteriów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, we współpracy z odpowiednimi ministrami odpowiedzialnymi za systemy, jednolity wykaz obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy. W wykazie wyróżnia się także europejską infrastrukturę krytyczną zlokalizowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz europejską infrastrukturę krytyczną zlokalizowaną na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, mogącą mieć istotny wpływ na Rzeczpospolitą Polską. Wykaz ma charakter niejawny. Zgodnie z art. 5b ust. 7 pkt 4 ww. ustawy, dyrektor Centrum informuje o ujęciu w wykazie obiektów, instalacji lub urządzeń, o którym mowa w pkt 1, właścicieli, posiadaczy samoistnych i zależnych. Sposób realizacji określonych w ustawie obowiązków i współpracy w zakresie programu przez organy administracji publicznej i służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo narodowe z właścicielami oraz posiadaczami samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji, urządzeń i usług infrastruktury krytycznej oraz innymi organami i służbami publicznymi określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej (Dz. U. Nr 83, poz. 541). Zgodnie z § 3 rozporządzenia, w celu stworzenia Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej, dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa opracowuje kryteria pozwalające wyodrębnić infrastrukturę krytyczną w ramach systemów, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym i przekazuje je do uzgodnień ministrom i kierownikom urzędów centralnych, o których mowa w art. 5b ust. 3 ustawy. Ministrowie i kierownicy urzędów centralnych przedkładają dyrektorowi Centrum propozycje infrastruktury krytycznej do zamieszczenia w wykazie, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy, o czym stanowi § 4 ust. 2 rozporządzenia. Następnie dyrektor Centrum po dokonaniu weryfikacji zgodności z kryteriami sporządza stosowny wykaz, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przepis § 6 ust. 1 - 3 cytowanego rozporządzenia stanowi, że na podstawie przedłożonych informacji, o których mowa w § 5, dyrektor Centrum opracowuje projekt Programu, który podlega uzgodnieniu z uczestnikami Programu. Uczestnicy Programu mogą wnosić do projektu uwagi i zastrzeżenia wraz z uzasadnieniem swojego stanowiska. Dyrektor Centrum, po rozpatrzeniu uwag i zastrzeżeń, przedstawia projekt Programu Radzie Ministrów wraz z protokołem rozbieżności, w terminie jednego miesiąca od daty dokonania ostatniego uzgodnienia. Podkreślić należy, Rządowe Centrum Bezpieczeństwa jest państwową jednostką budżetową bezpośrednio podległą i obsługującą Prezesa Rady Ministrów. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym nie wprowadza odpowiedniego stosowania w sprawach nią uregulowanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267). W procedurze umieszczania obiektów infrastruktury krytycznej w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy, przepisy k.p.a. nie znajdują zatem zastosowania. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że sporządzenie przez dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa jednolitego wykazu obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem na systemy, jak również umieszczenie w tym wykazie poszczególnych obiektów, urządzeń i usług, nie stanowi decyzji administracyjnej, ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie. Nie stanowi również innego, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Świadczy o tym zastosowane przez ustawodawcę w art. 5b ust. 7 pkt 4 ustawy o zarządzaniu kryzysowym sformułowanie, iż dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa informuje o ujęciu w wykazie obiektów, instalacji lub urządzeń ich właścicieli, posiadaczy samoistnych i zależnych. Poinformowanie o ujęciu w wykazie nie stwarza dla właścicieli oraz posiadaczy obiektów, instalacji lub urządzeń uprawnień do kwestionowania tej czynności przed sądem administracyjnym. Jak już wskazano, ewentualne uwagi i zastrzeżenia mogą być wnoszone przez uczestników Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej wraz z uzasadnieniem swojego stanowiska, na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie Narodowego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.