III SA/Gd 646/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie NSA Anna Orłowska, WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone podczas kontroli 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 grudnia 2012 r. nr[...], 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej I. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r. nałożył na I. S., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: Usługi Transportowe "A." I. S. w B., karę pieniężną w kwocie 15 000 zł , ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym z kwoty 63 500 zł za naruszenie określone pod lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 104 § 1 k.p.a., art. 92a ust. 3, art. 92a ust. 6, art. 93 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265) oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. P.0008-0021 ze zm.) W uzasadnieniu organ podał, że inspektorzy transportu drogowego w październiku 2011r. przeprowadzili kontrolę w przedsiębiorstwie I. S.. Kontrolą objęto ostatecznie IV kwartał 2010 r. Przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli wykresówek związanych z prowadzeniem pojazdów przedsiębiorstwa we wskazanym wyżej okresie. Liczbę nie okazanych wykresówek ustalono w ten sposób, że do listów przewozowych przypisano poszczególne faktury potwierdzające fakt wykonania przez przedsiębiorstwo usługi transportowej. W oparciu o widniejące na dokumentach spedycyjnych daty i miejsca podjęcia towaru oraz daty i miejsca wyładunku ustalono liczbę dni niezbędnych do realizacji zadania transportowego, ustalając minimalną liczbę wykresówek dla każdego kierowcy. Ustalono, że przedsiębiorca nie okazał 127 sztuk wykresówek. Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, względnie dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdów za każdy dzień pracy kierowcy stanowi naruszenie art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy prowadzącego firmę transportową zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zdaniem organu sytuacja taka nie została przez skarżącą wykazana – nie przedłożyła wystarczających dokumentów i nie wskazała nie budzących wątpliwości okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność. Fakt kradzieży w siedzibie przedsiębiorstwa, w wyniku której strona utraciła przygotowywane do kontroli dokumenty, w tym wykresówki, strona zgłosiła po terminie otrzymania pisemnego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzającym kontrolę współpracował średnio z pięcioma kierowcami, wobec czego kara pieniężna została ograniczona do kwoty 15000 zł na podstawie art. 92a ust.3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. I. S. w odwołaniu od w/w decyzji wskazała, że informowała kontrolujących o fakcie włamania oraz kradzieży dwóch sejfów, w których znajdowały się m.in. wykresówki. Na dowód powyższego przedłożyła zawiadomienie Policji o fakcie włamania oraz kradzieży. W toku postępowania wnioskowała o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców pojazdów. Ponadto organ nie uwzględnił , że została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej, a utrata statusu przedsiębiorcy powinna skutkować umorzeniem postępowania. Decyzją z dnia 21 maja 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W podstawie prawnej wydanej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22 lit. a) i lit. h), art. 92a ust. 1-6, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 14 ust. 2, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że strona nie dostarczyła 124 sztuk wykresówek kierowców za okres od 1 października 2010 do 31 grudnia 2010r. Ogólny obowiązek zabezpieczenia dokumentów wynika z art. 14 ust. 2 , art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie miał zastosowania. Nie można było przyjąć, iż naruszenie powstało w wyniku zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie organu w dyspozycji ww. przepisu nie mieszczą się sytuacje, które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych. Za taką zaś należy przechowywanie dokumentów w niezabezpieczonym pomieszczeniu. Co do okoliczności wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji działalności gospodarczej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ podał, że nie powoduje to skutku w postaci nieważności wszczętej w przedsiębiorstwie kontroli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego I. S., wnosząc o jej uchylenie, podniosła zarzut naruszenia art. 10 i art. 75, art. 77 i art. 138 k.p.a., art. 92a i art.92c ustawy o transporcie drogowym, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG 3821/85. Wskazała, że informowała o fakcie włamania do firmy i kradzieży dokumentów przygotowanych do kontroli, w tym m.in. tarcz. Dokumenty były włożone do 2 sejfów, które zostały skradzione wraz z zawartością. Na dowód skarżąca przedłożyła zawiadomienie Policji o fakcie włamania i kradzieży. W postępowaniu kontrolnym współdziałała z kontrolującymi i przedkładała wszelkie żądane dokumenty, które posiadała. Na ich podstawie ustalono pojazdy, którymi był wykonywany przewóz oraz liczbę wykresówek, które były niezbędne, by wykonać przewóz. Składała wniosek o przeprowadzenie dowodów, w tym przesłuchanie świadków na okoliczności dotyczące wykrytych naruszeń. Przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków odmówiono, naruszając art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosła, że organ powinien wykazać, że miała wpływ na powstanie naruszenia, czyli włamanie i kradzież i w związku z tym nie przedłożyła żądanych dokumentów. Wnioskując o powołanie świadków miała na celu ustalenie prawdy obiektywnej, m.in. dokładne ustalenie, w jakie dni kierowcy używali tarcz i ile ich było w posiadaniu przewoźnika przed kradzieżą, co umożliwiałoby precyzyjne wyliczenie wysokości kary. Zarzuciła, że organ II instancji nie odniósł się merytorycznie do zarzutów odwołania dotyczących odmowy przesłuchania świadków. W ocenie skarżącej niedopuszczalne było nałożenie kary administracyjnej na osobę fizyczną, która w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest podmiotem wykonującym przewóz. Karę taką można nałożyć na podmiot gospodarczy – przewoźnika. Utrata statusu przedsiębiorcy winna skutkować umorzeniem postępowania. Ponadto organ II instancji wydał decyzję utrzymującą decyzję organu I instancji w mocy, jednak z jej uzasadnienia wynika, że organ II instancji zmienił decyzję poprzez ustalenie innej liczby tarcz , co wskazywałoby, iż organ zastosował nieprawidłowo art. 138 k.p.a. Skoro organ doszedł do przekonania o innej liczbie tarcz, powinien zaskarżoną decyzję uchylić w całości lub w części, a nie utrzymać ją w mocy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 27 października 2011 r. i nie zakończono go decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 244, poz.1454 ze zm.), to jest do dnia 1 stycznia 2012 r. W tej sytuacji, zgodnie z art. 10 ustawy zmieniającej, przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz.874 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Zgodnie z art. 92 a ust.1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy( art. 92a ust.6 ustawy). Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w L.p.6.3.7. dotyczy wysokości kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - 500 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Na skarżącą została nałożona kara pieniężna za naruszenia stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej u niej jako podmiocie wykonującym przewóz drogowy. Organ odwoławczy ustalił, że za kontrolowany okres od 1 października 2010r. do 31 grudnia 2010 r. skarżąca nie przedłożyła 124 sztuk wykresówek, a nie 127 sztuk, jak przyjął organ I instancji. Co do zasady za brak okazania podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy takiej ilości wykresówek w sytuacji zatrudniania przez przedsiębiorcę do 10 kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli suma kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone naruszenia nie może przekroczyć 15.000 zł, jak orzeczono w kontrolowanych decyzjach. Należy jednak rozważyć prawidłowość zajętego przez organy obu instancji stanowiska o braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...), na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, że to na skarżącej, jako przedsiębiorcy, spoczywał ciężar wykazania, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Organy uznały, że skarżąca nie wykazała przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Stanowisko to, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, jest co najmniej przedwczesne. Za okoliczność egzoneracyjną, o jakiej mowa w omawianym przepisie uznać należy siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Ponadto za okoliczność egzoneracyjną uznać trzeba wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności ( por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt. II GSK 214/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu nie ma podstaw do wyłączania ze "zdarzeń i okoliczności", o jakich mowa w art. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym - co do zasady - przypadku kradzieży czy włamania, na skutek którego przedsiębiorca utracił dokumenty, które powinien, w myśl obowiązujących przepisów, przedłożyć podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Prowadziłoby to do niezasadnej akceptacji surowości prawa. Tymczasem organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że "zgłoszenie kradzieży i utracenia wykresówek w świetle obowiązujących przepisów zdaniem organu nie stanowi usprawiedliwienia faktu nieokazania wymaganych do kontroli wykresówek. Zdaniem organu strona nie dołożyła należytych starań i nie dopełniła obowiązku okazania ich podczas kontroli". Organ ten powołuje się przy tym na stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1240/06 stwierdzając, że odnosi się on do analogicznego zdarzenia losowego – kradzieży wykresówek. Wbrew twierdzeniom organu w sprawie, w której zapadł przywołany wyrok ustalony stan faktyczny dotyczył nie kradzieży , a pożaru. Ponadto w sprawie tej dokonano konkretnych ustaleń, że brak wykresówek spowodowany był niewłaściwą organizacją przedsiębiorstwa( w chwili zniszczenia znajdowały się poza jego siedzibą), a decyzje i sam wyrok zapadały w odmiennym od niniejszej sprawy stanie prawnym. Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że "fakt kradzieży jaka miała miejsce w siedzibie przedsiębiorstwa ,w wyniku którego strona utraciła przygotowane do kontroli dokumenty, w tym wykresówki strona zgłosiła na Komendzie Powiatowej Policji w Wejherowie w dniu 29 września 2011 r., tj. po terminie otrzymania pisemnego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli prowadzonej działalności". Organ w istocie rzeczy na tej podstawie, że kradzież zgłoszono po zawiadomieniu skarżącej o zamiarze przeprowadzenia kontroli, uznaje brak wykazania przez skarżącą okoliczności egzoneracyjnych. Tymczasem - skoro kradzież stwierdzono w dniu wskazanym przez organ ( a co wynika z oświadczenia ojca skarżącej A. L. z dnia 12 października lub listopada 2011 r. – data częściowo nieczytelna- znajdującego się w aktach sprawy) - to zawiadomienie o tym fakcie Policji nie mogło nastąpić wcześniej. Organ I instancji szeroko w uzasadnieniu decyzji omawia charakter odpowiedzialności przedsiębiorcy, wskazuje na obowiązki nałożone na przewoźnika w związku z zawodowym charakterem jego działalności, odnosi się do wymagań stawianych przedsiębiorcom w zakresie staranności ich działań. Organ ten jednak nie odniósł się do konkretnych informacji podanych przez skarżącą, że dokumenty, których nie okazała w toku kontroli, przechowywane były w sejfach. Z faktu tego nie można wyciągać wniosku, że okoliczność tę kwestionuje. Z kolei organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że skarżąca "nie wykazała, aby w prawidłowy sposób przechowywała dokumenty z zakresu czasu pracy w tym aby były one niedostępne dla osób trzecich". Dalej, odnosząc się do możliwości zastosowania w sprawie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym organ ten stwierdził, że w jego ocenie w dyspozycji tego przepisu "nie mieszczą się sytuacje, które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych. Za taką zaś należy przechowywanie dokumentów w niezabezpieczonym pomieszczeniu". Twierdzenie organu odwoławczego o przechowywaniu przez skarżącą dokumentów w niezabezpieczonym pomieszczeniu uznać należy za dowolne, bowiem z akt sprawy fakt taki nie wynika. Także ten organ nie odniósł się do twierdzeń skarżącej o przechowywaniu dokumentów w sejfach. Zauważyć należy, że na podmiot wykonujący przewóz drogowy nałożono przepisami prawa wiele obowiązków , których podmiot ten winien jest przestrzegać. Naruszenie tych obowiązków pociąga za sobą możliwość nałożenia na podmiot wykonujący przewóz drogowy kar pieniężnych, nierzadko dotkliwych. Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zwolnienia od kary pieniężnej w ściśle określonych przypadkach. Nakłada to na organy obowiązek nie tylko oceny możliwości nałożenia kary pieniężnej , ale i – w przypadku powołania się na okoliczności zwalniające od odpowiedzialności administracyjnej - rzetelnego rozważenia zaistnienia możliwości zastosowania przepisów o nie nakładaniu kary pieniężnej, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym przypadku, zdaniem Sądu, organy, mimo obszernego uzasadnienia, pobieżnie i ogólnikowo oceniły istnienie, czy też brak istnienia przesłanek z art. 92 c ustawy o transporcie drogowym , na które wskazywała skarżąca. Dodatkowo organ odwoławczy swą ocenę poparł argumentami nie mającymi oparcia w materiale dowodowym. Sąd zdaje sobie sprawę z faktu, że – hipotetycznie - możliwe jest nadużywanie przez przedsiębiorców twierdzeń o dokonaniu kradzieży dokumentów. Nie zwalnia to jednak organów od rzetelnej i zindywidualizowanej oceny konkretnego przypadku. Skarżąca twierdziła, że dokumenty przechowywała w sejfach. Nie przesądzając w tym miejscu wykazania przez skarżącą okoliczności zwalniających ją z odpowiedzialności administracyjnej stwierdzić należy, że zabezpieczenie dokumentów w sejfie może być - teoretycznie - uznane za dopełnienie aktów staranności, o jakich mowa w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Organy do twierdzeń skarżącej w tym zakresie się nie odniosły. W przypadku uznania twierdzeń skarżącej w części dotyczącej wyniesienia sejfów za niejasne należało zażądać od skarżącej dodatkowych wyjaśnień. Ponadto w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podała, że przedłożyła zawiadomienie Policji o fakcie włamania i kradzieży. Zawiadomienie takie powinno zawierać bliższe szczegóły zdarzenia, jednak w aktach takiego dokumentu brak. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tych twierdzeń skarżącej, wobec czego nie jest też jasne, czy dokument taki został przez skarżącą organom przedłożony, czy też nie. W aktach znajduje się jedynie pismo Komendy Powiatowej Policji w W. z dnia 10 października 2011 r. o wszczęciu dochodzenia. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu organy naruszyły art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Naruszyły też art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego prawidłowa ocena mogła skutkować umorzeniem postępowania. Odnosząc się do zarzutu skargi o nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków w celu ustalenia ilości wykresówek oraz braku odniesienia się do tej kwestii przez organ odwoławczy stwierdzić należy, że skarżąca nie twierdziła w istocie, że nie okazała innej, niż ustalona, liczby wykresówek i że ustalenie te są błędne, lecz że ustalenia te -być może - są tylko hipotetyczne. Nie próbowała nawet określić , ile jej zdaniem, wykresówek nie okazała. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że brak przeprowadzenia wskazywanych dowodów miałby wpływ na wynik sprawy. Nie jest też zasadny zarzut skargi o wadliwym zastosowaniu przez organ odwoławczy art. 138 § 1 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczyło w istocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15000 zł, której to wysokości organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie kwestionował. Sąd nie podziela też zarzutów skargi o braku możliwości nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z uwagi na utratę przez nią statusu podmiotu wykonującego przewóz na skutek wyrejestrowania działalności gospodarczej. W czasie przeprowadzania kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej miała ona status podmiotu wykonującego przewóz. Kontrola w przedsiębiorstwie skarżącej przeprowadzona została w dniach 12-27 października 2011r., a wykreślenia działalności gospodarczej skarżącej z ewidencji dokonano decyzją Wójta Gminy z dnia 13 grudnia 2011r. To czas kontroli , a nie data orzekania determinuje możliwość nałożenia kary pieniężnej ( por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 176/09 , publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c ) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. Organy powinny mieć na uwadze powyższe rozważania oraz treść obowiązujących przepisów prawa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.