II SA/Wa 1373/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Anna Mierzejewska (spraw.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę – Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej jako k.p.a.), art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji- publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej jako u.d.i.p.), po rozpoznaniu wniosku D. P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], odmawiającą udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej ze względu na ochronę danych osobowych osób fizycznych współtworzących wspólnotę mieszkaniową, będącą stroną w sprawie oznaczonej sygnaturą akt I OSK 89/09, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2.012 r., nadesłanym pocztą e-mail, D. P. wniósł o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie nazwy wspólnoty mieszkaniowej będącej stroną postępowania w sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygnaturą akt I OSK 89/09. Wskazał, iż ustawa o ochronie danych osobowych nie dotyczy osób prawnych i jednostek organizacyjnych, zatem nazwa wspólnoty mieszkaniowej winna zostać mu podana. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., działająca z upoważnienia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego – Zastępca Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego sędzia M. J., odmówiła D. P. udostępnienia informacji publicznej, tj. podania nazwy wspólnoty mieszkaniowej będącej stroną w rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie o sygnaturze akt I OSK 89/09. D. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż Prezes NSA: 1. nie wyjaśnił, skąd wie, że we wspólnocie są osoby fizyczne, skoro może się ona składać z samych osób prawnych; 2. nie rozważył art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych; 3. nie zapytał osób fizycznych tworzących wspólnotę, czy wyrażą zgodę na udostępnienie wnioskodawcy nazwy i adresu ich wspólnoty mieszkaniowej, która była stroną w sprawie I OSK 89/09; D. P. stwierdził, że jeżeli Prezes uznał, iż udostępnienie nazwy wspólnoty jest udostępnieniem danych osobowych, to powinien zapytać się o zgodę osoby fizyczne; 4. nie powołał się na prywatność osoby fizycznej odmawiając udostępnienia nazwy i adresu wspólnoty mieszkaniowej, a zatem udostępnienie danych osobowych, które nie dotyczą prywatności osoby fizycznej, jest dozwolone w ramach realizacji uprawnienia (i obowiązku organu) dotyczącego udostępnienia informacji publicznej; zdaniem wnioskodawcy oznacza to, iż organ realizując swój obowiązek udostępnienia informacji publicznej ma prawo udostępnić dane osobowe osoby fizycznej, które nie dotyczą jej prywatności (art. 23 ust 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych); tego rodzaju informacją jest to, że wspólnota, do której dana osoba fizyczna przynależy, była stroną postępowania sądowoadministracyjnego o udostępnienie informacji publicznej; 5. w istocie nie dostrzegł, że rozprawy w sądzie są jawne, a wokandy zawierają pełne nazwy stron; nadto Europejski Trybunał Praw Człowieka i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zamieszczają nazwy stron w orzeczeniach; standardy europejskie oraz standardy ochrony praw człowieka nie sprzeciwiają się udostępnianiu publicznie nazw stron postępowania sądowego; 6. nie dostrzegł braku związku adekwatnego pomiędzy ujawnieniem adresu wspólnoty mieszkaniowej będącej stroną postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o dostęp do informacji publicznej a ujawnieniem danych osoby fizycznej będącej właścicielem lokalu w takiej wspólnocie. D. P. wskazał, iż dane osoby fizycznej (nr PESEL, imię i nazwisko, imiona rodziców) można ustalić także bez informacji, że dana wspólnota była stroną w sprawie sądowej. Nawet nie otrzymując informacji z NSA o nazwie wspólnoty, wnioskodawca ma dostęp do adresów, a dalej do numerów działek ewidencyjnych, numerów ksiąg wieczystych budynku, a potem numerów ksiąg wieczystych lokali i w końcu do danych osób zamieszkujących pod danym adresem. Nieudostępnienie przez NSA żądanych danych w żaden sposób nie wpływa na możliwość ustalenia np. numeru PESEL właścicieli lokali pod danym adresem w Polsce. Zaskarżona decyzja ani mu tego nie utrudnia ani nie ułatwia. Ujawnienie danych o wspólnocie mieszkaniowej nie prowadzi (nie przyczynia się) w adekwatny sposób do ujawnienia danych osobowych osób fizycznych. Wnioskodawca zauważył, iż już tylko na podstawie konkretnych adresów, które zna, może zbadać poszczególne nieruchomości na danym terenie i uzyskać dane, kto jest właścicielem gruntów, budynków i lokali pod tymi adresami i jakie są numery PESEL tych osób. Odmowa udostępnienia nazwy (adresu) wspólnoty mieszkaniowej nie ma znaczenia dla dostępu do danych właścicieli lokalu pod konkretnym adresem. D. P. poddał w wątpliwość to, by daną osobową osoby fizycznej była informacja, że wspólnota mieszkaniowa, której członkiem jest ta osoba, była stroną postępowania sądowego o udostępnienie informacji publicznej. Taka informacja niczego nie mówi o osobie fizycznej. 7. zastosował błędną wykładnię przetwarzania danych osobowych (art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych); jeżeliby zastosować wykładnię Prezesa NSA wówczas – zdaniem wnioskodawcy – żadne informacje dotyczące nazwy osób prawnych (spółek, spółdzielni, związków zawodowych, stowarzyszeń, fundacji) nie mogłyby być udostępnione. Na tej podstawie bowiem można ustalić w Krajowym Rejestrze Sądowym numery PESEL, a w aktach rejestrowych nawet adresy osób fizycznych (wspólników, członków zarządu, członków rady nadzorczej, komitetu założycielskiego, itp.). Taka wykładnia zabraniałaby udostępniania informacji o adresach nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządowych, w których są wyodrębnione lokale, bo przecież na tej postawie można ustalić numer działki, potem numer księgi wieczystej nieruchomości komunalnej lub państwowej, następnie numer księgi wieczystej nieruchomości wspólnej, następnie numer ksiąg wieczystych lokali i ostatecznie imiona i nazwiska i numery PESEL osób fizycznych będących właścicielami lokali w takiej nieruchomości. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, iż Naczelny Sąd Administracyjny, w zasobach Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), udostępnia wyrok z dnia 16 czerwca 2009 r. wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 89/09. Orzeczenie to zostało poddane anonimizacji poprzez usunięcie nazwy wspólnoty mieszkaniowej będącej stroną postępowania i w takiej formie udostępnione w Internecie nieograniczonej grupie odbiorców. Jednocześnie orzeczenie zawiera wskazanie organu administracji publicznej – Ministra Skarbu Państwa oraz dokładny opis istoty sporu poddanego ocenie sądów administracyjnych. Podkreślił, iż nazwa wspólnoty mieszkaniowej będącej stroną w sprawie I OSK 89/09 obejmuje precyzyjną lokalizację konkretnego budynku w W., tj. zawiera oznaczenie tak nazwy ulicy, jak i numeru porządkowego nieruchomości. Dysponując danymi w zakresie adresu konkretnej nieruchomości możliwe jest zatem ustalenie, np. poprzez wgląd do powszechnie dostępnego portalu mapowego Miasta Stołecznego Warszawy (http://mapa.um.warszawa.pl) lub Geoportalu (http://www.geoportal.gov.pl), jaki numer ewidencyjny nosi działka/działki, na której/których zbudowany jest budynek wspólnoty mieszkaniowej o wskazanym numerze porządkowym. Na tej natomiast podstawie możliwe jest z kolei ustalenie numeru księgi wieczystej, a poprzez wgląd w jej treść (za pośrednictwem portalu EKW) ustalenie danych osobowych osób fizycznych (imię i nazwisko, numer PESEL) współtworzących tę konkretną wspólnotę mieszkaniową. Wskazać przy tym należy, iż na podstawie wglądu do elektronicznej księgi wieczystej tej nieruchomości organ stwierdził, iż wspólnota mieszkaniowa będąca stroną postępowania w sprawie I OSK 89/09 składa się z osób fizycznych. W ocenie Prezesa NSA, jeżeli w treści informacji publicznej zawarte są dane umożliwiające proste ustalenie (bezpośrednio lub pośrednio) danych osobowych konkretnych osób fizycznych, to prawo do informacji publicznej w takim przypadku podlega ograniczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych. Organ dostrzega, iż na tle niniejszej sprawy dochodzi do zbiegu z jednej strony prawa do pozyskania informacji publicznej, uregulowanego w Konstytucji RP oraz ustawie o dostępie do informacji publicznej, z drugiej zaś prawa do ochrony danych osobowych osób fizycznych. Każdy tego rodzaju przypadek wymaga zatem wyważenia obu, niejednokrotnie spornych, interesów (tj. prawa do informacji oraz prawa do ochrony danych osobowych i związanej z nimi prywatności), przy czym standardem w działaniu Prezesa NSA jest poszukiwanie takich rozwiązań, które w danych realiach w sposób najpełniejszy zagwarantują realizację prawa do dostępu do informacji publicznej (przejawem tego jest chociażby baza orzeczeń sądów administracyjnych). Wskazał, że obowiązujące aktualnie przepisy ustawy o ochronie danych osobowych jednoznacznie przesądzają, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie – art. 6 ust. 1 wspomnianej ustawy. W związku z tym organ musi każdorazowo rozważyć, czy udostępnienie określonych danych nie doprowadzi do zidentyfikowania osoby fizycznej (bezpośredniego bądź pośredniego). Przepisy statuujące ochronę danych osobowych mogą zatem stanowić, w ramach konkretnego stanu faktycznego, podstawę do ograniczenia dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu udostępnienie D. P. żądanych danych w istocie spowodowałoby ujawnienie danych osobowych osób fizycznych współtworzących wspólnotę mieszkaniową, która nie posiada osobowości prawnej, czym naruszona zostałaby prywatność tych osób. Podanie wnioskodawcy nazwy wspólnoty doprowadziłoby do prostego udostępnienia danych osobowych jej członków, w myśl art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych. Bez znaczenia jest przy tym to, iż dane tych osób figurują w powszechnie dostępnym rejestrze jakim jest księga wieczysta. Fakt ujawnienia danych osobowych w rejestrze stworzonym w określonym celu (m.in. do weryfikowania aktualnego statusu własnościowego nieruchomości), nie uzasadnia przyjęcia, niejako automatycznie jak zdaje się twierdzić D. P., obowiązku ujawnienia danych, które doprowadzą do udostępnienia danych osobowych osób fizycznych. Odnosząc się do zarzutu nr 1 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazać należy, iż organowi z urzędu jest wiadomy numer księgi wieczystej nieruchomości, na której funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa będąca stroną postępowania w sprawie I OSK 89/09. Dysponując tą informacją, poprzez wgląd do EKW ustalono jej skład (osoby fizyczne). Odnosząc się do zarzutu nr 2 i 3 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes NSA wyjaśnia, iż D. P. w ogóle nie precyzuje, na czym miałoby polegać zarzucane nierozważenie art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych. Wyjaśnić zatem należy, iż sądy administracyjne przetwarzają dane osobowe stron postępowania na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, tj. z uwagi na niezbędność takiego działania dla spełnienia obowiązku rozstrzygnięcia konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. Przetwarzanie danych na potrzeby postępowania sądowego nie jest zatem prowadzone na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, co zdaje się sugerować wnioskodawca. Nie ma zatem ani podstaw, ani obowiązku, by Prezes NSA występował w imieniu wnioskodawcy o wyrażenie zgody przez członków wspólnoty na de facto ujawnienie ich danych osobowych osobie postronnej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy nie może być również rozumiany jako nakładający na podmiot przetwarzający dane (właśnie na podstawie zgody osoby, której dane dotyczą) obowiązku występowania o taką następczą zgodę w celu udostępnienia danych innym osobom, które żądają tego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Upraszczając, obowiązek uzyskania zgody osoby, której dane mają być przedmiotem przetwarzania, dotyczy działalności podmiotu przetwarzającego (na jego potrzeby), nie zaś chęci pozyskania tych danych, które tylko znajdują się w gestii podmiotu przetwarzającego, przez osobę zainteresowaną tym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu nr 4 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazać należy, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie nazwy wspólnoty mieszkaniowej ma na celu ochronę danych osobowych członków tego podmiotu, który był stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odnosząc się z kolei do zarzutu nr 5 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes NSA zauważa, iż wywieszanie wokand sądowych w dniu rozprawy z pełnymi danymi dotyczącymi strony postępowania, oprócz tego, że realizuje zasadę jawności postępowania, to również nosi walor porządkowy. Okoliczność, iż wokanda w dniu rozprawy wywieszana jest przed salą rozpraw sama przez się nie uzasadnia udostępnienia osobie postronnej danych dotyczących strony postępowania, które – jak w niniejszej sprawie – doprowadzą do ujawnienia danych osobowych osób fizycznych. Również okoliczność, iż Europejski Trybunał Praw Człowieka i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zamieszczają nazwy stron postępowania w swoich orzeczeniach, jest bez znaczenia w sprawie. Organy administracji publicznej są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, które reglamentuje udostępnianie danych osobowych osób fizycznych. W ocenie Prezesa NSA niezasadny jest również zarzut nr 6 wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazujący na brak adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy ujawnieniem adresu wspólnoty mieszkaniowej a następczym ujawnieniem danych osobowych osoby fizycznej będącej właścicielem lokalu w takiej wspólnocie. Prezes NSA podkreślił, iż do każdego żądania udostępnienia informacji (stanu faktycznego) należy stosować indywidualne podejście. Oznacza to, iż w określonych okolicznościach sprawy nazwa wspólnoty mieszkaniowej będzie udostępniać w prosty sposób dane osobowe jej członków, zaś w innych nie. Końcowo Prezes NSA wskazuje, iż rozpoznając wniosek D. P. rozważał zarówno przysługujące mu prawo do uzyskania informacji publicznej w postaci wyroku sądu administracyjnego, jak również prawo członków wspólnoty mieszkaniowej do ochrony ich danych osobowych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) Art. 39 § 1 K.p.a. i art. 46 § 3-5 K.p.a. przez niedoręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu, 2) Art. 1 ust 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (dalej ustawy o ochronie danych osobowych) przez nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przez uznanie, iż nazwa wspólnoty mieszkaniowej zawierająca adres położenia nieruchomości wspólnej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, dotyczy danych osobowych osób fizycznych, tj. że stanowi dane osobowe osób fizycznych, 3) Art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez niewłaściwe zastosowanie, przez uznanie, iż dane osobowe osób fizycznych będących właścicielami lokali we wspólnocie mieszkaniowej, której dotyczy wniosek skarżącego, takie jak: imię i nazwisko, nr PESEL, imiona rodziców, są danymi osobowymi zawartymi w zbiorach danych lub systemie informatycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie II SAB/Wa 53/12 skarżący wnosi o udostępnieniu dokumentu w sprawie dotyczącej co najmniej dwóch wspólnot mieszkaniowych na ul. J. W uzasadnieniu skargi D. P. podkreślił między innymi, iż organ wyraźnie nie odwołuje się do ochrony prywatności, jako podstawy odmowy udzielenia informacji publicznej. Jest on na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych odpowiedzialny za ochronę danych. Jednakże zgodnie z art. 1 i art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych, organ obowiązany jest do ochrony jedynie tych, które dotyczą osób fizycznych. Dane zgromadzone w zbiorach NSA, które nie dotyczą osób fizycznych, nie są danymi osobowymi w rozumieniu powołanej ustawy (art. 6 ust. 1) podlegają ochronie i Prezes NSA może je przetwarzać (przekazywać – art. 7 pkt 2) np. w celu realizacji prawa do informacji publicznej. Skarżący twierdzi, iż nazwa i adres wspólnoty mieszkaniowej będącej stroną sprawy o konkretnej sygnaturze i informacja, że dana wspólnota mieszkaniowa była stroną konkretnej sprawy sądowej nie stanowi danej osobowej dotyczącej żadnej osoby fizycznej. Okoliczność, iż na podstawie informacji o nazwie i adresie wspólnoty mieszkaniowej można ustalić w innym zbiorze danych, prowadzonym przez inny podmiot, dane osobowe osób fizycznych, nie zmienia faktu, iż informacja taka nie dotyczy osoby fizycznej, NSA odpowiada jedynie za ochronę danych zgromadzonych w jego zbiorach, a w jego zbiorach nie ma danych osób fizycznych będących właścicielami lokali we wspólnocie Mieszkaniowej będącej stroną w sprawie sądowej (w zbiorach NSA nie ma nr PESEL, imion i nazwisk członków wspólnoty mieszkaniowej). Uznanie zatem przez organ, iż nazwa i adres wspólnoty mieszkaniowej dotyczą osób fizycznych, stanowi nieprawidłową wykładnię wyrażenia "dotyczą" i "informacji o" zawartych w przepisie art. 1 ust. 1 i art. 6 ust 1 ustawy o ochronie danych osobowych. To nie NSA zbiera, utrwala, przechowuje, udostępnia numery PESEL, imię i nazwisko, imiona rodziców osób fizycznych będących właścicielami lokali danej wspólnoty (art. 7 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych). NSA takich danych nie posiada. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju Sądów Administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych okoliczności nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 5 ustawy Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zasadzie i zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie tajemnic ustawowo chronionych (ust 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust 2). Nie ulega wątpliwości, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego jest podmiotem zobowiązanym w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji publicznej. Z kolei wnioskowana informacja posiada przymiot informacji publicznej, ponieważ zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski, opinie podmiotów ją przeprowadzających. Przypomnieć należy, że zasada jawności postępowania sądowego będąca gwarancją bezstronności i niezależności sędziego podniesiona do rangi konstytucyjnej (art. 45 Konstytucji RP) nie może być stosowana bez ograniczeń, w sposób naruszający inne konstytucyjne prawa i wolności jednostki, jak prawo do prywatności (art. 47 Konstytucji RP) czy prawo do ochrony danych osobowych (art. 51 Konstytucji RP). Wskazać należy także, iż art. 9 Kodeksu postępowania cywilnego, jako ustawowa konkretyzacja konstytucyjnej zasady jawności postępowania, stanowi w zdaniu drugim, że tylko strony i uczestnicy postępowania mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy kopie lub wyciągi akt. W orzecznictwie sądów administracyjnych sposobem udostępniania informacji publicznej, przy jednoczesnym poszanowaniu dóbr objętych ochroną, jest anonimizacja danych chronionych, czyniona w oparciu o przepis art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 6 w/w ustawy o ochronie danych osobowych w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust 1). Zgodnie z art. 6 ustawy, dane osobowe obejmują wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie tej osoby. Tym samym za osobę możliwą do zidentyfikowania uważa się osobę, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio. Należy zgodzić się z organem, że brak jest na gruncie prawa polskiego regulacji, która umożliwiałaby nieograniczony dostęp do danych osobowych w ramach realizacji uprawnienia do dostępu do informacji publicznej. Należy zgodzić się z Prezesem NSA, iż jeżeli w treści informacji publicznej zawarte są dane umożliwiające proste ustalenie (bezpośrednio lub pośrednio) danych osobowych konkretnych osób fizycznych, to prawo do informacji publicznej wtakim przypadku podlega ograniczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu udostępnienie D. P. żądanych danych w istocie spowodowałoby ujawnienie danych osobowych osób fizycznych współtworzących wspólnotę mieszkaniową, która nie posiada osobowości prawnej, czym naruszona zostałaby prywatność tych osób. Podanie wnioskodawcy nazwy wspólnoty doprowadziłoby do prostego udostępnienia danych osobowych jej członków, w myśl art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych. Fakt ujawnienia danych osobowych w. rejestrze stworzonym w określonym celu (m.in. do weryfikowania aktualnego statusu własnościowego nieruchomości), nie uzasadnia przyjęcia, niejako automatycznie jak zdaje się twierdzić D. P., obowiązku ujawnienia danych, które doprowadzą do udostępnienia danych osobowych osób fizycznych. W ocenie Sądu nie ma znaczenia, z jaką łatwości można ustalić dane osobowe członków wspólnoty mieszkaniowej. Niewątpliwa powszechna dostępność ksiąg wieczystych powiązana jest bowiem z koniecznością posiadania informacji co do ich numeru, który można ustalić na różne sposoby. Rzecz jednak w tym, że danych takie działanie umożliwiających (tj. ustalenie numeru księgi wieczystej) domaga się właśnie wnioskodawca. Nie znając nazwy wspólnoty, na którą w niniejszej sprawie składa się adres konkretnego budynku w W., żadna osoba nie będzie mogła w prosty sposób ustalić, kto jest członkiem tej wspólnoty. Dodać należy, iż legalne przeglądanie zawartości ksiąg wieczystych (np. poprzez portal EKW), nie umożliwia wyszukiwania ksiąg wieczystych np. po adresach, numerach działek czy nazwie współwłaściciela. Wyjątek w tym zakresie może stanowić osoba posiadająca interes prawny w odnalezieniu własności należącej do konkretnej osoby, np. wierzyciel dysponujący tytułem wykonawczym, próbujący ustalić, czy dłużnik posiada jakiekolwiek nieruchomości. Wydając zaskarżoną decyzję Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapewnił realizację konstytucyjnego prawa do prywatności, przez ochronę danych osobowych członków wspólnoty mieszkaniowej. W konkluzji podkreślić należy, że prawo do informacji publicznej D. P. zostało zrealizowane przez udostępnienie mu zanominizowanego wyroku wraz z uzasadnieniem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy, orzekł jak w sentencji.