VI SA/Wa 1486/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267. – dalej "k.p.a.") w związku z art. 95a ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm. – dalej "u.t.d.") - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] nakładającą na T. K. (zwanego dalej "skarżącym") karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia w ustawowym terminie zmiany danych w licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 9 maja 2011 r. skarżący złożył w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. wniosek o zmianę licencji nr [...] udzielonej 26 marca 2008 r. przez Prezydenta W. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, z powodu zmiany numeru w ewidencji działalności gospodarczej (dalej także "EGD") z numeru [...] na numer [...]. Do wniosku skarżący załączył kserokopię zaświadczenia z dnia 17 listopada 2008 r. wydanego przez Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla Dzielnicy [...] W. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Pismem z dnia 28 czerwca 2011 r. Prezydent W., powołując się na przepis art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. - zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia w ustawowym terminie zmiany danych w licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednocześnie organ pouczył stronę o przysługujących jej prawach wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia 15 lipca 2011 r. skarżący wskazał, iż zgłoszenie zmian nastąpiło w ustawowym terminie, czego dowodem miałaby być kontrola przeprowadzona prze organ licencyjny w dniu [...] stycznia 2009 r., która nie wykazała żadnych nieprawidłowości. Do pisma załączył kopię protokołu przedmiotowej kontroli. W wyniku rozpatrzenia sprawy Prezydent W., działając na podstawie art. 95a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.t.d. - decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych z tytułu niedopełnienia obowiązku określonego w art. 14 u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż skarżący złożył w dniu [...] maja 2011 r. w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń W. wniosek o zmianę licencji z powodu zmiany numeru EDG. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji uzyskał informację, że zmiana numeru w EDG została udokumentowana zaświadczeniem wydanym przez Prezydenta W. z dnia 17 listopada 2009 r. Dokument został doręczony skarżącemu w dniu 24 listopada 2008 r. i z tą datą powstał dla niego obowiązek wystąpienia w terminie 14 dni z wnioskiem o zmianę treści posiadanej licencji. Organ wskazał również, że na odwrocie licencji nr [...], której odbiór pokwitował skarżący w dniu 16 kwietnia 2008 r. zawarte są pouczenia o podstawowych obowiązkach posiadacza licencji, w tym również o obowiązku zgłaszania w ciągu 14 dni, do organu, który udzielił licencji wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. Organ stwierdził, iż skarżący, pomimo pouczenia o obowiązku wynikającym z tego artykułu ustawy, zaniechał zawiadomienia organu w wyznaczonym terminie o zaistniałej zmianie i nie może teraz skutecznie uchylić się od sankcji za jego niedopełnienie, gdyż przepis art. 95a u.t.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji możliwości odstąpienia od nałożenia kary. Ponadto organ podniósł, że celem przeprowadzonej u skarżącego kontroli z dnia [...] stycznia 2009 r. było sprawdzenie spełnienia przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do udzielenia licencji. Fakt przeprowadzonej kontroli nie mógł stanowić okoliczności zwalniającej przedsiębiorcę z wykonania nałożonego na niego obowiązku pisemnego zgłoszenia zmiany danych w licencji. Pismem z dnia 26 lutego 2013 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie od ww. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r., w którym podniósł, że zmiana numeru EDG przedmiotowej licencji nastąpiła w listopadzie 2008 r., natomiast przepis art. 95a u.t.d. wprowadzający z tego tytułu sankcję w postaci kary pieniężnej wszedł w życie w dniu 1 marca 2011 r., w związku z tym w niniejszej sprawie miało miejsce działanie prawa wstecz. Ponadto podkreślił, że od dnia 24 listopada 2008 r., kiedy to osobiście odebrał zaświadczenie wydane w dniu 17 listopada 2008 r., dwukrotnie w terminie 14 dni zjawił się w Urzędzie Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń, lecz urzędnicy udzielili mu informacji, że nie musi zgłaszać zmiany numeru EDG, albowiem na podstawie art. 84 u.t.d. wyznaczono u przedsiębiorcy kontrolę. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Ponadto, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazał, że do dnia 1 marca 2011 r. niewykonanie obowiązku zgłoszenia zmian nie było obwarowane sankcją pieniężną, jednak po tym dniu wszedł w życie przepis art. 95a ww. ustawy, zgodnie z którym pozostawanie w zwłoce przez przedsiębiorcę przez okres ponad 14 dni od dnia dokonania zmiany, nakłada na organ koncesyjny konieczność wymierzenia kary. Przedsiębiorca powinien znać obowiązujące przepisy i stosować się do nich w obowiązującym go zakresie. Organ ten podkreślił, iż ustawa o publicznym transporcie zbiorowym wprowadzająca zmiany w ustawie o transporcie drogowym została ogłoszona 7 stycznia 2011 r., a więc do dnia wejścia w życie przedmiotowej zmiany (tzw. vacatio legis ) tj. przez okres prawie dwóch miesięcy (do 28 lutego 2011 r.), przedsiębiorca powinien dopełnić zgłoszenia przedmiotowej zmiany danych do organu licencyjnego bez ujemnych dla niego konsekwencji. Zgłoszenie dokonane po tym terminie (po 28 lutego 2011 r.) stwarza dla organu licencyjnego obowiązek zastosowania przedmiotowej kary finansowej, zgodnie z obowiązującym od 1 marca 2011 r. porządkiem prawnym. W ocenie organu nałożenie kary nie sprzeciwia się zasadzie nie działania prawa wstecz (lex retro non agit), gdyż ustawa o publicznym transporcie zbiorowym nie zawiera przepisów intertemporalnych odnoszących się do stanów faktycznych powstałych przed dniem 1 marca 2011 r., a omawiany stan faktyczny (istnienie obowiązku zgłoszenia danych w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia) w omawianej sprawie trwał również po 28 lutego 2011 r. a przedsiębiorca dopełnił ciążącego na nim obowiązku dopiero 8 maja 2011 r., już pod rządami przepisu art. 95a u.t.d. Pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] marca 2013 r., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu skarżący ponowił zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu, a ponadto wskazał, że organ odwoławczy dokonał błędnej interpretacji art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. z naruszeniem zasady niedziałania prawa wstecz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 – dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga T. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. naruszają prawo, w stopniu uzasadniającym - w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd wskazuje, iż podstawą materialnoprawną obu spornych decyzji administracyjnych jest art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. W myśl art. 95a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, który wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r. na mocy art. 73 pkt 13 i art. 90 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 3), kto będąc przedsiębiorcą nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania - podlega karze pieniężnej w wysokości 1.000 złotych. Zgodnie z art. 8 ust. 2 u.t.d., pisemny wniosek o udzielenie licencji, o których mowa w tym przepisie, powinien zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres; 2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej; 2a) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 3) określenie rodzaju i zakresu, a w transporcie drogowym taksówką - także obszaru; 4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji; 5) czas, na jaki licencja ma być udzielona. Z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy wynika obowiązek przedsiębiorcy zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, danych objętych przepisem art. 8 tej ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d., jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Jednocześnie przepis art. 95a ust. 1 u.t.d. sankcjonuje brak terminowego zgłoszenia danych wynikających z art. 8 ust. 2 cyt. ustawy. Należy ponadto zauważyć, iż powyższa ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym nie przewidywała przepisów przejściowych. Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie na skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia organu udzielającego licencji o zmianie numeru w ewidencji działalności gospodarczej. Nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości, iż do dnia 1 marca 2011 r. jedyną sankcją dla przedsiębiorcy za niezgłoszenie omawianej zmiany była możliwość cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego (vide: art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., który stanowi, że licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83). Taka sankcja została zachowana w ustawie o transporcie drogowym, także po zmianie przepisów z dniem 1 marca 2011 r. Mając powyższe na uwadze trudno uznać za właściwą argumentację, zgodnie z którą wprowadzona z dniem 1 marca 2011 r. sankcja w postaci kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych jest "względniejsza" dla strony skarżącej, niż poprzednio obowiązujące zasady, skoro przed tym dniem ustawodawca przewidział tylko jedną, a nie dwie możliwości ukarania przedsiębiorcy za niezgłoszenie danych w zakresie zmiany numeru EDG. W niniejszej sprawie zdarzenie w postaci niezgłoszenia zmiany nastąpiło pod rządami poprzednio obowiązującego stanu prawnego. Niewątpliwie termin 14-dniowy do zgłoszenia stosownej zmiany upłynął dla skarżącego już pod rządami ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej cyt. ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. Jak już wspomniano wyżej, przepis art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. został dodany do ustawy o transporcie drogowym z dniem 1 marca 2011 r., na mocy nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie drogowym. Zdaniem Sądu karze pieniężnej w wysokości 1.000 złotych za niezgłoszenie na piśmie organowi, zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, może podlegać podmiot, który ww. danych nie przekazał w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie nowych przepisów, jeżeli zmiana danych, a więc obowiązek ich przekazania powstał po dniu 1 marca 2011 r. Dopiero bowiem z tym dniem pojawiła się podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie takiego obowiązku. Nie można w żaden sposób zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, iż przepis art. 95a u.t.d. ma zastosowanie w każdym przypadku, kiedy przed upływem 14 dni nie doszło do zgłoszenia stosownej informacji i taki stan "niezgłoszenia" istnieje także w chwili obowiązywania nowego prawa, a zgłoszenie takiej zmiany danych w licencji bez nałożenia kary finansowej mogło mieć miejsce jedynie w okresie vacatio legis ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, wprowadzającej nowy art. 95a .u.t.d. Taka argumentacja jest bowiem sprzeczna z treścią przepisu art. 14 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 8 ust. 2 cyt. ustawy, z których w sposób jednoznaczny wynika, iż dla zastosowania określonej sankcji istotna jest data upływu terminu na dokonanie zgłoszenia zmiany, a nie okoliczność, jak długo przedsiębiorca pozostaje w zwłoce w przekazywaniu stosownych danych. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu organy obu instancji dokonały niewłaściwej interpretacji przepisu art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d., z naruszeniem zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Zasada ta w zakresie zakazu wprowadzania z mocą wsteczną karalności czynu dotychczas niezabronionego pod groźbą kary, ma charakter zasady konstytucyjnej, wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawa i wyrażonej w art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. Jest ona także ugruntowana w ramach norm prawa międzynarodowego (por. m.in. art. 7 ust. 1 ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Należy podkreślić, iż na gruncie prawa karnego przyjmuje się zgodnie, że z zasadą lex retro non agit będzie sprzeczne zastosowanie wobec sprawcy przepisu wprowadzającego czyn zabroniony pod groźbą kary, który wszedł w życie po popełnieniu czynu, który w chwili jego popełnienia nie był czynem zabronionym, jak również przepisu, który przewiduje surowsze wobec sprawcy konsekwencje karnoprawne (zob. art. 4 § 1 Kodeksu karnego). Zasada lex retro non agit ma niewątpliwie zastosowanie także na gruncie prawa administracyjnego albowiem - pomimo, że regulacje administracyjno-karne uznaje się za odrębne (autonomiczne) wobec regulacji prawa karnego - niemniej pewne podstawowe zasady intertemporalne dotyczące m.in. zasad karalności danych zachowań (czynów) winno się stosować również na gruncie szeroko rozumianego prawa publicznego (administracyjnego). Warto w tym miejscu wskazać, jedynie na marginesie, iż przyjmując w dniu 13 lutego 1991 r. Rekomendację Nr (91)1 Komitetu Ministrów dla Państw Członkowskich w sprawie sankcji administracyjnych, Komitet Ministrów wskazał na ogólne zasady chroniące jednostkę przed nieuprawnionymi aktami władz administracyjnych. Wspomniana Rekomendacja wprowadziła, w celu zagwarantowania i poszanowania praw jednostki, mogącej być poddaną sankcjom administracyjnym, dodatkowe zasady, w tym m.in. zasadę, iż nie można nałożyć sankcji za czyn, który w czasie jego popełnienia nie stanowił naruszenia prawa, a także zasadę stosowania sankcji mniej uciążliwej obowiązującej w czasie od daty zdarzenia do zastosowania sankcji. Analizując wskazane powyżej zasady, przyjmuje się w literaturze, że de facto stanowią one transpozycję do tematyki sankcji administracyjnych pewnych fundamentalnych zasad prawa: nullum crimen sine lege, nulla poena sine lege, czy też ne bis in idem (tak m.in. H. Nowicki /w:/ System Prawa Administracyjnego. Prawo administracyjne materialne, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Tom 7, Wydawnictwo C.H. Beck/Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2012, s. 647-648 i cyt. tam literatura). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy obu instancji błędnie przyjęły w niniejszej sprawie, iż przepis art. 95 a ust. 1 pkt 1 u.t.d. dotyczy zdarzeń (stosunków prawnych) zapoczątkowanych przed wejściem w życie nowego prawa, które nie znalazły jeszcze swego zakończenia (stosunki "w toku"), gdyż rozpoczęły się pod rządami starego prawa i trwają nadal po wejściu przepisów nowych, a kwestia ta nie została w odmienny sposób uregulowana w przepisach prawa. W ocenie Sądu przepis ten nie może znaleźć zastosowania wobec skarżącego, gdyż regulowałby sytuację "prawnie zamkniętą", zakończoną na gruncie poprzednio obowiązującego prawa, z uwagi na skuteczny upływ terminu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 cyt. ustawy. W tym stanie rzeczy zastosowanie przez organ, który udzielił licencji, wobec skarżącego sankcji administracyjno-karnej (kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych), która nie obowiązywała w chwili naruszenia określonego prawem obowiązku na podstawie art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d., naruszało zakaz retroaktywności, przy założeniu, iż co do zasady "każdy przepis normuje przyszłość, a nie przeszłość" (patrz uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA nr 3 z 2006, poz. 71). Przyjęcie odmiennego sposobu interpretacji ww. przepisu oraz innych regulacji ustawy o transporcie drogowym, zdaniem Sądu prowadziłoby do naruszenia wywiedzionej przez Trybunał Konstytucyjny zasady określoności przepisów prawa, zawartej w treści bardziej ogólnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności oraz o sytuacje, gdy istnieje możliwość stosowania sankcji wobec obywatela (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt P. 13/01; patrz także /w:/ Jerzy Oniszczuk, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego na początku XXI w., Zakamycze 2004, s. 237-257 i cyt. tam orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego). Konkretyzacja tej zasady na gruncie prawa administracyjnego w praktyce oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W przypadku braku jasności prawa i powstania istotnych wątpliwości co do treści przepisu prawa nie mogą one być ponadto interpretowane na niekorzyść strony (vide: np. wyrok NSA z dnia 6 maja 1999 r., IV SA 27/97; wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 6 marca 1996 r., SA/Bk 95/95). Kierując się taką właśnie wykładnią należało uznać, iż w badanej sprawie organy obu instancji dokonały błędnej wykładni powołanego przepisu prawa materialnego, co skutkuje wadliwością obu spornych decyzji administracyjnych i w konsekwencji koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Stwierdzając, że obie sporne decyzje nie podlegają wykonaniu, Sąd orzekł zgodnie z przepisem art. 152 p.p.s.a, natomiast o kosztach postępowania rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.