I SA/Wa 651/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania przez użytkownika wieczystego w terminie nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta miasta W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej A. Sp. z o. o. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za rok 2012 z tytułu niezagospodarowania przez użytkownika wieczystego w terminie nieruchomości gruntowej położonej w W. przy [...] i ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], stanowiącej własność W., znajdującej się w użytkowaniu wieczystym A. Sp. z o.o w wysokości [...] zł stanowiącej 10 % wartości tej nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Nieruchomość gruntowa położona w W. przy [...] i ul. [...] uregulowana w księdze wieczystej KW Nr [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na 99 lat (tj. do dnia 17 marca 2103 r.) z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniowo - usługową na rzecz osób fizycznych, umową o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste z dnia [...] marca 2004 r. (akt notarialny Rep. A - [...]) w wykonaniu ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta [...]. z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie ustanowienia na lat 99 użytkowania wieczystego w/w nieruchomości, zmienionej ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2004 r. w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Jednocześnie użytkownicy wieczyści zobowiązali się w umowie do dokonania zabudowy nieruchomości w ciągu pięciu lat od daty zawarcia umowy tj. do dnia [...] marca 2009 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, iż termin zabudowy przedmiotowej nieruchomości wyznaczony do dnia 17 marca 2009 r. nie został dotrzymany, a przyczyny jego niedotrzymania były zależne od użytkownika wieczystego. W związku z tym Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], ustalił dodatkową opłatę roczną obciążającą "I." Spółka z o.o. - Sp. k. z siedzibą w W., która była wówczas użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości i przejęła wszelkie prawa i obowiązki swoich poprzedników prawnych związane z nabytym prawem. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]. Od decyzji tej nie została w ustawowym terminie wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzja ta została przez użytkownika wieczystego wykonana, a dodatkowa opłata roczna za rok 2011 została uiszczona w dniu [...] sierpnia 2011 r. W dniu [...] kwietnia 2012 r. pracownik Wydziału Nieruchomości dla [...] przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości. W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, iż na przedmiotowej nieruchomości nie osiągnięto stanu surowego zamkniętego, a jedynie zrealizowano garaż podziemny, pięć z sześciu zaprojektowanych kondygnacji nadziemnych oraz wstawiono okna na jednej ze ścian zewnętrznych budynku. Z powyższych oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną mającą potwierdzać fakt nie ukończenia budowy. Tym samym organ uznał, iż nie został spełniony warunek zakończenia zabudowy przedmiotowej nieruchomości do dnia 31 grudnia 2011 r. Następnie w dniu [...] czerwca 2012 r. Prezydent [...]. powziął informację, iż na podstawie aktu notarialnego Rep [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nastąpiło przeniesienie prawa użytkowania wieczystego z "I." Spółka z o.o. - Sp. k. z siedzibą w W. na rzecz M. Sp. z o.o., która aktualnie funkcjonuje pod nazwą A. Sp. z o.o. Pismem z dnia 3 sierpnia 2012 r. zawiadomiono aktualnego użytkownika wieczystego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za rok 2012 obciążającej A. Sp. z o.o. w związku z niedotrzymaniem terminu zakończenia zabudowy ww. nieruchomości, przypadającego w związku z wydaną w dniu [...] lutego 2011 r. decyzją Prezydenta miasta W. nr [...] na dzień 31 grudnia 2011 r. Następnie pismem z dnia 24 września 2012 r. użytkownik wieczysty został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w terminie 7 dni, co do treści tego materiału. Z uprawnień tych jednakże nie skorzystał. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], Prezydent [...]. na podstawie art. 63 ust. 2-4 i art. 64 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - zwanej dalej u.g.n. ustalił dodatkową opłatę roczną za rok 2012 r. z tytułu niezagospodarowania przez użytkownika wieczystego w terminie nieruchomości gruntowej położnej w W. przy ul. [...] i ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m² z obrębu [...] uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] stanowiącej własność miasta W., znajdującej się w użytkowaniu wieczystym A. Sp. z o.o. w wysokości [...] zł, co stanowi 10 % wartości tej nieruchomości. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, iż w związku ze stwierdzonym ostateczną decyzją Prezydenta [...]. z dnia [...] lutego 2011 r. przekroczeniem określonych w umowie użytkowania wieczystego terminów zabudowy przedmiotowej nieruchomości oraz w związku z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi faktu nie zakończenia budowy nieruchomości do dnia 31 grudnia 2011 r., co ma potwierdzać sporządzona dokumentacja zdjęciowa wykonana podczas oględzin w dniu [...] kwietnia 2012 r., ustalenie dodatkowej opłaty rocznej za rok 2012 zdaniem organu jest w pełni uzasadnione. Od powyżej decyzji A. Sp. z o.o. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 k.p.a. oraz wskazała, iż dodatkowa opłata roczna z tytułu niezagospodarowania nieruchomości ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny jak wskazał organ w swojej decyzji. Ponadto skarżącą wskazała, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne winien wziąć również pod uwagę brak winy użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu zabudowy. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w pierwszej kolejności dokonało analizy art. 62 i 63 ust. 2 i 3 u.g.n., w wyniku której uznało, że w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem na który nieruchomośc gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste (art. 62 ust. 1 u.g.n.). Jeżeli natomiast sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy (art. 62 ust. 2 u.g.n.), przy czym za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym (art. 62 ust. 3 u.g.n.). Ponadto w przypadku niedotrzymania terminów o których mowa w art. 63 ust. 1 u.g.n. oraz w art. 62 u.g.n. mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Jednocześnie wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata ta podlega zwiększeniu o dalsze 10 % tej wartości. Organ wskazał także, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji w dniu [...] kwietnia 2012 r. dokonał oględzin przedmiotowej nieruchomości, sporządzając dokumentację fotograficzną, która jednoznacznie potwierdza, iż użytkownik wieczysty nie spełnił warunku zakończenia budowy poprzez wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym. Nie spełnienie tego warunku, zdaniem organu odowławczego, obligowało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania nieruchomości. Ponadto organ wskazał, iż przepisy u.g.n. nie pozwalają na odmowę ustalenia dodatkowej opłaty rocznej w zależności od stopnia zawienienia samej strony. Mając powyższe na uwadze Kolegium decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]. z dnia [...] października 2012 r. Na powyższą decyzję A. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, iż wydana została z rażącym naruszeniem: a) przepisów postępowania tj. art. 6 w związku z art. 7 oraz w związku z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dokumentacji fotograficznej dotyczącej nieruchomości (dz. nr [...]) stanowiącej własność Skarbu Państwa, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...], w wyniku czego decyzja Kolegium została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny; b) przepisów prawa materialnego tj. art. 63 ust. 2 u.g.n. poprzez utrzymanie w mocy nałożonego na skarżącą obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej nie objętej obowiązkiem zagospodarowania, o którym mowa jest we wskazanym przepisie prawa materialnego. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązku polegającego m.in. na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego mającym wpływ na ustalenie obowiązku będącego przedmiotem postępowania administracyjnego. Kolegium swoją decyzję oparło jedynie na podstawie ustaleń dokonanych przez organ I instancji podczas oględzin nieruchomości dokonanych w dniu [...] kwietnia 2012 r., z których wynika, że zaawansowanie prac budowlanych odbiega od osiągnięcia stanu surowego zamkniętego, co ma potwierdzać dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Odnosząc się do tego skarżąca podniosła, iż inwestycja jest realizowana na dwóch nieruchomościach (dwa budynki połączone ale na potrzeby niniejszej sprawy należy je traktować jako nienależne od siebie). Również dla tych nieruchomości są prowadzone oddzielne księgi wieczyste. Księga wieczysta Nr [...] prowadzona jest dla nieruchomości objętej obowiązkiem terminowego zakończenia zabudowy (dz. nr [...]), co potwierdza także zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Właścicielem tej nieruchomości jest miasto W. Jednocześnie nieruchomość objęta obowiązkiem sąsiaduje z nieruchomością objętą księgą wieczystą o numerze [...]. Właścicielem tej nieruchomości jest Skarb Państwa. Nieruchomość ta nie jest objęta obowiązkiem terminowego zakończenia zabudowy (dz. nr [...]). Wobec tego zdaniem skarżącej oględziny dokonane [...] kwietnia 2012 r., które w ocenie Kolegium potwierdziły słuszność wydanej decyzji administracyjnej, odnosiły się do inwestycji znajdującej się na części nieruchomości należącej do Skarbu Państwa (nieobjętej przedmiotowym obowiązkiem) dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...]. Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącej, uznać należy, iż decyzja organu I jak i II instancji została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę przyjętego rozstrzygnięcia. Skarżąca stoi na stanowisku, iż tym samym naruszona została zasada prawdy obiektywnej poprzez podjęcie decyzji na podstawie materiału dowodowego, który tak naprawdę nie jest materiałem dowodowym, gdyż dotyczy innej nieruchomości niż ta, która jest wskazana choćby w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dokumentacja fotograficzna stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia dotyczy niewłaściwej nieruchomości nieobjętej obowiązkiem nałożonym na skarżącą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zwróciło uwagi na powyższą okoliczność w wyniku czego powyższe rozstrzygnięcie w sposób oczywisty narusza treść art. 7 k.p.a. w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto skarżącą podniosła naruszenie prawa materialnego polegającego na fakcie, iż sankcja jaką przewiduje art. 63 ust. 2 ugn została zastosowana w stosunku do skarżącej mimo braku jakichkolwiek przesłanek zarówno natury faktycznej i prawnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga podlegała uwzględnieniu z powodu naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r., którą to utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...]. z dnia [...] października 2012 r. o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej za rok 2012 z tytułu niezagospodarowania przez użytkownika wieczystego w terminie nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...] i ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] stanowiącej własność miasta W., znajdującej się w użytkowaniu wieczystym A. Sp. z o.o w wysokości [...] zł stanowiącej 10 % wartości tej nieruchomości. Przypomnieć należy, iż we wcześniejszym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, ustalono ówczesnemu wieczystemu użytkownikowi tj. "I." Sp. z o.o. – Sp. k. z siedziba w W. dodatkową opłatę roczną w kwocie [...] zł stanowiącej 10 % wartości tej nieruchomości, określonej w operacie szacunkowym z dnia [...] października 2010 r. Nie ulega też wątpliwości, iż na skarżącą Spółkę z dniem [...] lipca 2011 r., tj. z datą nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości niezabudowanej położonej w W. przy ul. [...] i ul. [...] działki nr [...] w drodze sukcesji uniwersalnej przeszły wszystkie korzyści i ciężary wynikające z przedmiotu nabycia nieruchomości niezabudowanej, w tym i obowiązek jej zagospodarowania w umówionych terminach. Wskazać też trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym, w którym zapadła zaskarżona decyzja, jako podstawa materialnoprawna miały zastosowanie przepisy art. 62 i art. 63 u.g.n., odnoszące się do ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości przez użytkownika wieczystego. Zgodnie z regulacją art. 62 ust. 1 u.g.n. w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste, przy czym ust. 4 tego artykułu przewiduje, że termin ten może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika. W myśl natomiast art. 63 ust. 1 u.g.n. w razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II. Unormowanie art. 64 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. określa, że obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych w umowie lub decyzji, a opłaty za dany rok wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Zgodnie natomiast z art. 10 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek organu zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oznacza równocześnie uprawnienie strony do czynnego udziału, z którego strona może skorzystać, ale nie musi. Obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, umożliwienie prawa dostępu do akt sprawy, zawiadomienie o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów, umożliwienie wypowiedzenia się w sprawie. Na gruncie niniejszej sprawy organy administracji nie dopełniły obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Zauważyć należy, że zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania w sprawie jest jednym z najistotniejszych aspektów realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, iż organ I instancji najpierw dokonał oględzin przedmiotowej nieruchomości w dniach [...] stycznia 2012 r. i [...] kwietnia 2012 r., z czego sporządzono dokumentacje fotograficzną, a dopiero pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. zawiadomił aktualnego użytkownika wieczystego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Analizując treść przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 61 § 1, art. 61 § 4, art. 10 § 1 i art. 9 k.p.a. oczywiste jest, że dopiero wszczęcie postępowania umożliwia przeprowadzenie i zbieranie dowodów. Nie jest zatem dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego przed wszczęciem postępowania z urzędu. W niniejszej sprawie organ tego obowiązku nie dopełnił. Niezależnie od powyższego organ I instancji, a organ odwoławczy zaakceptował ten stan rzeczy, przeprowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem przepisów art. 7, 77, 79 i 81 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto z treści art. 85 § 1 k.p.a. wynika, iż organ administracji w razie potrzeby może przeprowadzić oględziny, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zaznaczyć też trzeba, iż oględziny to środek dowodowy, który bardziej niż wszystkie inne środki dowodowe czyni zadość postulatowi bezpośredniości i w niniejszej sprawie był warunkiem koniecznym, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy poprzez bezpośrednie sprawdzenie w terenie czy nieruchomość tj. dz. ew. [...] została zabudowana zgodnie z ustalonymi terminami, a stopień zawansowania prac budowlanych był stopniem surowym zamkniętym. Do tego bowiem obligowała użytkownika wieczystego zawarta umowa. Natomiast z treści art. 79 § 1 k.p.a. wynika natomiast obowiązek organu zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Przepis ten stanowi gwarancję czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 10 k.p.a. Zaznaczyć tez trzeba, iż przeprowadzone oględziny stanowiły istotną czynność mająca bezpośredni wpływ na wynika rozstrzygnięcia, przesądzać miały o tym, czy na aktualnego użytkownika wieczystego będzie nałożona sankcja w postaci dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w terminie, czy też nie. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż z akt administracyjnych sprawy nie wynika, iż w oględzinach nieruchomości brał udział aktualny użytkownik wieczysty, którego bezpośrednio dotyczyło niniejsze postępowanie, tym bardziej, iż nie został on zawiadomiony o zamiarze ich przeprowadzenia. Stanowi to naruszenie art. 79 § 1 k.p.a. w związku z wspomnianym art. 85 § 1 k.p.a. i dyskwalifikuje tę czynność procesową, jako dowód w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi tj. do naruszenia przez organy art. 6 w związku z art. 7 oraz w związku z art. 8 k.p.a. Sąd w niniejszym składzie uznał je za zasadne. Organ przeprowadzając oględziny przedmiotowej nieruchomości bez obecności aktualnego użytkownika wieczystego, którego dotyczyło niniejsze postępowanie spowodował to, iż z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas oględzin w dniu [...] kwietnia 2012 r. nie da się jednoznacznie ustalić, której działki dotyczy sporządzona dokumentacja fotograficzna, a tym samym nie można ustalić, czy rzeczywiście stopień zaawansowania prac budowlanych nie jest stanem zamkniętym surowym akurat tej nieruchomości, której dotyczy warunek terminowego zakończenia budowy (dz. ew. [...]). Kwestia ta pozostaje sporna. Jak wskazała skarżąca w swojej skardze inwestycja realizowana jest na dwóch nieruchomościach (dwa budynki złączone). Dla nieruchomość tych sporządzone są także oddzielne księgi wieczyste. Księga wieczysta KW Nr [...] prowadzona jest dla nieruchomości objętej obowiązkiem terminowego zakończenia zabudowy (dz. ew. [...]). Właścicielem tej nieruchomości jest miasto W. Jednocześnie nieruchomość objęta obowiązkiem sąsiaduje z nieruchomością objętą księgą wieczystą o numerze [...] Właścicielem tej nieruchomości jest Skarb Państwa. Nieruchomość ta nie jest objęta obowiązkiem terminowego zakończenia zabudowy (dz. nr [...]). Mając powyższe na uwadze oraz materiał zgromadzony w aktach sprawy stwierdzić należy, iż nie da się na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego sprawy jednoznacznie ustalić, której konkretnie nieruchomości dotyczy sporządzona dokumentacja fotograficzna. Tym bardziej, iż inwestycja prowadzona jest jednocześnie na dwóch sąsiadujących działkach o nr [...] i o nr [...]. Fakt ten przez organy nie został wystarczająco udowodniony, a na nim oparto wydane decyzje. Wobec tego zgodzić się należy ze skarżącą, iż sankcja jaką przewiduje art. 63 ust. 2 u.g.n. została nałożona na skarżącą bez należycie wyjaśnionego stanu faktycznego sprawy. Prawdopodobnie gdyby organ administracji zapewnił aktualnemu użytkownikowi wieczystemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym tj. poprzez zawiadomienie najpierw o wszczęciu postępowania, a potem zawiadamiając o zamiarze przeprowadzenia oględzin - wątpliwości, co do tego, której działki dotyczy sporządzona dokumentacja fotograficzna, czy tej której dotyczył warunek terminowej zabudowy (dz. nr [...] KW Nr [...]), czy też tej którego warunek taki nie dotyczył. (dz. nr [...] KW Nr [...]) byłyby rozwiane. Mając powyższe na uwadze zgodzić się należy z zarzutami skarżącej, iż ustalony stan faktyczny budzi wątpliwości i przesądza o tym, iż organy orzekające w niniejszej sprawie niewystarczająco wyjaśniły stan faktyczny sprawy. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta [...]. z dnia [...] października 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 P.p.s.a.