II GSK 2404/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2418/13 w sprawie ze skargi Przewozów Autokarowych L. [...] Spółki jawnej w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Przewozów Autokarowych L. [...] Spółki jawnej w M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 11 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2418/13, w sprawie ze skargi Przewozów Autokarowych "L." E. L., M. L.Sp. j. z siedzibą w M. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] stycznia 2013 r. Z uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W dniu [...] grudnia 2011 roku do organu licencyjnego wpłynęło pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który poinformował o wyniku kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie Przewozy Autokarowe "L." i ustaleniach, że posiadacz licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem o nr [...], zatrudnia na stanowisku kierowcy osoby karane za przestępstwa popełnione umyślnie. Po zasięgnięciu informacji z Krajowego Rejestru Karnego organ ustalił, że kierowca R. D. został skazany m.in. za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Pismem z [...] maja 2012 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia jej licencji na podstawie art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L Nr 300 s.88 ze zm.; dalej: rozporządzenie 1073/2009) W odpowiedzi strona wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony dwóch wspólników spółki: E. L. i M. L. oraz w charakterze świadków E. L. i R. D. na okoliczność braku wiedzy w dniu zatrudnienia R. D. o skazaniu go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o tym skazaniu. Mimo kolejnych wezwań do przesłuchania wymienionych osób nie doszło, w związku z tym organ licencyjny pismem z [...] listopada 2012 r. ostatecznie zwrócił się do M. L. o pisemne wypowiedzenie się w sprawie w terminie siedmiu dni pod rygorem wydania decyzji administracyjnej w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. W odpowiedzi pełnomocnik strony pismem z [...] grudnia 2012 r. podtrzymał żądanie przeprowadzenia przesłuchania strony oraz świadków. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...]6 cofnął skarżącej licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego osób autokarem lub autobusem o nr [...]. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009 zgodnie, z którym właściwe organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę cofają licencję wspólnotową, jeżeli posiadacz licencji: a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust 1 lub b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Ponadto podniósł, że stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265, dalej: u.t.d.), przedsiębiorcy udziela się licencji na wykonywanie transportu drogowego, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że strona nie spełnia warunków do posiadania licencji wspólnotowej. Zatrudniając bowiem R. D. na stanowisku kierowcy naruszyła nie tylko zasadę spełnienia wymogu dobrej reputacji, ale również podała nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Przedsiębiorca składając wniosek o udzielenie mu licencji zobowiązany był do złożenia oświadczenia o zamiarze zatrudnienia kierowców, którzy nie byli karani za określone przestępstwa. Strona zatrudniła na stanowisku kierowcy osobę, która została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu, naruszając w ten sposób art. 5 ust. 3 pkt 4 u.t.d.. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że nie miał obowiązku pisemnego ostrzeżenia strony przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Wspomniany obowiązek nie odnosi się bowiem do sytuacji, gdy posiadacz licencji wspólnotowej przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, która zgodnie z przepisami wspólnotowymi weryfikowana jest łącznie jako postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających i innych osób (kierowców) oraz gdy strona podała nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania jej licencji. Organ wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Strona oraz świadkowie byli trzykrotnie wzywani celem przesłuchania. Poza tym w toku trwającego postępowania miała ona zapewnioną możliwość wypowiedzenia się w sprawie, z której wielokrotnie skorzystała przedstawiając swoje stanowisko i wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] stycznia 2013 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ dopuścił się uchybień w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Sąd zauważył, że z art. 7, 77 § 1 k.p.a. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie, co nie zwalnia strony od aktywnego udziału w przeprowadzeniu dowodów, zwłaszcza gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wnosiła o przesłuchanie wspólników oraz świadków, jednak organ wbrew dyspozycji art. 51 k.p.a. wezwał te osoby (zamieszkałe na terenie województwa [...]) do stawiennictwa celem przesłuchania w siedzibie organu w W.. Ponadto o terminach dwóch kolejnych przesłuchań (19 lipca 2012 r., 13 wrzesień 2012 r.) nie został powiadomiony pełnomocnik skarżącej, przez co naruszono przepis art. 40 § 2 k.p.a. Dodatkowo kolejny termin przeprowadzenia dowodów, wyznaczony na 22 listopada 2012 r. nie doszedł do skutku z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność strony. Zdaniem WSA, chybione było więc stwierdzenie organu, że istniała podstawa do zaniechania przesłuchania stron i świadków z przyczyn leżących wyłącznie po stronie skarżącej. Organ powinien, w myśl art. 9 k.p.a., pouczyć skarżącą o wynikającej z art. 52 k.p.a. prawnej możliwości przeprowadzenia zawnioskowanych przez nią dowodów na drodze tzw. pomocy prawnej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ dopuścił się również naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zaznaczył, że organ jako podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 5, art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 15 ust 1 pkt 2 lit a) u.t.d., art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009 oraz art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 ustanawiające wspólne zasady przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L nr 300/52). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) u.t.d., w jej wersji obowiązującej na datę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Przepis ten nawiązuje m.in. do art. 5 ust 3 pkt 4 u.t.d. Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 2 u.t.d. cofnięcie licencji w przypadkach określonych m.in. w ust. 1 pkt 2 lit a) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie o cofnięcie licencji. Zdaniem Sądu interpretując powołane przepisy należy stwierdzić, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zatrudnia, tak jak w rozpoznawanej sprawie pracownika prawomocnie skazanego za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, należy cofnięcie licencji poprzedzić pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Inna sytuacja byłaby, gdy sam przedsiębiorca popełnił przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to wtedy cofniecie licencji nastąpiłoby bez ostrzeżenia o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d. Następnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że w myśl przepisów wspólnotowych, tj. zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009 właściwe organy państwa członkowskiego, w których przewoźnik ma siedzibę, cofają licencję przedmiotową jeżeli posiadacz licencji: a) przestał spełniać warunki określone w art. 3 ust. 1 lub b) podał nieprawdziwe informacje dotyczące danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust 1 rozporządzenia 1073/2009, każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1 zezwala się zgodnie z rozporządzeniem na wykonywanie usług regularnych w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli: a) jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych, b) spełnia warunki określone zgodnie ze wspólnotowymi zasadami, dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w transporcie krajowym i międzynarodowym. W ocenie WSA skarżąca trafnie podnosiła, że przepisy prawa krajowego jak i przepisy prawa wspólnotowego w zakresie przesłanek obligatoryjnego cofnięcia licencji nie pozostają ze sobą w sprzeczności. W przepisach ustawy o transporcie drogowym znajduje się jedynie uzupełnienie do przepisów rozporządzeń wspólnotowych poprzez wprowadzenie obowiązku wystosowania ostrzeżenia w przypadku zatrudnienia przez przedsiębiorców kierowców skazanych za umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Cofnięcie licencji skarżącej – z uwagi na zatrudnienie kierowcy za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu – nie zostało poprzedzone pisemnym ostrzeżeniem, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d., co stanowi naruszenie przez organ prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do przesłanki cofnięcia licencji, na którą powołuje się organ, a przewidzianą w art. 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 1073/2009, tj. podanie nieprawdziwych informacji dotyczących danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej, stwierdził, że została ona przyjęta bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego. Wspólnicy spółki jak i zgłoszeni przez stronę świadkowie, którzy wskutek naruszenia przez organ przepisów prawa nie zostali w ostatecznym wyniku przesłuchani, mieli zeznawać na okoliczność braku wiedzy w dniu zatrudnienia R. D. o skazaniu go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o tym skazaniu. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 178 § 1 i 2 oraz 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z zaistnieniem przesłanki cofnięcia licencji wspólnotowej określonej w art. 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1073/2009, bowiem nie przeprowadził dowodów z przesłuchania strony i świadków na okoliczność braku wiedzy w zakresie skazania R. D. w dniu jego zatrudnienia oraz przyczyn niepoinformowania przedsiębiorcy o skazaniu prawomocnym wyrokiem, podczas gdy wskazana okoliczność nie miała w sprawie istotnego znaczenia, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji wspólnotowej; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, oraz art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pełnomocnik strony nie został powiadomiony w sposób przewidziany w prawie o terminie przesłuchania strony oraz świadków wyznaczonym na dzień [...] września 2012 r., a tym samym z winy organu nie doszło do przesłuchania tych osób, podczas gdy ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwania o wyznaczonym na dzień [...] września 2012 r. terminie przesłuchania, zostały także skierowane na adres i nazwę pełnomocnika, w związku z czym niestawienie się na to przesłuchanie było wynikiem wyłącznie okoliczności leżących po stronie pełnomocnika, przy czym zarzut naruszenia przez organ art. 40 § 2 k.p.a. nie został przez Sąd w ogóle uzasadniony, co uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów takiego stanowiska Sądu; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 kpa w związku z art. 9, art. 51 § 1 i 2, art. 52 oraz art. 53 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organ wadliwie wezwał świadków i stronę do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w W., a zatem poza obręb określony w art. 51 § 1 i 2 k.p.a., a tym samym z winy organu nie doszło do przesłuchania wskazanych osób, podczas gdy charakter sprawy i czynności przemawiał za dokonaniem przesłuchania bezpośrednio przed organem administracji publicznej prowadzącym postępowanie, co uniemożliwiało zastosowanie art. 51 § 1 i 2 oraz art. 52 k.p.a. i jednocześnie czyniło zbędne pouczenie o tym przepisie skarżącej. W konsekwencji błędne jest przekonanie Sądu, że do przesłuchania świadków nie doszło na skutek wadliwego działania organu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: – art. 21 ust. 1 lit a) i b) w związku z art. 3 ust. 1 lit a) i b) rozporządzenia 1073/2009 oraz art. 5 ust. 3 pkt 4, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) i art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ostrzeżenie o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym znajduje zastosowanie także w przypadku ziszczenia się przesłanki uzasadniającej cofnięcie licencji wspólnotowej o której mowa w art. 21 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1073/ 2009, oraz niezauważeniu przez Sąd, że pomiędzy przepisami zawartymi w ustawie o transporcie drogowym a powołanymi przepisami rozporządzenia nr 1073/2009 zachodzi sprzeczność polegająca na tym, że powołane rozporządzenie nie uzależnia decyzji o cofnięciu licencji wspólnotowej od ponownego stwierdzenia naruszenia, jak to ma miejsce na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym ale obligatoryjnie nakazuje cofnąć licencję wspólnotową w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 21 ust. 1 rozporządzenia, a zatem także w sytuacji jednokrotnego stwierdzenia naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji kontrolował decyzję wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego o cofnięciu skarżącej licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło między innymi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z powodu naruszenia przez organ art. 9, art. 51 i art. 40 ust. 2 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, uchybienie wymienionym przepisom polegało na wezwaniu na przesłuchanie strony i świadków do siedziby organu, zaniechaniu pouczenia o możliwości przesłuchania tych osób w drodze pomocy prawnej oraz niepowiadomieniu o kolejnych terminach przesłuchania, w sposób przewidziany prawem, pełnomocnika skarżącej. W skardze kasacyjnej zarzucono w związku z tym naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 40 ust. 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 9, art. 51 § 1 i 2, art. 52 i art. 53 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymienione zarzuty są zasadne. Zgodnie z treścią art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc nie każde naruszenie przepisów postępowania daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które mogło istotnie wpłynąć na treść rozstrzygnięcia organu. Obowiązkiem Sądu uchylającego decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisów postępowania, którym uchybił organ, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. W objętym skargą kasacyjną wyroku, Sąd pierwszej instancji wymienił przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone w postępowaniu administracyjnym, nie wykazał jednak jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, oraz, że był to wpływ istotny. W szczególności Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, a w konsekwencji odstąpienie przez organ od przesłuchania strony i świadków, przy uwzględnieniu okoliczności jakie miały być tymi zeznaniami udowodnione, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inaczej rzecz ujmując, Sąd pierwszej instancji nie wykazał, że naruszenie przepisów postępowania było na tyle istotne, że kształtowało lub współkształtowało rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] stycznia 2013 r. z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nastąpiło z naruszeniem powołanego przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji o naruszeniu przez organ art. 15 ust. 2 u.t.d. przez zaniechanie skierowania do skarżącej pisemnego ostrzeżenia przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Wspomniane ostrzeżenie jest konieczne w przypadkach wymienionych w art. 15 ust. 2 u.t.d. Należy zauważyć, że powołany przepis nie obejmuje sytuacji cofnięcia licencji z przyczyn określonych w art. 21 ust. 1 rozporządzenia 1073/2009. Stanowisko Sądu, że w prawie krajowym – ustawie o transporcie drogowym "(...) znajduje się jedynie uzupełnienie do przepisów rozporządzeń wspólnotowych poprzez wprowadzenie obowiązku wystosowania stosownego ostrzeżenia w przypadku zatrudnienia przez przedsiębiorców kierowców skazanych za umyślne przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku", jest nietrafne. Sąd pierwszej instancji nie wskazał przesłanek, które doprowadziły go do tezy o uzupełnieniu, w omawianym zakresie, prawa wspólnotowego przez przepisy prawa krajowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że art. 15 ust. 2 u.t.d., stanowiący swego rodzaju wyjątek, należy rozumieć w ten sposób, że ma on zastosowanie także w przypadku cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego, na podstawie innych przepisów, niż wymienione w powołanym przepisie. Wyliczenie zawarte w art. 15 ust. 2 u.t.d. stanowi katalog zamknięty, a w związku z tym stosowanie trybu określonego w powołanym przepisie jest ograniczone do wymienionych w nim przypadków. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także stanowiska Sądu pierwszej instancji, że organ odstępując od przesłuchania strony i świadków nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność zaistnienia przesłanki cofnięcia licencji wymienionej w art. 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 1073/2009. Przesłuchanie wymienionych osób miało wykazać, że skarżąca w dniu zatrudnienia nie wiedziała o skazaniu R. D. prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu i przyczynach niepoinformowania pracodawcy o skazaniu. W art. 21 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1073/2009 jako przyczynę cofnięcia licencji wspólnotowej wymieniono podanie nieprawdziwych informacji dotyczących danych wymaganych do wydania licencji wspólnotowej. W związku z tym okoliczności na które miały zostać przesłuchane osoby wskazane przez skarżącą nie miały żadnego znaczenia z punktu widzenia powołanej przez organ przesłanki cofnięcia licencji. W sprawie nie zostało bowiem ustalone, że w dniu zatrudnienia R. D. skarżąca podawała dane wymagane do wydania licencji wspólnotowej. Ponadto z mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wspólnotowego i krajowego nie wynika, by zasób informacji osoby podającej wspomniane dane miał znaczenie przy ustaleniu, że były one nieprawdziwe. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Sąd pierwszej instancji przeprowadzając ponowną kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji powinien ocenić ją pod kątem przyjętej przez organ materialnoprawnej podstawy cofnięcia licencji i związanego z tym zakresu przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny postanowił w myśl art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 490).