I OSK 395/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 1068/13 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. M. na czynność Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 28 października 2013 r., IV SA/Gl 1068/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Z. M. na czynność Komendanta Powiatowego Policji w R. z [...] czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. W uzasadnieniu, Sąd I instancji wskazał, że raportem z 27 maja 2013 r. Z. M. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w R. o zwrot kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby. W odpowiedzi, pismem z [...] czerwca 2013 r., Komendant Powiatowy Policji w R. poinformował skarżącego o przyznaniu zwrotu powyższych kosztów w wysokości ceny biletu miesięcznego za przejazd koleją. Jednocześnie wskazał, że w sytuacji skarżącego dojazd komunikacją kolejową jest równie dogodny jak komunikacją autobusową natomiast bilet miesięczny u przewoźnika Koleje [...] jest tańszy niż u przewoźnika PKS. Pismem z 9 lipca 2013 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i oświadczył, że najdogodniejszym dla niego środkiem komunikacji jest PKS, a 9 września 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Komendanta Powiatowego Policji w R. z [...] czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, względnie oddalenie skargi podnosząc, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz terminowi do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, że skarga jest dopuszczalna. Wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem. Jednocześnie, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie dopełnił warunku stanowiącego o dopuszczalności skargi tj. w terminie nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia. Na podstawie art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Poza tym art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie Z. M. dowiedział się o przyznaniu mu zwrotu kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby w dniu 24 czerwca 2013 r., gdyż w tej dacie odebrał pismo Komendanta Powiatowego Policji w R. z [...] czerwca 2013 r. Tym samym, 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu 8 lipca 2013 r. Natomiast skarżący dopiero w dniu 9 lipca 2013 r. (data nadania pisma za pośrednictwem poczty) dokonał wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Skargą kasacyjną Z. M. zaskarżył opisane postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 57 § 1 k.p.a. poprzez oczywiście błędne obliczenie terminu stanowiącego warunek dopuszczalności skargi i przyjęcie, że pismo zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane z uchybieniem 14-dniowego terminu; 2. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne, pomimo tego, że skarga została złożona w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu zaskarżonego aktu (to znaczy otrzymał pismo organu). Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu, Z. M. podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się pismo procesowe skarżącego z 20 listopada 2013 r. kierowane do WSA w Gliwicach, gdzie skarżący załączył kserokopię koperty zawierającej pismo oraz wydruk z oficjalnej strony internetowej Poczty Polskiej, że pismo organu z [...] czerwca 2013 r. zostało nadane 24 czerwca 2013 r. a doręczone skarżącemu dopiero 25 czerwca 2013 r. Tym samym, 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcie naruszenia prawa upłynął dla skarżącego 9 lipca 2013 r. a nie jak wskazał Sąd pierwszej instancji, 8 lipca 2013 r. Zatem, skarżący wypełnił przesłanki stanowiące o dopuszczalności skargi. Zdaniem skarżącego, pismo nadane listem poleconym nie mogło dotrzeć tego samego dnia do adresata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku. W aktach administracyjnych (k. 19) znajduje się potwierdzenie odbioru korespondencji opatrzone datą 24 czerwca 2013 r. i podpisem skarżącego. Przedstawiony przez skarżącego wydruk ze strony Poczty Polskiej dotyczący śledzenia przesyłek, z którego wynika że doręczenie przesyłki nastąpiło 25 czerwca 2013 r. nie może podważyć skutecznie dokumentu opatrzonego podpisem własnoręcznym odbiorcy. Jak zresztą zostało zaznaczone na przedstawionym wydruku, "Wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń wobec Poczty Polskiej S.A." (k. 83 akt sądowych). Ponadto, z akt sprawy nie wynika, że Z. M. wszczął postępowanie reklamacyjne, w efekcie którego została stwierdzona inna data doręczenia przesyłki pocztowej, w której znajdowało się pismo organu z [...] czerwca 2013 r. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji przysługuje adresatowi - w przypadku gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi. Wbrew poglądowi wnoszącego skargę kasacyjną nie można przesądzić bez wdrażania procedury reklamacyjnej, że przesyłka nie mogła być tego samego dnia nadana i odebrana, zwłaszcza że nadawca i adresat są z tego samego miasta. Podsumowując, skoro w aktach administracyjnych znajduje się podpisane przez Z. M. i opatrzone datą 24 czerwca 2013 r. potwierdzenie odbioru, to właśnie tę datę, a nie 25 czerwca 2013 r. należało wziąć pod uwagę przy określeniu początku biegu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Liczony od 25 czerwca 2013 r. czternastodniowy termin o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. upłynął 8 lipca 2013 r., a więc nadane przez skarżącego 9 lipca 2013 r. pismo należało uznać za wniesione z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.